Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen die via de links worden gedaan.
Een onuitgesproken thema van de “Avatar” -films is dit Jake Sully (Sam Worthington), die de ergste iszou de Na’Vi per ongeluk van binnenuit kunnen verzwakken. In de loop van Camerons drie ‘Avatar’-films zagen we dat Sully’s aanwezigheid onder de Na’vi leidde tot meer menselijke aanvallen en de vernietiging van verschillende dorpen. Zijn familie met Neytiri (Zoe Saldaña) is ontheemd, en zelfs als ze door Pandora trekken, komen er altijd mensen naar hem op zoek. Jake’s kinderen dragen een deel van zijn menselijke DNA bij zich (denk eraan dat avatarlichamen worden gekloond met behulp van menselijk DNA), wat betekent dat veel van zijn kinderen vijf vingers aan elke hand hebben in plaats van de gebruikelijke vier Na’vi.
In “Avatar: Vuur en As” we zien de menselijke tiener met wie Spider (Jack Champion) een band heeft De godin van Pandora Eywawaardoor hij besmet kan raken met een magische paddenstoel waarmee hij Pandora’s lucht kan inademen. Tegen het einde van de film zal hij ook paranormale visioenen kunnen krijgen via een pas gegroeide kuru (die kleine psychische schedel “staart” die de Na’vi hebben). Voor een personage dat het pure, ongerepte, mensvrije paradijs van Pandora waardeerde, lijkt Jake Sully niet te merken dat Pandora elke dag menselijker wordt.
Een ander detail uit de “Avatar” -films is dat de Na’vi in de loop van de drie films ook verschillende handgebaren en hoofdbewegingen van Jake en zijn menselijke landgenoten hebben overgenomen. Het is subtiel, maar zelfs dingen als ‘ja’ knikken maakten oorspronkelijk geen deel uit van Camerons films. De veranderingen werden door Cameron benadrukt in het nieuwe boek van Joe Fordham “Het maken van Avatar: Avatar, Avatar: De weg van water, Avatar: Vuur en As.” De ‘humanisering’ van de Na’vi vond echter slechts gedeeltelijk plaats als cultureel commentaar. In de meeste gevallen werden de wijzigingen aangebracht om redenen van praktische duidelijkheid.
De Na’vi begonnen menselijke gebaren te maken, deels uit praktische overweging
Camerons oorspronkelijke plannen voor de Na’vi waren, zo lijkt het, veel nauwkeuriger. Cameron stelde zich voor dat de uitheemse soort unieke gewoonten en gebaren had, waardoor ze zich als volwassen mensen voelden. Het spreekt vanzelf dat half-psychische buitenaardse wezens met een blauwe huidskleur en een blauwe huid niet noodzakelijkerwijs met hun hoofd knikken om ‘ja’ aan te geven, of een duim omhoog steken om goedkeuring aan te geven. Cameron wilde ervoor zorgen dat de Na’vi niet alleen hun eigen taal spraken, maar ook andere communicatietics trainden. Zoals hij zei in “The Making of Avatar”:
“We hadden een aantal regels voor de Na’vi. (…) Ze knikten nooit ‘Ja’ met hun hoofd.’ Dit is een menselijk gebaar en het is cultureel. Sommige culturen knikken niet ‘ja’; ze knikken om “nee!” te zeggen. Instemming – wat betekent “Ik ben het met je eens” – van een Na’vi zorgt ervoor dat het hoofd naar achteren gaat met een klik van de tong in het gehemelte. Of, als ze hun ogen even sluiten, is het een plechtige overeenkomst, zoals een contract. Sommige van deze regels vielen veel later buiten de boot, omdat de dramatische eisen van de scène uiteindelijk belangrijker waren. En als een acteur een moment van gevoel had, wilde ik niet te veel opdringen.”
De beslissing om de Na’vi-gebaren te verzachten was logisch, aangezien de meeste mensen die de ‘Avatar’-films zagen waarschijnlijk menselijk waren. Als zich een dramatische scène voordeed en een (menselijke) acteur de Na’vi-manieren vergat en eenvoudigweg dramatisch knikte, wist Cameron dat hij die aan het publiek zou voorlezen. JoAnn Jansen en choreograaf Lula Washington bedachten echter veel van de gebaren en bewegingen van de Na’vi, dus toen de acteurs het voor elkaar kregen, hebben we dat aan hen te danken.
