De kritiek van Olympische atleten op Trump weerspiegelt de reactie op het protest van 1968

De geschiedenis ontvouwt zich opnieuw tijdens de Winterspelen Milaan-Cortina, waar leden van Team USA records breken en dominante triomfen behalen.

Maar nu de Spelen hun tweede week ingaan, herhaalt zich een ander, meer provocerend verhaal, dat een politiek geladen schaduw over de gebeurtenis werpt.

Skikampioene Mikaela Shiffrin, snowboarder Chloe Kim en freestyle-skiërs Hunter Hess en Chris Lillas behoren tot de topsporters die ze waren vocaal over hun ongemak bij het vertegenwoordigen van hun thuisland in een tijd van diepe politieke crisis met verschillende vluchtige kwesties, waaronder het gewelddadige federale optreden in Minnesota door immigratie- en wetshandhavingsfunctionarissen en de landelijke aanvallen van de regering-Trump op immigranten en de LGBTQ+-gemeenschap.

“Het vertegenwoordigen van de Verenigde Staten op dit moment brengt gemengde emoties met zich mee”, zei Hess een persconferentie vorige week. “Het feit dat ik de vlag draag, betekent niet dat ik alles vertegenwoordig wat er in de Verenigde Staten gebeurt.”

Trump bekritiseerde de opmerkingen van Hess in een Post sociale waarheidnoemde hem ‘een echte verliezer’ en voegde eraan toe: ‘Hij zegt dat hij zijn land niet vertegenwoordigt… Als dat het geval is, had hij niet voor het team moeten proberen, en het is jammer dat hij daar zit. Heel moeilijk om voor zo iemand te kiezen.’

Vice-president J.D. Vance, die aanwezig was bij de Spelen, zei in een interview met CNN over de atleten dat kritische atleten “enige reactie” mogen verwachten.

Vance, die werd uitgejouwd toen hij tijdens de openingsceremonie op een groot scherm werd getoond, voegde eraan toe: “Je bent daar om een ​​sport te beoefenen, je bent daar om het land te vertegenwoordigen en hopelijk een medaille te winnen. De meeste Olympische atleten, ongeacht hun politieke achtergrond, doen geweldig werk, ze hebben zeker de steun van het hele land, en ik denk dat de manier om het land te verenigen niet is om in het buitenland te verschijnen en de president van de Verenigde Staten aan te vallen, maar om je sport te beoefenen en het land te vertegenwoordigen”. Goed.”

De openhartigheid van de Olympische Wintersporters weerspiegelt het dramatische protest van de Olympiërs Tommy Smit en John Carlos die de Zomerspelen van 1968 in Mexico-Stad elektriseerde. De sprinters, die respectievelijk op de eerste en derde plaats eindigden in de race van 200 meter, spraken niet met woorden maar met opgeheven vuisten in zwarte handschoenen op het erepodium, wat een van de meest iconische beelden uit de Olympische geschiedenis produceerde.

Terwijl het volkslied na hun overwinningen speelde, uitten Smith en Carlos hun woede over raciaal onrecht in Amerika door hun hoofd te buigen en hun vuisten op te heffen. Het gebaar veroorzaakte internationaal een seismische reactie omdat het de woede veroorzaakte van Olympische functionarissen die beweerden dat Smith en Carlos het wereldtoneel gebruikten om hun thuisland te vernederen.

De groet van Smith en Carlos aan Black Power wordt onderzocht in de HBO Max-documentaire “Fists of Freedom: het verhaal van de zomerspelen van ’68.” De met een Peabody Award bekroonde film uit 1999 beschrijft het vurige moment en de nasleep ervan voor Smith en Carlos, die zowel heroïsche lof als stekende veroordeling verdienden.

George Roy, die ‘Fists of Freedom’ produceerde en regisseerde, zei: ‘Er zijn overeenkomsten tussen wat er in 1968 gebeurde en wat er nu gebeurt. De overeenkomsten zijn dat het de Olympische Spelen zijn en dat het de Verenigde Staten zijn, en in beide gevallen zijn er atleten die zeggen dat ze zouden willen dat ze wat trotser konden zijn gezien de huidige stand van zaken.’

De Amerikaanse atleten Tommie Smith (midden) en John Carlos (rechts) steken hun vuisten op uit protest nadat ze medailles hadden gewonnen op de Olympische Zomerspelen van 1968.

(AP)

Roy, die talloze Emmy’s heeft gewonnen en de oprichter is van Jersey Line Films, voegde er echter aan toe dat er opmerkelijke verschillen zijn.

‘Wat Smith en Carlos deden was zo belangrijk omdat het hen rechtstreeks raakte’, zei hij. “Ze protesteerden samen met miljoenen mensen in hun gemeenschap. Hun punt was dat ze goed genoeg waren om hun land te vertegenwoordigen. Maar zodra ze terugkeerden naar de echte wereld, zouden ze moeite hebben om restaurants binnen te komen of een appartement te vinden.”

Hij voegde eraan toe: “Het was gewoon persoonlijker dan wat er nu gebeurt.”

In een interview in de documentaire zei Smith dat het gebaar dat hij en Carlos maakten vaak verkeerd werd begrepen.

“Zodra het volkslied speelde, ging mijn handschoen naar God”, zei Smith. “De zwarte vuist in de lucht was slechts een erkenning voor degenen die er niet meer waren. Het was een gebed van solidariteit. Het was een schreeuw om hulp van mijn broeders en zusters in het land die waren beschoten, die waren gebeten door honden… Het was een schreeuw om vrijheid.”

Hij voegde eraan toe: “Ik hou niet van het idee dat mensen het als negatief zien. Het was niets meer dan een vuist in de lucht en een hoofd gebogen voor de Amerikaanse vlag. Het symboliseerde geen haat ervoor.”

Hoewel hij het gejuich hoorde, hoorde hij ook boegeroep en fluittonen.

“Fists of Freedom” bevat verschillende interviews met sport- en mediafiguren die aanwezig waren of de procedure volgden en een uitgesproken mening hadden over het gebaar.

Bob Paul, die in 1968 perssecretaris was van het Olympisch Comité van de Verenigde Staten, zei: “(Smith en Carlos) hadden ongelijk. Je moet bij elke overwinningsceremonie de juiste orde en decorum in acht nemen.”

Veteraan televisiesportverslaggever Brent Musburger, destijds columnist voor de Amerikaanse krant Chicago, schreef: ‘Je vuile was voor de hele wereld luchten tijdens een pret- en spelletjestoernooi was niets meer dan een jeugdig gebaar. Smith en Carlos zagen eruit als een paar stormtroepen met een zwarte huid.’

Woedend beval Avery Brundage, hoofd van het Olympisch Comité, de sprinters van de Spelen te verwijderen.

Ondanks het tumult zeiden experts dat de groet van Smith en Carlos een beslissend moment was voor de zwarten en de burgerrechtenbeweging een impuls gaf. Bij hun terugkeer naar huis ondervonden de twee mannen echter persoonlijke en professionele problemen.

Zowel Smith als Carlos hebben de afgelopen jaren conferenties bijgewoond. Zij waren niet bereikbaar voor commentaar.

“Wij zijn geen antichristen”, zei Smith in “Fists of Freedom.” “Wij zijn gewoon mensen die de behoefte voelden om erkend te worden.”