‘Clika’-recensie: Jay Dee schittert in een tempoloze film over zijn verhaal

De titel van Michael Greene’s coming-of-age-muziekfilm “Clika” verwijst naar het jargonwoord voor “kliek” in filmterminologie. liggen muzikaal genre – of trap corridos, een duidelijk Amerikaanse evolutie van Mexicaanse verhalende ballads. Deze samensmelting van muzikale culturen neemt de verhalende kwaliteit van traditionele corridos over en omvat rap- en hiphopstijlen, evenals opvallend moderne Mexicaans-Amerikaanse verhalen, grotendeels ontwikkeld door groepen als Herencia de Patrones, een band uit Yuba City, Californië. Frontman Jay Dee maakt zijn acteerdebuut in ‘Clika’, een film die deels gebaseerd is op zijn levensverhaal.

De producer van de film is Jimmy Humilde, platenbaas van Musica Mexicana, CEO van Rancho Humilde, en zijn bedoeling met het project is om aan te tonen dat Mexicaans-Amerikaanse verhalen het verdienen om op het grote scherm te worden vertoond. Het is een nobele en belangrijke onderneming in deze tijd waarin Latino’s op oneerlijke wijze het doelwit zijn van de regering-Trump. Als Humilde en Greene iets bereiken met ‘Clika’, dan is het om het belang van deze verhalen in de cinema te bevestigen, aangezien de representatie van Latino’s in de cinema vaak jammerlijk ontbreekt.

Het introduceert ook Jay Dee en zijn muziek bij een breder, meer mainstream publiek. Met een geheel eigen geluid zal het voor sommige kijkers een echte ontdekking zijn en een opwindend filmdebuut voor de reeds gevestigde fans.

Dit is het goede nieuws over “Clika”. Het slechte nieuws is dat ze waarschijnlijk een documentaire of concertfilm hadden moeten maken om het verhaal van Jay Dee te vertellen. Tegen het einde van “Clika” krijgen we enkele fragmenten van daadwerkelijke concertbeelden terwijl Jay Dee’s personage Chito eindelijk het muzikale succes vindt waar hij van droomde, en het is veel meeslepender dan het oubollige gangsterverhaal dat ze in Jay Dee’s levensverhaal verzonnen.

De problemen met “Clika” komen in feite neer op scriptproblemen. Geschreven door Greene, Humilde en Sean Sullivan McBride (cameraman en producer Ski-ter Jones heeft ook een ‘verhaal’-credit), de film is een stel clichés die we eerder hebben gezien, met een overmatige afhankelijkheid van dialoog en voice-over die de onervaren acteurs blootlegt. De film vertelt zonder te vertonen, de emotionele inzet is niet leesbaar, en de personages vertellen het publiek wat ze moeten denken en hoe ze zich moeten voelen zonder de basis te leggen of ons de kans te geven daar zelf te komen. Sommige plotpunten zijn van weinig betekenis.

Het is een klassiek, stoer coming-of-age-verhaal: een jongen uit een kleine stad met grote dromen wil ontsnappen aan een leven vol boerenwerk (Jay Dee plukte perziken in Yuba City zoals Chito) en zijn doelen nastreven. Wanneer zijn oom Alfredo (Cristian E. Gutierrez) ontdekt dat Chito’s moeder (Nana Ponceleon) een hypotheekachterstand heeft, huurt hij zijn neef in om marihuana aan de snelweg te bezorgen om geld te verdienen om de bank af te betalen, en de jongeman raakt te verstrikt in het snelle leven en bereikt een punt dat altijd zal worden gevolgd door een val. De boodschap die hij uiteindelijk met zich meebrengt is dat er geen kortere weg naar succes bestaat.

Het script staat vol met formele stereotypen en presenteert Jay Dee niet op een manier die zijn natuurlijke aanwezigheid of manier van spreken laat zien. Komiek en podcaster DoKnow, die zijn vriend en producer speelt, is de enige artiest wiens natuurlijke gemak en charisma voor de camera zich vertaalt, en hij krijgt alleen redelijk banaal en gedateerd materiaal te zien, zoals het lonken naar een sexy perzikplukker (Paola Villalobos) die wordt voorgesteld met golvend haar in slow motion alsof het een sekskomedie uit de jaren 80 is, en geen korrelig verhaal van vodden naar rijkdom.

Er is een manier waarop dit beter had gekund, door gebruik te maken van visuele verhalen, het creëren van een sfeer en een gevoel van plaats die betekenis hadden kunnen geven aan de muziek, de brede aantrekkingskracht ervan en de omstandigheden die deze hebben gevormd, terwijl Jay Dee tegelijkertijd op zijn eigen manier kon schitteren. Zoals het er nu uitziet, lijkt hij hier niet in de diepte te zitten.

Corridos gaan over het vertellen van verhalen, en de innovatie van trap corridos is het integreren van nieuwe verhalen en geluiden in traditionele muziek. Het is dan ook jammer dat “Clika” zo muf lijkt en niet past bij de vaardigheid of stijl van het onderwerp. Vanuit representatief oogpunt is “Clika” een belangrijke en waardevolle film. Filmisch gezien kan het zijn ritme niet vinden.