Van Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Als mensen aan fantasy denken, denken ze maar al te vaak alleen aan familiefilms Harry Pottermaar dit genre omvat meer dan alleen kindvriendelijke tovenaars. Zwaard- en tovenarijfilms hebben volwassenen vaak volledig vertekend, waarbij enkele van de meest verboden, overdreven en extreem grafische scènes die ooit op het scherm zijn vastgelegd, zijn verschenen in films met magie en zwaarden.
Dit zijn de meest extreme films, niet gerangschikt op basis van hun kwaliteit, maar eerder op basis van de hoeveelheid grafische inhoud die ze bevatten.
9. Hooglander (1986)
We beginnen langzaam met een lichtere film, een film met een R-rating die iedereen zou moeten zien. Hooglanders is een fantasie uit 1986, gebouwd op een simpele gimmick: onsterfelijken dwalen door de geschiedenis, opgesloten in rituele gevechten waarbij de enige manier om te winnen onthoofding is.
In het hedendaagse New York en door eeuwen van flashbacks leert Connor MacLeod langzaam de regels van een geheime oorlog kennen die eeuwig heeft geduurd, en die zich allemaal opbouwt tot ‘er kan er maar één zijn’. De film staat bekend om zijn stijl, Queen op de soundtrack, MTV montage en een iconisch schurkenoptreden van Clancy Brown.
Ondanks zijn R-rating en frequente hoofdonthoofdingen, Hooglanders Het lijkt gevaarlijker dan het in werkelijkheid is. Dat is een deel van zijn charme, maar het is ook de reden dat het onderaan deze lijst staat.
8. Valhalla stijgt (2009)
Gepubliceerd in 2009, Walhalla in opkomst volgt een stomme krijger die bekend staat als One-Eye terwijl hij zich door een somber, mythisch landschap van heidens geweld en religieuze teleurstelling beweegt. Het verhaal is minimaal, bijna abstract, en varieert van brute overleving tot iets dat dichter bij spirituele horror staat.
Hoofden worden vernield, lichamen in stukken gehakt en het lijden blijft op het scherm hangen. Er is geen muziek om het te verzachten, geen heroïsch kader. De camera blijft dichtbij, waardoor je elk slecht moment moet bekijken. De wreedheid is constant en het is donker, modderig en vies.
Geweld is niet opwindend; het is bestraffend. Walhalla in opkomst weigert verlichting. Het probeert je niet te vermaken; het probeert je te verpletteren in modder, vuil en ellende. In deze context is het moeilijk te beweren dat het een leuk horloge is, maar het verdient een plaats op deze lijst.
7. De barbaarse koningin (1985)
Barbaarse koningin volgt een krijgersvrouw wiens bloedbad op de huwelijksdag haar op een zoektocht naar wraak zet tegen een overwinnende tiran. Ze is een vrouwelijke gids Conan imitatie, door en door, met een extra portie uitbuiting erbij.
Barbaarse koningin het begint met brutale aanvallen op een vrouw en gewelddadige veldslagen, maar vertraagt dan halverwege, maar verzacht nooit de scherpte ervan. Dorpen branden, kleding wordt vaak afgegooid en de film pretendeert nooit dat deze wereld rechtvaardig of nobel is.
De door vrouwen geleide cast van de film maakt het een boeiender horloge dan waar het recht op heeft. Er is ook een vervolg, dat meer van hetzelfde biedt. Het is discutabel wat het meest grafisch is; sommige mensen geven er de voorkeur aan Barbaarse koningin II.
6. Zwaar metaal (1981)
Zwaar metaal is een geanimeerde bloemlezing die uit beide bestaat sciencefiction en fantasiesegmenten, met elkaar verbonden door de Loc-Nar, een gloeiende groene bol die alles wat hij aanraakt bederft. Elk segment katapulteert kijkers naar een andere donkere wereld, vol krijgers, demonen, buitenaardse wezensen kosmische wreedheid.
Er is niet één plot, alleen een mooie parade van overdaad. Naaktheid en seksualiteit zijn constant en casual. Het geweld is vrolijk en frequent. Ledematen vliegen rond, mensen smelten en lichamen stapelen zich op, allemaal gefilterd door animatie die de impact net genoeg verzacht om ermee weg te komen.
Zwaar metaal het is puberaal en wreed, maar nooit geheel verontrustend. Hij heeft het te druk met plezier maken. Zo grappig dat het zelfs op onze lijst met meest sexy sciencefictionfilms stond. Klik op de link om te kijken!
5. De man uit het noorden (2022)
De Normandische is een verhaal over mythische wraak, geworteld in de Noorse legende, over een prins die een staatsgreep overleeft en een wapen wordt dat rechtstreeks op zijn oom is gericht. De plot is eenvoudig, maar de presentatie is meedogenloos echt
Dit is een wereld van bloed, ritueel en lot. Het geweld is zwaar, fysiek en uitputtend; botten worden gebroken, kelen worden doorgesneden en lichamen worden behandeld als vlees. Seks bestaat, maar het is rauw en transactioneel, niet romantisch.
