Catherine O’Hara hij is nooit bang geweest om dingen groots te doen. Het wilde accent zoals Moira Rose in ‘Schitt’s Creek’. De bezeten dans van Delia Deetz op “Day-O (The Banana Boat Song)” in “Beetlejuice.” De manier waarop hij “KEVIN!” riep in twee “Home Alone” in de rol van Kate McCallister.
Maar het was niet alleen het lef dat haar tot een van de groten maakte, en haar personages gedenkwaardig maakten: hoe absurd, belachelijk of zelfs cliché de pagina ook was, er zat altijd een kloppend hart onder de dwaasheid, een medeleven dat er doorheen scheen. Ja, zelfs als Cookie Fleck, met al haar ex-vriendjes, in ‘Best in Show’.
Kevin Nealón hij zei het eenvoudig: “Hij veranderde de manier waarop velen van ons komedie en menselijkheid begrijpen.”
Vanwege dat aangeboren begrip van zijn vak, de onwil om genoegen te nemen met nostalgie en het griezelige vermogen om zichzelf bij elk project opnieuw uit te vinden, zouden zijn personages impact hebben op meerdere generaties film-, televisie- en comedyfans. Voordat ze op 71-jarige leeftijd stierf, baande ze nog steeds nieuwe wegen als het afgezette studiohoofd Patty Leigh “De studie.” En ze deed het met gratie en nederigheid, een diva alleen als de rol en het kostuum dat vereisten.
Zoals de Canadese Sarah Polley, met wie ze speelde in ‘The Studio’, vrijdag op Instagram schreef: ‘Ze was de vriendelijkste en meest elegante. Hoe kon ze ook de grappigste persoon ter wereld zijn?’
Slechts acht jaar jonger dan een andere komediepionier Gilda Radnerwaarvoor ze studeerde aan “The Second City” in Toronto, was O’Hara geen voor de hand liggende kandidaat voor het sterrendom als de tweede jongste van zeven kinderen in een beslist niet-showbizz-katholiek gezin. Maar ze hield van komedie, was op de middelbare school geobsedeerd door “Monty Python” en probeerde ze zelfs een keer op het vliegveld te ontmoeten nadat ze hoorde dat ze eraan kwamen. En toen zijn broer met Radner begon te daten, volgde hij dat spoor naar het improvisatiestadium.
Haar eerste baan was echter niet op het podium, maar als serveerster, waar ze alles opzuigde wat ze kon. Hoewel ze na haar eerste auditie werd afgewezen, liet ze zich niet afschrikken; Hij kwam in 1974 bij het gezelschap. In 1976 werd hij een essentieel onderdeel van de overgang van de cast naar televisie met ‘SCTV’, waar hij originele personages speelde en beroemde mensen uit die tijd nabootste, waaronder Meryl Streepmet wie hij later samen zou optreden.
“Mijn kruk was om bij improvisatie en bij twijfel voor de gek te houden”, vertelde O’Hara in 2019 aan de New Yorker. “Je hoefde niets te excuseren wat uit je mond kwam. Het hoefde niet logisch te zijn.”
Toen de show in 1984 eindigde, wilde hij iets meer, iets diepers, en begon hij filmscripts te lezen. Sommigen hebben zijn onrust (inclusief pensionering bij “Saturday Night Live”) gelijkgesteld aan een soort gebrek aan ambitie. Voor haar ging het om wachten op het juiste. Hoewel haar filmdebuut niet bepaald veelbelovend was (in de slecht beoordeelde Canadese thriller ‘Double Negative’, samen met ‘SCTV’-collega’s als John Candy en Eugene Levy), vond ze al snel haar roeping door samen te werken met onder meer Martin Scorsese in ‘After Hours’ en Mike Nichols in ‘Heartburn’, waar ze de roddelende journalistenvriend van Streep en Jack Nicholson zou spelen.
“Je moet proberen van deze persoon een echte persoon te maken”, zei hij in 1986 in een CNN-interview. “Toen ik het voor het eerst las, dacht ik: oh, deze vrouw doet alleen maar roddelen. Maar toen begon ik haar als een mens te zien, net als ik.”
Het is een impuls die haar goed van pas kwam tijdens haar opkomst in Hollywood eind jaren ’80 en begin jaren ’90. Je kunt ‘Home Alone’ bekijken voor de grapjes, maar O’Hara maakte het emotioneel en gegrond omdat de moeder alleen maar probeert terug te keren naar haar zoon. Er was humor, ja (herinner je je de nep-Rolex?), maar even later waren er tranen. Zelfs Delia Deetz was herkenbaar en wierp haar man een vernietigende blik toe bij zijn toondove suggestie dat ze nu misschien een fatsoenlijke maaltijd zou kunnen bereiden in haar nieuwe gevangenis in een buitenwijk.
Ze was pittig als de schoonzus van Wyatt Earp, lieflijk gek als de depressieve en overweldigde moeder van Colin Hanks in ‘Orange County’, en gek als Marty Funkhouser’s zus Bam Bam in “Beheers je enthousiasme.”
Vanuit zijn perspectief was niets zo groot als ‘Schitt’s Creek’, een onwaarschijnlijk cultureel fenomeen dat ertoe leidde dat iedereen baby plotseling uitsprak als ‘bébé’ (en dat kwam niet door een plotselinge golf van Franstaligen op Duolingo). Er zijn maar weinig acteurs die hun eigen taal en cadans kunnen creëren zoals O’Hara dat met Moira Rose kon doen.
Dat onmiskenbare en onvervangbare accent, zo vertelde hij in 2020 aan Rolling Stone, was een soort ‘ter verdediging van de creativiteit’. Ze werd geïnspireerd door de vrouwen die ze in de loop der jaren had ontmoet en die, gedreven door onzekerheid en trots, geheel nieuwe karakters creëerden. Wat de look betreft, was socialite Daphne Guinness het uitgangspunt.
“Ik denk dat Canadezen niet alleen gevoel voor humor hebben over anderen, maar ook over zichzelf, wat volgens mij het gezondste en beste gevoel voor humor is dat je kunt hebben”, zei hij in hetzelfde Rolling Stone-interview. “Daar zit een voordeel aan, maar dan met compassie en liefde.”
Denk maar aan Levy’s Mitch en O’Hara’s Mickey in Christopher Guest’s “A Mighty Wind”, die dat nep-folkliedje “A Kiss at the End of the Rainbow” zingt met zijn zoete, zoetige lijnen. Het is belachelijk. Het is leuk. En het kan je zelfs een beetje aan het huilen maken.
