De maker van Chainsaw Man schreef een Found Footage-film… zoals een stripboek

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen die via de links worden gedaan.

Tatsuki Fujimoto, de maker van ‘Chainsaw Man’, houdt van films en brengt die liefde over in zijn strips. Makima, de verontrustende antagonist van ‘Chainsaw Man’, deelt de cinefilie van haar schepper. Eén hoofdstuk, aangepast in de recente “Chainsaw Man: The Movie – Reze Arc”, ziet hoe Makima onze held Denji meeneemt voor een filmmarathon. ‘Reze Arc’ zelf is Fujimoto die de conventies van romantische films en romantische komedies verkenten ze vervolgens op brute wijze verdraaien. In de climax van “Chainsaw Man” deel 1 legt Makima uit dat ze alleen de wereld wil zuiveren van kwaad, inclusief slechte films.

In Fujimoto’s eerste geserialiseerde manga, de webserie “Fire Punch”, vindt de wraakzuchtige held Agni een supporter, Togata. Togata is geobsedeerd door cinema en wil Agni’s wraak filmen en staat er niet boven om anderen te manipuleren om de beste “scènes” op te voeren. Fujimoto heeft de documentaires opnieuw bekeken zijn eenmalige “Goodbye, Eri” uit 2022, uitgebracht tussen deel 1 en 2 van “Chainsaw Man”. De strip van 200 pagina’s wordt ingekaderd door de lens van een mobiele telefooncamera: een komische ‘shot’ zoals een found-footagefilm. Toch is ‘Goodbye Eri’ op de een of andere manier een van Fujimoto’s weinige werken (samen met ‘Fire Punch’) waar nog geen anime van is gemaakt, ook al zijn de formele trucs allemaal afkomstig uit de cinema.

“Goodbye, Eri” volgt een jonge Japanse jongen genaamd Yuta, die zijn sterfdagen filmt op verzoek van zijn terminaal zieke moeder. De eerste twintig pagina’s van de strip zien er als volgt uit, voordat wordt onthuld dat de panelen die we zagen afkomstig waren uit Yuta’s voltooide film, die werd vertoond voor zijn klasgenoten en vervolgens werd gepand (omdat hij ervoor koos om de film te beëindigen terwijl hij wegrende voor een explosie). Iedereen heeft een hekel aan Yuta’s “ongevoelige” film… behalve een meisje genaamd Eri, die besluit Yuta te leren hoe ze een betere film kan maken door hem tientallen films met haar te laten kijken. De strip volgt Yuta terwijl hij zijn dagen met Eri filmt, die ook geteld zijn.

‘Goodbye, Eri’ raakt soortgelijke emotionele (en metatekstuele) noten als films als ‘Me, Earl and the Dying Girl’, dat ook gaat over een tiener die iemands laatste dagen filmt, en Steven Spielbergs semi-autobiografische ‘The Fabelmans’. ‘Goodbye, Eri’ is hoe Fujimoto naar binnen kijkt om te onderzoeken wat hem als kunstenaar drijft en waarom hij zo gefascineerd is door films. Op deze manier overlapt het met een ander een van zijn lange one-shots, “Look Back”, over twee meisjes die een band krijgen dankzij hun gedeelde passie voor het tekenen van manga. “Look Back” was Fujimoto die vroeg waarom hij tekent, terwijl “Goodbye, Eri” hem vroeg waarom iemand de wereld en haar mensen filmt.

De strip concludeert dat iemand dat zou doen Wil het filmen waard omdat het onsterfelijkheid biedt en bepaalt hoe iemand herinnerd wordt. Found Footage is vrijwel synoniem met horrorfilms en dat komt niet alleen omdat het trippy camerawerk zich leent voor een nachtmerrieachtige sfeer. Found-footage-horrorfilms bieden een vermeend kijkje in de laatste ‘echte’ momenten van de persoon die de beelden filmt. Wat is verontrustender om naar te kijken dan dit?

Ze kunnen worden opgenomen als documentaires, maar Found Footage-films zijn uiteraard fictief en bieden alleen de esthetiek van de werkelijkheid. In ‘Goodbye, Eri’ voelt Yuta zich verplicht om altijd ‘een beetje fantasie’ in zijn films te brengen. Voor de film die hij maakt naar aanleiding van Eri, beeldt hij haar niet alleen af ​​als een ziek meisje, maar ook als een 1200 jaar oude vampier. Dit weerspiegelt uiteraard dat Fujimoto zijn eigen “snuifje eigenzinnigheid” toevoegt. Hij is degene die ons het verhaal vertelt van Yuta en Eri, hetzelfde verhaal dat Yuta in zijn volgende film verwerkt, en Fujimoto voegt de mogelijkheid van een vampier toe (die weerspiegelt hoe mensen nooit sterven als ze op film worden betrapt) aan wat anders een stukje van het leven zou zijn.

De populariteit van found-footage explodeerde begin jaren 2000, net toen film en digitale camera’s de norm werden. Mobiele telefoons, met hun ingebouwde camera’s en microfoons, zijn nu een net zo alomtegenwoordig hulpmiddel als potlood en papier. In theorie is het maken van een film net zo eenvoudig als het tekenen van een stripverhaal. In ‘Goodbye, Eri’ doet Fujimoto het laatste om een ​​verhaal te vertellen over het doen van het eerste. De mobiele telefoonopname van “Goodbye, Eri” is echter nooit een moeizame truc.

De meeste pagina’s in “Goodbye Eri” gebruiken vier lange rechthoekige panelen, die de uniforme, hoekige weergave van het scherm van een mobiele telefoon suggereren. De sprongen in tijd en plaats tussen deze panelen variëren van klein (breng de meerdere pagina’s naar Yuta en Eri die samen op een bank films kijken) tot enorm.

Zie Media

De openingspagina’s die Yuta’s film over zijn moeder beschrijven, gebruiken een paneel voor een opname van de film, wat de montage van de filmmontage suggereert. De uitgepakte pagina’s van “Goodbye, Eri” geven echter het gevoel alsof je in de camera van een mobiele telefoon kijkt en het beeld verandert niet.

Verschillende panelen in “Goodbye, Eri” zijn met opzet wazig getekend, om aan te geven dat de denkbeeldige mobiele telefoon die de opname maakt, beweegt. Omdat Yuta alles filmt, en dat is de (letterlijke) lens waardoor we het verhaal zien, beginnen de pagina’s zelden met een duidelijke indicatie van wat echt is en wat een geënsceneerde scène is. De strip kan scène-in-scène-wendingen nog gemakkelijker uitvoeren dan welke film dan ook.

Wat het onderwerp van Yuta’s film betreft, past Eri tussen andere Fujimoto-personages zoals Reze en Makima; een vrouw met hypnotiserende ogen die tegelijkertijd onschuldig lijkt en dat ook niet is. Een goede film heeft iets of iemand nodig die meeslepend is om te volgen en Eri slaagt voor deze test.