Van Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
In het tijdperk van sociale media zijn de generatiekloven nog nooit zo uitgesproken geweest, van het denken aan Jim Carrey als Ace Ventura, The Grinch of Dr. Robotnik tot “Als je de naam Rizzo hoort, aan wie denk je dan?” Hetzelfde geldt voor drijfzand: ooit een constante angst onder Generatie X en millennials, is het tegenwoordig nergens meer te bekennen.
Decennia lang, vooral in de jaren tachtig, werden films en tv-programma’s in een stukje drijfzand gegooid alsof dit de meest gebruikelijke manier was om te sterven in de jungle, de woestijn of het moeras van verdriet (een moeras is nat drijfzand). Hollywood besefte dat niets dit kon overtreffen De prinsessenbruid?
Kinderen uit voorsteden doodsbang door drijfzand
Drijfzand is vanaf het begin in films verschenen. Het was een goedkoop speciaal effect waarbij doorgaans een ster in de modder knielde. De dreiging van een langzame, pijnlijke dood door verstikking voegde een ingebouwde klok toe aan het tafereel; we zien ze immers dieper in de grond zinken. Water, land en knielende ruimte zijn alles wat je nodig hebt om een angstaanjagend vervolg toe te voegen aan elk western- of jungle-avontuur.
Een van de meest memorabele Quicksand-scènes vindt plaats in 1962 Laurentius van Arabië. Terwijl een zandstorm de woestijn begint te overspoelen, struikelt een jonge jongen in drijfzand en onze helden haasten zich om hem te redden met een strook stof. Het is een korte scène, wat het des te angstaanjagender maakt als de jongen er niet in slaagt zich te verzetten en onder het zand wordt gezogen, om nooit meer te worden gezien. Dit is de scène die filmmakers al jaren proberen na te bootsen om spanning aan hun films toe te voegen.
De jaren zestig waren vol drijfzand, en toen die kinderen opgroeiden en in Hollywood gingen werken, brachten ze de angst en fascinatie voor drijfzand uit hun kindertijd met zich mee. Op dat moment, Brandende zadels had het cliché al geparodieerd en weinig serieuze films gebruikten het, maar dat deed er niet toe, want de grootste fantasy- en sciencefictionfilms van de jaren 80: Krul, De heer van de dieren, De prinsessenbruid, Het nooit eindigende verhaal, Gek Maximaal: Voorbij Thunder DomeOok Mijn vijand Ik heb er eentje erin gegooid.
Om nog maar te zwijgen van tekenfilms uit de jaren 80, die zich contractueel verplicht voelen om drijfzand op te nemen. GI Joe heeft enkele van de slechtste (of beste) scènes, dankzij het butterscotch-drijfzand dat meer op water lijkt (daarom Rik en Morty inclusief een drijfzandpistoolteken). Om de een of andere reden was het vastlopen van Cobra Commander niet het einde van de trope; verscheen in de jaren negentig in een aflevering van Baywatch.
Echt drijfzand is vervelend maar niet dodelijk
Vreemd genoeg is dat wel zo Baywatch het is vergelijkbaar met hoe drijfzand vaak wordt aangetroffen in de echte wereld: sinkholes. Een jongen maakt een grapje op het strand, gedeeltelijk begraven, wanneer het tij begint te stijgen, en hij merkt dat hij niet meer kan opstaan vanwege het water dat van onderaf naar binnen komt. Het creëert geen zuigeffect; in plaats daarvan vermengen vloeibaar en vast zand zich, afwisselend vast en poreus genoeg zodat ze bij elke lichte druk uit elkaar gaan. Vandaar het zinken en waarom het beste advies als je vastzit in drijfzand is om kalm te blijven en je bewegingen tot een minimum te beperken.
Er is iets angstaanjagends aan de gedachte vast te zitten in drijfzand, niet in staat om te bewegen, aangezien elke actie van jouw kant je dood alleen maar zal bespoedigen. Het lijkt erop dat het geweldig zou zijn voor een horrorfilm, behalve dat het eigenlijke drijfzand, dat wederom geen eigen ambitie heeft, eerder hinderlijk dan een dodelijke val is. Het kan zijn dat uw knie ontwricht raakt doordat u hem eruit trekt, maar u gaat niet laag genoeg om te verdrinken, en de knie is meestal zo strak dat u een rand kunt bereiken en de kracht kunt uitoefenen die nodig is om eruit te komen. Dit is waar de generatiekloof om de hoek komt kijken, omdat de wetenschap duidelijk is en de realiteit van drijfzand helemaal niet angstaanjagend is, maar als je een millennial of Gen X bent, kun je dat gevoel in je achterhoofd niet van je afschudden dat er niets angstaanjagender is.
Het gebruik van drijfzand in Hollywood is zover afgenomen dat de kinderen van vandaag niet bang zijn voor het extreme gevaar dat drijfzand in hun dagelijks leven met zich meebrengt. Als ze zich ooit in de woestijn zouden wagen of zouden proberen de jungle over te steken, zouden ze niet voorbereid zijn. In tegenstelling tot millennials hebben we ons hele leven voor dit moment getraind, hebben we talloze drijfzandnachtmerries gehad en zullen we precies weten wat we moeten doen om te overleven.
Trek je knie op, ga naar buiten.
