Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Starfleet Academie is als show gestaag verbeterd, en de nieuwste aflevering laat enkele van die verbeteringen zien met een redelijk meeslepend Klingon-plot. Helaas wordt de kwaliteit van dit verhaal ondermijnd door de vreemde hang naar vulgariteit van de show en de bizarre vernietiging van een van de meest iconische planeten van de franchise. Het resultaat is een aflevering die Charles Dickens (een van de favoriete auteurs van Captain Kirk) als volgt had kunnen samenvatten: “Het was Trek’s beste, het was Trek’s slechtste.”
Het slechtste deel van deze aflevering (en pas op voor grote spoilers vanaf nu, ruimtekadetten!) is de onthulling dat de Klingon-thuiswereld en het grootste deel van hun rijk werden vernietigd omdat de Burn hun dilithiumreactoren opbliezen. Er is hier zoveel mis mee: de Burn laat het dilithium niet op magische wijze exploderen (het explodeerde alleen). ruimteschepen omdat het inert worden van dilithium breuken in de warpkern veroorzaakte), en het is bizar dat de Klingons dilithium überhaupt als energiebron gebruikten toen rivaliserende rijken zoals de Federatie bijna een millennium geleden uitvonden hoe ze planeten van energie konden voorzien door middel van fusie.
Het was geen goede dag om te sterven
Dit plotpunt wordt nog gekker als je bedenkt dat dilithium ongeveer 15 tot 20 jaar geleden erg schaars werd in de Melkweg. Voor de brander dus buitenaardse wezens (zelfs domme mensen zoals de Klingons) die erop vertrouwden om elke planeet in hun rijk van stroom te voorzien, zouden zijn overgestapt op een alternatieve energiebron lang voordat de Burn op de een of andere manier elke planeet aan gruzelementen blies. De Klingons in deze show waren bijvoorbeeld bereid een drieoudermodel te omarmen om hun ras te redden; Suggereren deze auteurs werkelijk dat ze eenvoudigweg niet van energiebron zouden veranderen, gegeven het feit dat ze al twintig jaar lang gewaarschuwd waren dat dilithium niet duurzaam was?
Op narratief vlak is het ook deprimerend dat de Star Trek-schrijvers de behoefte voelden om Qo’noS, een van de meest iconische planeten in de hele franchise, te vernietigen. Hierin Starfleet Academie aflevering, de belangrijkste reden hiervoor is blijkbaar om een tragisch achtergrondverhaal te geven aan Jay-Den, de gevoelige, pacifistische Klingon van de show. Dit is Trek’s derde reis naar deze put (nadat hij het tragische achtergrondverhaal van deze put heeft behandeld). Spok Vulcan vernietigen en Picard Romulus vernietigen), en ik word moe van schrijvers die hun personages niet kunnen motiveren met iets minder dan het vernietigen van miljarden levens en het voor altijd veranderen van de geschiedenis van de franchise.
Als je een Klingon-fan bent, is dit plot nog angstaanjagender omdat deze buitenaardse wezens geloven dat de enige manier om hun versie van de hemel binnen te gaan, is door te sterven in de strijd. Nu weten we dat de overgrote meerderheid van hen stierf zonder wapen in hun handen, wat dit betekent ze kwamen allemaal in de Klingon-hel terecht. Ik doe het met de beroemdste aliens in de franchise Iedereen de reden zou absoluut raar zijn geweest, maar als je dit alleen maar doet om de nieuwe Klingon-softboy interessant te laten lijken, is dat ronduit beledigend.
De terugkeer van de vies pratende dokter
Op een nog gekkere toon, ReizigerDe dokter van (dezelfde die in de eerste aflevering kakgrappen maakte) gebruikt de uitdrukking “Toespraak en debat zijn niet voor kippen;” Wanneer een cadet vraagt of hij zo mag spreken, vermeldt het chagrijnige hologram het voorrecht van zijn leeftijd en hoe hij het recht heeft verdiend om te spreken zoals hij wil.
Het is een aardig sentiment (getekend, een professor die soms vloekt in de klas), maar ‘kip’ is dat nooit geweest, nooit erin gebruikt StarTrek als synoniem voor ‘lafaard’. Dus zelfs als we accepteren dat karakters uit de 32e eeuw nog steeds het woord ‘sh*t’ gebruiken (dat al meer dan duizend jaar in de echte wereld wordt gebruikt), is het vreemd dat de dokter het combineerde met ‘kip’ op een manier die minstens een eeuw (en mogelijk vele eeuwen) duurde voordat het zelfs maar gepland was.
Niet dat daar iets mis mee is!
Het laatste grote probleem met deze aflevering is de manier waarop wordt gesuggereerd dat Jay-Den, de gevoelige Klingon uit deze aflevering, mogelijk homoseksueel is. Nu is er duidelijk niets mis met het hebben van een homoseksueel karakter, en een homoseksuele Klingon (iets dat we nog nooit eerder hebben gezien) zou getalenteerde schrijvers veel verhaalmogelijkheden kunnen bieden om te verkennen.
