Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
In die periode Charlize Theron kwam voort uit een enorm studioproject (een kleine film genaamd Mad Max: Road Fury) en zich tot iets veel kleiners en soberder wendde, pakte hij de misdaadthriller uit 2015 aan Donkere plekken. Gebaseerd op de gelijknamige bestseller en volledig gewijd aan het mysterie ervan, Donkere plekken het werd bij de release grotendeels vergeten en verdiende iets meer dan $ 5 miljoen aan de kassa, vergeleken met het gerapporteerde productiebudget van $ 11,9 miljoen. Erger nog, de film kreeg op kritisch vlak een pak slaag: hij kwam uit op 23% bij critici op Rotten Tomatoes en een goedkeuringsscore die niet veel beter was dan 33% op de Popcornmeter.
Hoewel ik het niet noodzakelijkerwijs eens ben met zo’n harde beoordeling, Donkere plekken het is een moeilijk horloge omdat het te veel dingen tegelijk probeert te doen. Het is een van die gevallen waarin de onderzochte tijdlijnen beter geschikt zijn voor de pagina dan voor het scherm. Wat een hedendaags mysterie zou moeten zijn, geïnspireerd door gruwelijke gebeurtenissen van decennia eerder, wordt een verhalende kluwen, wat frustrerend is omdat het script zelf solide is, het acteerwerk nog beter is en de afzonderlijke componenten grotendeels werken. Het probleem is hoe deze componenten met elkaar botsen.
Gedefinieerd door trauma, gemotiveerd door geld
Donkere plekken’ Het mysterie van vandaag concentreert zich op Libby Day (Charlize Theron), de enige overlevende van een familiebloedbad dat plaatsvond toen ze nog maar 8 jaar oud was, gespeeld in flashback door Sterling Jerins. Zijn oudere broer Ben (Corey Stoll) werd beschuldigd van de misdaad en zit momenteel een levenslange gevangenisstraf uit. Ben houdt vol dat Libby nooit het volledige verhaal heeft geweten en dat er toen ze een tiener was, gespeeld door Tye Sheridan, andere verdachten waren die nooit goed werden verantwoord.
Tegenwoordig leeft Libby van donaties die verband houden met haar bekendheid als het meisje wiens familie werd vermoord. Naarmate de jaren verstrijken en de publieke belangstelling afneemt, droogt dat geld op, waardoor een financiële druk ontstaat die zelfs zijn door een spook geschreven boek niet kan verlichten. Wanneer Libby wordt benaderd door Lyle Wirth (Nicholas Hoult) en wordt uitgenodigd om te spreken in zijn True Crime Club, accepteert ze dit op voorwaarde dat ze wordt betaald. Vastbesloten door haar trauma en gemotiveerd door overleving, ziet Libby het als een noodzakelijke stap om het licht aan te houden. Deze berekening verandert snel zodra hij beseft waar Lyle eigenlijk naar op zoek is.
Hoewel Lyle een echte misdaadclub leidt, opereert hij op twee heel verschillende niveaus. De benedenverdieping is geschikt voor informele hobbyisten, terwijl de bovenverdieping gevuld is met mensen die hun vrije tijd besteden aan het actief oplossen van onopgeloste zaken. Lyle gelooft dat Ben misschien onschuldig is, maar Libby’s getuigenis uit haar jeugd was overtuigend genoeg om een veroordeling te rechtvaardigen. Voor zover Libby zich herinnert, vertelde ze de waarheid. Ze wordt echter gedwongen het idee onder ogen te zien dat herinneringen die ontstaan na een extreem trauma misschien niet zo betrouwbaar zijn als ze ooit geloofde.
Libby komt aanvankelijk alleen voor het geld opdagen en stemt ermee in haar broer in de gevangenis te bezoeken om zijn versie van de gebeurtenissen te horen. Dat gesprek leidt haar op een spoor van half begraven waarheden, waardoor ze dichter bij de mogelijkheid komt dat iemand anders haar familie heeft vermoord terwijl Ben de schuld op zich nam.
De structuur met twee verdiepingen doodt het momentum
Op papier, Donkere plekken Het heeft een overtuigende opzet. Een verre broer en zus werken jaren nadat ze gescheiden zijn naar hetzelfde doel toe, elk met hun eigen versie van de waarheid. De spanningen lopen hoog op, omdat Ben door de getuigenis van Libby achter de tralies is beland, ook al was ze nog maar een kind en al het bewijsmateriaal wees destijds rechtstreeks tegen hem. Heeft Ben zijn lot aanvaard of speelt hij een lang spel dat zelfs Lyle en zijn team van amateurdetectives niet kunnen doorzien.
Het huidige verhaal wordt afgewisseld met een tweede verhaal dat zich afspeelt in 1985 en leidt naar de nacht van de moorden. Deze scènes zijn druppelsgewijs ingevoerd met de bedoeling mogelijk in botsing te komen met de onthullingen van vandaag. Het is conceptueel een sterk idee, maar een idee dat in de uitvoering onpraktisch wordt. Het publiek kan de zaken langzaam in elkaar zetten naarmate de film vordert, maar voorlopig Donkere plekken zijn middelpunt bereikt, liggen de meeste belangrijke kaarten al op tafel als je bekend bent met het genre.
Donkere plekken het leunt zwaar op versleten clichés en voert ze vakkundig uit. Het nadeel van dit betrouwbaarheidsniveau is een verhaalstructuur die een pijnlijk bekende logica volgt, waardoor de impact van het mysterie wordt afgestompt. De dubbele vertelling is bedoeld om de spanning te verhogen, maar ondermijnt in plaats daarvan de eigen openbaring. Hoewel ik dat niet zou tegenspreken Donkere plekken verdient zijn huidige kritische beoordeling, het is gemakkelijk in te zien waarom het zoveel kijkers teleurgesteld achterliet. Alle elementen voor een meeslepende thriller zijn aanwezig, maar komen nooit op een bevredigende manier samen.
Alleen al vanwege zijn prestaties en zijn hoofdconcept, Donkere plekken het is de moeite waard om te kijken. Maar als je hoopt op een mysterie dat je echt zal grijpen, dan is dit waarschijnlijk niet degene die het zal doen.
Donkere plekken wordt gestreamd op Netflix.
