Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Buiten de Klingons is de meest legendarische vijand van Star Trek ongetwijfeld de Borg, wier vrijwel onstuitbare cybernetische strijders verschillende keren bijna de Federatie hebben uitgeroeid. Hoewel men dacht dat deze schurken waren verslagen in de laatste aflevering van Reizigerze leken opnieuw de titulaire held van Picard gedurende meerdere seizoenen te kwellen. Wat de meeste fans zich echter niet realiseren, is dat we daarna waarschijnlijk nooit meer iets van de Borg zullen horen De volgende generatie ware het niet dat wijlen, geweldige uitvoerend producent Michael Piller er was.
Piller is op een heel reële manier de man die hij heeft gered TNG: Hij werd showrunner in het derde seizoen en luidde een tijdperk in van betere uniformen, grotere sets en oneindig verbeterd schrijven. In seizoen zes wist de schrijver van de tweedelige, op Borg gerichte aflevering “Descent” niet goed hoe hij moest omgaan met het feit dat de Enterprise-crew een bevrijde Borg (Hugh) had teruggegeven aan het Collectief. Dit zou theoretisch hun hele ras kunnen veranderen, en hoewel “Descent” over Borg ging die besmet was door individualiteit, specificeerde de aflevering nooit hoeveel Borg getroffen werden door de terugkeer van Hugh.
Mijn vriend Borg is terug (en er zullen problemen zijn)
Dit was eigenlijk de suggestie van Michael Piller, en hij dacht dat de aflevering sterker zou zijn als hij de kwestie als een open vraag voor de fans zou laten. Het is begrijpelijk dat deze afleveringen online tot intense speculaties hebben geleid StarTrek conventionele argumenten dat de Borg nu totaal anders waren. Voorheen waren ze als robotzombies, gedreven door de monolithische wil van hun Collectief; Echter, de Borg in “Descent”, na het opnieuw absorberen van Hugh (een Borg die zijn eigen identiteit ontwikkelde), waren in feite slechts een groep onafhankelijk denkende misdadigers onder bevel van Data’s kwaadaardige broer.
Hoewel Star Trek-fans ‘Descent’ over het algemeen leuk vonden, was de fandom bijna collectief in zijn afkeer van de nieuwe Borg. Samenwerken met een andere slechterik zorgde voor een leuk tijdelijk drama en leidde tot een werkelijk geweldige aflevering voor Brent Spiner’s Data. Maar als schurken hadden de Borg aantoonbaar alles verloren wat hen interessant of uniek maakte.
Verzet was zinloos
Daarom was het zo’n opluchting toen deze slechteriken terugkeerden naar hun oude zelf Star Trek: eerste contact. Zeker, sommige dingen waren nieuw (vooral het feit dat ze nu een enge koningin hadden), maar deze jongens waren weer de rommelige, onstuitbare robotzombies die fans in de eerste plaats bang maakten. Deze film diende als een soort creatieve reset voor deze schurken en voor de meeste toekomstige optredens van de Borg (van hun talrijke optredens in Reiziger tot hun laatste optreden in Picard) richtte zich op hen als collectief in plaats van als een groep individuen.
Maar dit alles zou niet mogelijk zijn geweest zonder Michael Piller. Hij was het die suggereerde dat ‘Descent’-schrijver Ronald D. Moore nooit zou moeten specificeren hoeveel Borg in individuen waren veranderd nadat Hugh’s bevrijde persoonlijkheid was opgenomen in het Collectief. Destijds hoopten veel fans dat slechts een klein deel van de Borg getroffen zou worden, terwijl de rest van het Collectief ongewijzigd bleef; die hoop werd beloond Eerste contacteen film waarvan de plot onmogelijk zou zijn geweest als Piller de Borg er niet van had gered algemene schurken te worden.
Creatief gesproken is dit zowel een zegen als een vloek geweest; de Borg werd uiteindelijk wild verzadigd in de franchise, waarbij elke nieuwe verschijning ze een beetje minder speciaal doet voelen. Niettemin blijven ze de meest legendarische schurken uit de gouden eeuw van Star Trek, en zonder de tussenkomst van Michael Piller zouden ze in de vergetelheid zijn geraakt. Op deze manier redde de man die Picards eerste show redde ook de vijanden die het leven van de kapitein voor hem tot een hel zouden hebben gemaakt. decennia komen.
