Van Jennifer Asencio
| Gepubliceerd
Toen ik Ik heb de eerste twee afleveringen opnieuw bekeken Van De Pendragon-cyclus: de opkomst van MerlijnIk zei dat het geen prestigeshow was. Ik had het mis.
De Pendragon-cyclus Geeft Merlijn een magische aanwezigheid
Aflevering 3 van De Pendragon-cyclus: de opkomst van Merlijn begint een onbekend aantal jaren na het einde van aflevering 2. Kleine Merlijn is nu een volwassene met gouden ogen, gespeeld door Tom Sharp, die meereed met de “Sons of Constance”, Aurelius en Uther, in hun zoektocht om het gefragmenteerde Engeland te verenigen in één enkel koninkrijk onder een hoge koning. Het ging niet zo goed met de laatste hoge koning, en de drie mannen hopen Aurelius in zijn plaats te installeren. Ze gaan naar Ynis Avallach voor een welverdiende rust voordat Merlijn en Uther vertrekken om meer hulp te verzamelen.
Er is hulp nodig omdat de Saksen langs de kust dreigen en plunderen. Ynis Avallach is verzwakt en kan geen militaire steun bieden, maar heeft vluchtelingen onder de Britten opgevangen. Iedereen, van Avallach tot het Maridunum en van de Belgische monarchieën tot Morgain, die getrouwd is en op het Isle of Fear woont, is bang voor de Saksische dreiging en beschermt zichzelf door middelen op te potten of zichzelf te isoleren.
De politiek is gespannen en de onderhandelingen worden even vaak met het zwaard als met diplomatie gevoerd. De oorlog staat op het punt uit te breken, en de verdeelde regionale koningen van Engeland zijn niet sterk genoeg om zichzelf te verdedigen. Te midden van dit alles is er een afstandelijke Merlijn, ingewijd in de gewoonten van zijn volk, maar er zeker van dat er iets ontbreekt, en die visioenen heeft van een jonge vrouw. Hij is er ook zeker van dat er nog een magische aanwezigheid is die al zijn bewegingen in de gaten houdt.
The Rise of Merlin biedt prachtige mensen en prachtige uitzichten
Deze derde aflevering van De Pendragon-cyclus: de opkomst van Merlijn het is een opmerkelijke verbetering ten opzichte van de andere twee. De effecten zijn fantastisch en geven ons versierde kastelen en enge visioenen; verdwenen zijn de slordige CGI-overblijfselen van de eerste twee afleveringen. Ze zijn vastgelegd in adembenemende beelden van adembenemende panorama’s van kliffen aan zee, weelderige valleien en oerbossen. De Britten leven in zeer goed ontworpen decors, gebouwd om eruit te zien als vintage houten torens. Visueel slaat deze aflevering het uit het park.
De fantastische natuurlijke uitzichten zijn niet de enige dingen die de aflevering mooi maken. Ynis Avallach is overspoeld met wit en groen, terwijl Charis de crisis aanpakt in haar gebruikelijke opvallende, etherische wit. Ze krijgt nog meer de buitenaardse sfeer die haar in de eerste afleveringen definieerde, ook al is haar karakter meer geworteld in de gebeurtenissen om haar heen. Morgain daarentegen is gekleed in rijke groene en lichte zwarttinten, een aardse combinatie die haar vrouwelijkheid evenzeer eert als bescheiden blijft.
De mannen, die actiever zijn in het verhaal, zijn gekleed in de zwarte en bruine kleding van reizigers in plaats van in de rijke gewaden van degenen die ze hebben achtergelaten. Dit geeft hen de kans om te gaan jagen en kamperen, vies te worden en voor Myles Clohessy als Uther om te pronken met zijn shirtloze, gespierde maar niet overgewicht lichaamsbouw. Ondanks de aanzienlijke invloed van de twee Atlantische vrouwen die bij de gebeurtenissen betrokken waren, concentreert deze aflevering zich op de mannen en hun zoektocht.
Ongelooflijke optredens brengen deze nieuwe King Arthur-show voort
Er is ook een geweldige buddy-komedie tussen Uther en Merlijn’s rentmeester, Penelaus, wat een geweldig gespreksonderwerp is over acteren. Een van mijn enige drie klachten over de aflevering en de prestaties van de vele betrokken acteurs was dat iemand een of twee keer een gekwelde kreet slaakte of een misplaatste, overdreven nadrukkelijke kreet.
Voor het overige is het acteerwerk ongelooflijk: de brandende intensiteit van Merlijn, het vurige humeur van Uther, de aarzelende nervositeit van koning Taldric, de grimmige vastberadenheid van Rose Reid’s Charis en het idealisme van Arellius zijn allemaal prijzenswaardig. Een intense onderhandeling tussen sommige mannen zorgt voor aanzienlijke spanning omdat het zo goed wordt uitgevoerd (met uitzondering van een single “Noooooooo!”) van Anakin Skywalker.
