Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Marvel-icoon Chris Hemsworth verscheen onlangs Zonder intelligentieeen podcast gepresenteerd door Jason Bateman, Sean Hayes en Will Arnett. Ze spraken over veel onderwerpen en het gesprek ging onvermijdelijk over Marvel-films. Op dit punt verwachtte ik eerlijk gezegd dat de Thor-acteur schaamteloze reclame zou maken over hoe goed deze films zijn, waardoor zijn optreden in wezen zou veranderen in een publiciteitsstunt voor de MCU.
Maar tot mijn verbazing kreeg hij het Erg Frank over zijn slechtste Marvel-film ooit: Thor: Liefde en donder. Terugkijkend op deze teleurstellende film gaf Hemsworth toe dat het “een soort Monty Python-schets” was en dat “we er waarschijnlijk iets te veel van hebben genoten.” Thor was ooit een van de meest serieuze helden ter wereld MCUen de acteur gaf het toe Liefde en donder verliet het fandom door een zeer botte vraag te stellen over zijn toegewijde krijger: “Waarom is hij een idioot?”
Een onzekere franchise
Het zou één ding zijn als Thor: Liefde en donder ze waren de eerste Thor-film die erg dom was. Dit is echter al eerder gebeurd Thor: Ragnarokeen openlijk komische film die een zeer opzettelijke verandering in toon voor de hele franchise vertegenwoordigde. Deze picot werd noodzakelijk geacht omdat de vorige film, Thor: De donkere wereldwas een kritische stinker die door veel fans wordt beschouwd als de slechtste inzending in de hele MCU.
Regisseur Taika Waititi schot Thor: Ragnarok in een soort komedie van vrienden op een kosmische reis, en de film het werd een kritisch en commercieel succes. Chris Hemsworth hij merkte op dat de film “een echte wending” bood aan wat het publiek gewend was, grotendeels dankzij “Taika’s toon”. Hij merkte op dat de fandom de film juist ‘grappig’ vond vanwege de focus op komedie: ‘er was een enorme… waardering voor de verandering.’
Te veel van het goede
Achteraf gezien is Hemsworth hiervan overtuigd Thor: Liefde en donder het mislukte omdat het te ver in de komedie leunde, waardoor het meer “op een Monty Python-schets” leek dan op een traditionele superheldenfilm. Hij wees erop dat er een “negatieve reactie” was op de humor van regisseur Taika Waititi, waarbij het publiek zich afvroeg waarom Thor zo’n “goofball” was geworden. Dit is eerlijk genoeg, eerlijk gezegd: Ragnarok stond Hemsworth toe om te pronken met zijn aanzienlijke komische kwaliteiten, maar dan van binnen Liefde en donderhij ging van het maken van grappen naar wezen een grap.
Op papier gaf Waititi fans gewoon meer van de gekke humor die ze zo waardeerden Ragnarok. Maar het is erg moeilijk om een goede komedie op te volgen, en daarom zijn er zoveel sequels (zoals Caddyshack II EN Bluesbroers 2000) voor hilarische films ben ik dat zeker vreselijk. De humor in dit vervolg was veel minder dan Ragnaroken ook wanneer de komedie komt Thor: Liefde en donder het werkte, het voelde vreemd misplaatst gezien de duistere plots die de film aandrijven.
Moeten we lachen of huilen?
Thor: Liefde en donder het had een aantal brede komische beats die plat vielen, inclusief die stomme schreeuwende geiten. Maar als je de film bekijkt, zijn er meer regels dan je je waarschijnlijk herinnert. Het essentiële probleem met deze film was dat de toonveranderingen tussen de komische en dramatische momenten zo hevig waren dat je er een whiplash van kreeg!
Big Bad uit de film is gemotiveerd om alle goden in het universum te doden nadat zijn dochter is verhongerd, en ontdekt dat het de god die hij zo vurig aanbidt niet kan schelen. Ondertussen sterft Jane Foster aan kanker en elke keer dat ze in Thor verandert, wordt haar kanker erger. Maar ze is bereid de dood zelf te begaan om het universum te redden van Gorr, een zelfbenoemde Slager van God die gerechtigheid zoekt voor het kleine meisje van wie hij meer hield dan wat dan ook.
Dit zijn intense plotsen ze hebben een veel grotere impact omdat Christian Bale en Natalie Portman zulke geweldige optredens geven. In de handen van een andere regisseur zou dit het recept zijn geweest voor een hartverscheurende, dramatische film die meer aanwijzingen van Jason Aaron bevat. Thor strips waarop ze zijn gebaseerd. Maar Taika Waititi probeerde ons diep te raken en ons in één keer aan het lachen te maken, wat resulteerde in een film die op zijn best onsamenhangend en in het slechtste geval losbarstte.
Zijn of niet zijn (grappig)
De eerste twee Thor-films waren beslist Shakespeariaans, waarbij Thor op zichzelf leek Erg ernstig. De tweede twee waren komisch en het publiek gaf er over het algemeen de voorkeur aan Ragnarok en haat Liefde en donder. Achteraf gezien hebben deze films een duidelijk patroon: alle andere Thor-films waren onzin, maar de vreemde zijn goed.
Nu staat Marvel op een kruispunt en moet hij beslissen of hij doorgaat met het maken van Thor tot de clown van de klas de Wrekers of breng het terug naar zijn diepste wortels. We zullen weten wat ze wanneer besloten hebben Wrekers: Dag des Oordeels zal later dit jaar eindelijk in de bioscoop verschijnen. Laten we hopen dat de MCU stopt met “het pissen” (om het botte Australische jargon van Hemsworth te lenen) en fans helpt weer in deze god te geloven.
