“Toen ik om een minnelijke scheiding vroeg, kreeg ik te horen dat mijn professionele achtergrond en prestaties er niet toe deden en kreeg ik het advies om als schoonmaakster of in een supermarkt te gaan werken in het kleine dorpje waar we in Oostenrijk woonden, simpelweg om de gezamenlijke voogdij over mijn kinderen te behouden.”
AFBEELDING: Celina Jaitley met haar kinderen bij het graf van haar zoon Shamsher. Fotografie: met dank aan Celina Jaitley/Instagram
De persoonlijke beproeving van Celina Jaitley gaat door terwijl ze gescheiden blijft van haar drie zoons Winston, Viraaj (beiden 13) en de 8-jarige Arthur.
De actrice beschuldigde haar man Peter Haag van geweld en wreedheid en vroeg de echtscheiding aan.
Ze schreef over het misbruik waarmee ze te maken kreeg in een lange Instagram-post.
“Ik verloor mijn kinderen op de dag dat ik ervoor koos Oostenrijk te verlaten om mijn waardigheid, mijn kinderen en mijn broer te beschermen”, schreef ze.
‘Dit is voor alle mannen en vrouwen die hun verhalen over huwelijksmisbruik hebben verteld. Je bent niet de enige.’
Celina’s hulpkreet
‘Op 11 oktober 2025 om 01.00 uur verliet ik Oostenrijk met de hulp van buren om te ontsnappen aan wat ik had ervaren als systematische onderdrukking en misbruik. Ik werd gedwongen terug te keren naar India met slechts een minimaal bedrag op mijn bankrekening, zodat ik de rest van mijn leven het hoofd kon bieden”, schreef ze.
“In India moest ik naar de rechter stappen om toegang te krijgen tot mijn huis, een onroerend goed dat ik in 2004, lang vóór mijn huwelijk, heb gekocht en dat mijn man nu als zijn eigendom probeert te claimen. Om dit alles te doen, moest ik ook een grote lening afsluiten.
‘Ondanks de gezamenlijke voogdij en een bevel van de Oostenrijkse familierechtbank wordt mij momenteel elke communicatie met mijn drie kinderen ontzegd en ik ben er kapot van!
“Er is herhaaldelijk sprake geweest van inmenging in de toegang van mijn kinderen tot mij, waaronder blootstelling aan selectieve verhalen in de media, resulterend in belemmering van de reguliere communicatie tussen ouders en kinderen, evenals hersenspoeling en intimidatie om hen te dwingen dingen tegen mij te zeggen, een moeder die niets anders heeft gedaan dan voor hen zorgen vanaf de dag dat ze werden geboren, en die van land naar land verhuisde om de carrière van hun vader te ondersteunen.
«Begin september heeft mijn man mij een echtscheidingsbrief gestuurd onder het voorwendsel dat hij bij het plaatselijke postkantoor een geschenk had ontvangen dat hij voor onze vijftiende huwelijksverjaardag had besteld, waar hij mij naartoe vergezelde.
“Daarna heb ik herhaaldelijk en op juridische wijze te goeder trouw een minnelijke scheiding gezocht, waarbij ik alleen prioriteit gaf aan het welzijn van de kinderen. Deze inspanningen werden beantwoord met eisen met betrekking tot mijn voorhuwelijkse bezittingen en onredelijke voorwaarden die bedoeld waren om mij zelfs na de scheiding van mijn vrijheid en waardigheid te beroven.
Van de ene op de andere dag werd mij gevraagd mijn rol als moeder, als ouder, te rechtvaardigen, ook al was ik hun moeder en de voornaamste verzorger van mijn kinderen. Mijn hele wereld werd in één klap van mij weggerukt.
“Toen ik om een minnelijke scheiding vroeg, kreeg ik te horen dat mijn professionele achtergrond en prestaties er niet toe deden en kreeg ik het advies om als schoonmaakster of in een supermarkt te gaan werken in het kleine dorpje waar we in Oostenrijk woonden, simpelweg om de gezamenlijke voogdij over mijn kinderen te behouden.
“Ik vroeg mezelf af waarom, als ik met succes een leven kan opbouwen in mijn eigen land op mijn eigen voorwaarden, mij mijn kinderen en mijn waardigheid in het leven en werk werden ontzegd, nadat ik harteloos was afgewezen nadat ik mijn bezittingen had ingenomen, nadat ik mijn best had gedaan om een misbruikhuwelijk te laten werken met mijn loyaliteit en toewijding gedurende 15 jaar.
Zoals de zaken er nu voorstaan, heb ik nog steeds geen toegang tot mijn kinderen, in omstandigheden die worden gevormd door jurisdictiebeperkingen, financiële dwang en systemische onevenwichtigheid, simpelweg omdat ik ervoor heb gekozen op te komen en voor mijn rechten te vechten.
In 2024 werd mij ook de toegang tot een deel van mijn huurinkomsten ontzegd, waardoor ik niet naar Dubai kon reizen om rechtsbijstand te krijgen voor mijn broer Maj Vikrant.
“Dit is het doel van systematische onderdrukking en misbruik: om je te isoleren, je het zwijgen op te leggen en je het gevoel te geven dat je onzichtbaar bent – we stonden in brand terwijl ze ons de schuld kwamen geven van de geur van as.”
Fotografie door Satish Bodas/Rediff