Maar zoals verschillende fans op sociale media hebben opgemerkt, is deze Klingon een aspirant-genezer, dus de show lijkt het stereotype van ‘homo-verpleegster/homo-dokter’ te omarmen dat zo wijdverbreid is in de moderne cultuur. Dit is een schadelijk stereotype dat heeft geleid tot pesten van mannen in de praktijk in de gezondheidszorg, en het is een beetje vreemd om te zien dat een progressieve Star Trek-show speelt zich af in de 32e eeuw en omarmt een vreemd, retrograde stereotype uit de 21e eeuw.
Natuurlijk deed de franchise precies hetzelfde met Culber, de homoseksuele arts Ontdekking gedood in het eerste seizoen. Hij werd opgewekt, maar zijn naam staat daar Starfleet Academie’s vreemde herdenkingsmuur impliceert dat hij op de een of andere manier weer buiten het scherm stierf. Als ik bedenk hoe volmondig Star Trek de problematische ‘kill your gays’-trope heeft omarmd, kan ik alleen maar hopen dat Jay-Den overleeft zijn schijnbare seksuele ontwaken!
De discussie over het leeftijdsverschil is eerloos
Als je voorbij de bovenstaande problemen kunt komen, zijn er een aantal coole dingen om van te genieten in de nieuwste aflevering van Starfleet Academie. De seculiere kanselier van Holly Hunter stopt eindelijk lang genoeg in haar stoel om vriendschap te sluiten met haar Klingon-ex, en (in wat een leuke terugblik lijkt) De originele serie) hun voortdurende seksuele chemie zou de sleutel kunnen zijn tot het redden van de Klingons. Zie je, de Federatie heeft een vervanger voor hun verloren thuiswereld ontdekt, maar deze koppige buitenaardse wezens sterven liever uit dan liefdadigheid te ontvangen.
Omdat hij dit krijgersras goed kent, organiseert de bondskanselier een soort schijngevecht tussen Starfleet en de Klingons, zodat laatstgenoemden het gevoel krijgen dat ze de wereld hebben veroverd. Het hele plot voelt als een leuk eerbetoon aan ‘A Matter of Honor’, de Volgende generatie aflevering waarin Riker leert dat het sussen van de Klingon-trots vaak een kwestie is van hen laten geloven dat ze gewonnen hebben. Deze aflevering verdient ook de eer voor een realistisch lerarenmoment waarin de bondskanselier Jay-Den prompt laat denken dat de nepstrijd tussen rijken zijn idee, dat zijn zelfvertrouwen als student vergroot en hem punten oplevert bij de Klingons.
Nog een paar andere dingen die het vermelden waard zijn: hoewel het hele plot “dood de meeste van deze buitenaardse wezens en stuur ze rechtstreeks naar de hel” blijft bestaan wild beledigend, dit Starfleet Academie De aflevering bevat enkele interessante inzichten in de Klingon-psychologie. Bovendien is de ontluikende vriendschap tussen Caleb en Jay-Den veel effectiever dan ik ooit had gedacht, in navolging van de interacties tussen fanfavoriete koppels als Nog en Jake of Tendi en Rutherford.
Tijd om het tv-camouflageapparaat te activeren
Het was ook leuk om te zien hoe de Starfleet-cadetten zenuwachtig werden bij het aanscherpen van hun debatvaardigheden. Oh, en op een moment waarop “het ooit moest gebeuren”, slaagt de half Klingon, half Jem-hadar cadetmeester van de show erin om iemand goed advies te geven in plaats van daar alleen maar op een cartoonachtige manier te staan schreeuwen. Helaas bevat deze aflevering zijn beste delen in zoveel aanstootgevende en destructieve onzin dat het moeilijk is om zelfs maar te zien (laat staan te waarderen) wat goed werkt.
Vorige week heb ik zachtjes geprezen Starfleet Academie vanwege zijn grapoorlog-episode tussen snobs en slobs, in de hoop dat de serie zou leunen op de shenanigans van de universiteit die het goed doet, en niet op de diepe Trek-overlevering waar het zo slecht mee omgaat. Helaas is deze aflevering een terugkeer naar de slechtst mogelijke vorm: de show wil dit beroemde IP-adres gebruiken om meeslepende verhalen over familie, vriendschap en diaspora te vertellen, maar doet dit terwijl de franchise ten val wordt gebracht. Eerder vermeldde ik Kapitein Kirk door de leidinggevenden van Paramount eraan te herinneren dat “risico deel uitmaakt van het spel” als het gaat om het vertellen van verhalen over dit geliefde merk.
Ik hoopte dat deze makers ‘moedig te werk zouden gaan’ en iets zouden doen dat een toekomst voor het intellectuele eigendom opbouwt en tegelijkertijd het verleden eert, en tegelijkertijd verwijst naar het beroemdste personage van de franchise. Omdat deze duidelijk een hekel hebben De originele serie zoveel en duidelijk niets om het fandom geeft, dacht ik dat ik dezelfde boodschap zou sturen in de koele, afgemeten, rationele taal die deze miljonairs eindelijk zouden kunnen begrijpen: “Productie Star Trek is niet voor kippen!”
