Dit bericht bevat spoilers voor “Stand By Me” en het originele materiaal.
Stephen King’s “The Body” eindigt met een emotionele onderbuikstoot. De novelle speelt zich af vanuit het perspectief van Gordie, die vertelt over zijn levenslange vriendschappen met drie jongens – Chris Chambers, Teddy Duchamp en Vern Tessio – in Castle Rock. Een lokale bende ontdekt per ongeluk het lichaam van een vermiste jongen en het trio gaat op zoek naar hem en wordt beroemd.
Helaas gaat het vreselijk mis tijdens het kamperen, en Chris trekt uit angst een pistool op de bende. De jongens groeien uit elkaar na het schrijnende ongeluk, maar Chris en Gordie blijven goede vrienden. Door een hartverscheurende gang van zaken vernemen we echter dat Chris tegenwoordig werd doodgestoken, terwijl Vern en Teddy ook per ongeluk om het leven kwamen. Deze tragische wending ziet Gordie als een volwassene die wanhopig op zoek is naar nostalgie, aangezien deze herinneringen – hoe pijnlijk ook – het enige zijn dat hij heeft van zijn dierbare vrienden.
Rob Reiner’s bewerking van King’s korte verhaal, “Stand by Me”, verandert enkele detailsinbegrepen WHO hij pakt het pistool voor de climax-confrontatie. Reinier sprak Verscheidenheid om de dertigste verjaardag van de film te herdenken en legde uit hoe deze kleine verandering alles opnieuw contextualiseert. Het blijkt dat King zelf fan is van deze verhalende aanpassing:
“In het boek, toen ze eindelijk tegenover elkaar stonden en naar de bende oudere kinderen staarden die het lichaam terug wilden nemen, was het Chris Chambers die het pistool pakte. Terwijl we aan het praten waren, zei (producent) Andy Scheinman: ‘Wat als Gordie het pistool pakte?’ Vasthouden aan het idee dat het Gordie’s reis is. Toen we het vertoonden voor Stephen King. Hij zegt: “Toen je Gordie vroeg om dat pistool te halen, dacht ik: waarom had ik het niet?”
Terwijl Reiners verfilming aangrijpend is, ontneemt Kings verhaal je de adem
“The Body” wordt met terugwerkende kracht onthuld als een diep persoonlijke elegie, omdat deze herinneringen voor Gordie een manier zijn om zijn vriendschappen te herinneren/eren door de lens van door verdriet gevoede nostalgie. We leren pas op het einde over de sterfgevallen, wat ons dwingt om elk detail opnieuw te evalueren in de context van Gordie’s emotionele toestand. Reiner opent de film echter met een krantenartikel over de fatale steekpartij van Chris (River Phoenix), wat Gordie (Wil Wheaton) ertoe aanzet te vertellen over het noodlottige kinderongeval dat in 1959 plaatsvond. Omdat de emotionele schok van Chris’ dood niet wordt uitgesteld of verborgen, Gordie’s vertelling krijgt een bijzondere kwaliteitmaar het heeft niet dezelfde impact als “The Body”.
Reiner’s beslissing om Gordie het pistool te laten pakken in plaats van Chris verschuift ook de last naar de verteller, aangezien een zekere mate van schuldgevoel of wroeging de volwassen Gordie (Richard Dreyfuss) teistert, die dit verhaal vertelt om het af te ronden. Hoewel dit pathos toevoegt aan Gordie’s relatie met het verleden, die hij tegelijkertijd vreest en verlangt, “Stand By Me” eindigt op een bitterzoete toon. ‘Ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad als toen ik twaalf was. Jezus, heeft iemand die nog?’ Gordie denkt na, vasthoudend aan de nostalgie van het hebben van goede jeugdvrienden die dezelfde vormende ervaringen deelden als jij. Ook al is Chris er niet meer, Vern en Teddy leven nog, wat een sprankje hoop biedt.
In schril contrast daarmee laat ‘The Body’ Gordie achter met niets anders dan levendige herinneringen die hem voor altijd zullen achtervolgen. Ja, er is een oprecht verlangen naar de vrijheid die gepaard gaat met opgroeien in een kleine stad, maar de verlatenheid van de volwassenheid heeft iedereen ingehaald, waaruit geen ontsnappen mogelijk is.