Regisseur Robert Eggers benadrukt rituele brutaliteit boven spektakel, waardoor elke moord opzettelijk en lelijk lijkt. De film geeft zich nooit over aan bloedvergieten alleen maar om te shockeren, maar hij stopt nooit om je te sparen. De Normandische het is brutaal zonder uitbuitend te zijn, waardoor het bovenaan deze lijst blijft staan.
4. Conan de Barbaar (1982)
1982 Conan de Barbaar vertelt de oorsprong van een krijger, gesmeed door verlies, slavernij en geweld, die zich door een meedogenloze fantasiewereld beweegt die wordt geregeerd door sekten, krijgsheren en goden die er niets om geven. De plot is klassiek pulp: wraak, overleving en macht verkregen door geweld.
Conan, gespeeld door Arnold Schwarzenegger, neemt geweld serieus. Onthoofdingen, kruisigingen, martelingen en mensenoffers worden direct en onbeschaamd getoond. Seks is informeel en frequent, verweven met de structuur van de wereld en wordt niet als een schandaal behandeld.
De film is prachtig geregisseerd, met verbluffende cinematografie en heel weinig dialoog. Regisseur John Milius presenteert geweld eerder als lot dan als spektakel. De show is in de parade van mooie vrouwen die Conan ontmoet. Dingen worden wild.
Vergeleken met latere films is het bloedwerk ingetogen, maar de bedoeling niet. Conan voelt zich gevaarlijk op een manier die moderne fantasy zelden voelt, dus hij is hier. Het is misschien wel de vierde meest grafische film op deze lijst, maar als je je afvraagt welke van deze films de beste film is, dan is dat zeker zo. Conan de Barbaar.
3. Doodstalker (1983)
Doodsjager het is pure low-budget zwaard-en-tovenarij-uitbuiting. Het complot is zojuist gearriveerd: een eenzame krijger heeft de taak een kwaadaardige tovenaar te verslaan, magische artefacten te verzamelen en een tiran omver te werpen.
Wat de gaten opvult, is aanhoudende ellende. De film is berucht vanwege seksueel geweld, terloopse wreedheid en een compleet gebrek aan morele zorg voor zijn eigen personages. Het is een viering van totale losbandigheid en huid, die nooit vertraagt of stopt.
Het is ook een beetje goedkoop, wat betekent dat het bloed er soms nep uitziet, maar de vechtchoreografie en de bereidheid van de film om er helemaal voor te gaan, maken dit goed. In een genre vol modder en bloed, Doodsjager richt zich in plaats daarvan op wild, over-the-top, immoreel plezier.
2. Vlees + bloed (1985)
Twee films van regisseur Paul Verhoeven, Robocop EN Ruimteschip Soldatenheeft onze lijst met de meest grafische sciencefictionfilms gemaakt. Het is dus logisch dat hij ook een film op deze lijst heeft staan. Verhovens Vlees + Bloed volgt een bende huurlingen die tijdens een meedogenloze middeleeuwse oorlog een kasteel overnemen en een edelvrouw meeslepen naar een wereld die wordt bepaald door overleving, verraad en rotting.
Er zijn hier geen helden. Wat de film ongeëvenaard maakt, is de uitgebreide weergave van menselijke wreedheid. Aanvallen, plagen, martelingen, amputaties en willekeurige moorden worden botweg en zonder stilering of verfraaiing in beeld gebracht.
Man-vrouwrelaties worden afgeschilderd als transactioneel en vernederend. Het geweld is plotseling en zinloos. Verhoeven ontdoet de romantische middeleeuwse fantasie en vervangt deze door vuiligheid en wanhoop. Elke scène voelt gevaarlijk aan, hoewel de film in werkelijkheid niet zo bloederig of onnodig is als velen op deze lijst. Wat hem grafisch maakt, is zijn gebrek aan moraliteit en barmhartigheid.
Vlees + Bloed hij is nihilistisch. Niets anders op deze lijst komt zo ver, zo vaak, of met zoveel minachting voor het comfort van het publiek.
Maar er is een film die verder gaat, op alle manieren waarop deze dat niet doet.
1. Verovering (1983)
Verovering is een Italiaanse hallucinerende zwaard-en-tovenarij-nachtmerrie over een krijger die vecht tegen demonische krachten en een boze heks in een wilde fantasiewereld. Het plot doet er weinig toe. Waar het om gaat zijn de beelden. Deze film zit vol bloed, geweld en groteske effecten.
Het begint met een van de meest gruwelijke scènes ooit op film, waarin mooie naakte vrouwen uit elkaar worden gescheurd en opgegeten, en ze je elk onderdeel ervan laten zien. Dit is nog maar het begin van de film. Ledematen worden afgesneden, lichamen verminkt en magie manifesteert zich als fysieke corruptie.
Het geweld is expliciet, langdurig en vaak bizar. Intimiteit en lijden raken door elkaar, waardoor een voortdurend gevoel van ongemak ontstaat. Het is chaotisch, lelijk en agressief gemeen. Lucio Fulci beschouwt fantasie als horror en drijft de uitbuiting tot het uiterste.
Verovering moet bovenaan deze lijst staan.