In de eerste twee afleveringen was Emree Franklin mijn favoriete artiest vanwege haar gelaagde en genuanceerde vertolking van Morgain. In deze aflevering stelt ze niet teleur, straalt ze sterke vrouwelijke kracht uit en bewijst ze dat ze haar man en kinderen onder haar vingers heeft zonder te zweten. Rose Reid is haar tegenstander en gebruikt haar waardige kracht om Charis af te schilderen als iemand die de dingen op haar eigen manier aanpakt.
Maar de show wordt gestolen door Alex Laurence-Phillips als Pelleas. Deze acteur brengt in scènes zonder lijnen meer over met zijn gezicht dan met duizend regels dialoog. Zijn reacties op wat er om hem heen gebeurt zijn van onschatbare waarde, en zijn geklets met Uther is een komische opluchting voor wat een heel zware aflevering had kunnen zijn.
Een verhaal over twee ongelooflijke scènes
Terwijl de meeste De opkomst van Merlijn de derde aflevering concentreert zich op diplomatieke onderhandelingen tussen trotse, boze en wanhopige leiders, de politieke manoeuvres zijn overtuigend. Het komische reliëf tussen de verbale gevechten is essentieel voor het verloop van de aflevering, anders heb je tegen het einde een Xanax nodig.
Er zijn echter twee scènes in het bijzonder die ik moet benadrukken vanwege het uitstekende script en de kadrering waarmee ze werden gepresenteerd.
De eerste is een presentatie van twee tegengestelde standpunten in twee verschillende gesprekken. Het perspectief van deze met elkaar verweven scène verschuift tussen de twee discussies, waarbij de manier waarop ze zich tot elkaar verhouden en tot de ingewikkelde politiek van de show wordt vergeleken en gecontrasteerd. De techniek om deze gesprekken naast elkaar te plaatsen in plaats van als afzonderlijke scènes is boeiend en relevant omdat het laat zien hoe deze perspectieven elkaar omzeilen en verkeerd begrijpen.
De tweede tandemscène die erkenning verdient, is een feest van productiewaarde, waarbij twee veldslagen tegelijkertijd plaatsvinden. Met strakke schoten worden we dichtbij de actie gebracht, op dezelfde manier als bij sommige van de zwaardere gevechten spel der tronen (De “Battle of the Bastards” kwam echt in me op). Opnieuw verandert ons perspectief van gevecht tot gevecht, briljant gecentreerd tijdens de actie. Het kleurcontrast tussen de twee schermutselingen maakt ze gemakkelijk te volgen, zelfs in alle chaos. De tandempresentatie verbindt alle gebeurtenissen van de aflevering tot een mooi, verenigd geheel.
Ruimte voor verbetering in de Pendragon-cyclus
Ondanks alle lof die ik over deze aflevering heb uitgesproken, waren er enkele flagrante tekortkomingen. Ik heb al gezegd dat er af en toe sprake is van overdrijving. Dit werd nog versterkt door de toevoeging van zoveel personages dat ik sommige van hun namen uit het oog verloor (ik denk bijvoorbeeld dat zijn naam koning Taldric was?). Alle belangrijke personages zijn gemakkelijk te identificeren, maar je kunt gemakkelijk verdwalen in de bijpersonages, en in gesprekken verschijnen namen van mensen waarvan ik niet zeker weet of ze op het scherm zijn verschenen.
Een ander groot probleem is dat Merlijn’s ogen er nep uitzien. Er wordt gezegd dat het personage gouden ogen heeft, vergelijkbaar met die van de vogel waarnaar hij is vernoemd. Het probleem is dat de contactlenzen die de acteur draagt in veel scènes meer op slechte CGI lijken. Ik weet niet zeker of dat niet het geval was. Omdat Merlijn de hoofdpersoon van de show is, leidt het erg af als zijn ogen zo worden benadrukt dat ze meer opvallen dan normaal.
Hoe christelijk is deze King Arthur Christian-show?
Een ander ding om op te merken is dat hoewel magie in de aflevering wordt besproken en gebruikt, het christendom niet zo prominent wordt benadrukt. Dit is een soort pauze met de eerste twee afleveringen, die erg prekerig waren.
Magische en heidense goden zijn tot nu toe in deze serie niet genegeerd, maar worden getoond als primaire en veeleisende natuurkrachten, in contrast met een genereuze en welwillende christelijke god. Hiervan is echter weinig aanwezig in deze aflevering en Merlijn draagt nog steeds zijn druïdische spiraal op zijn wang. Toekomstige afleveringen zullen die draad oppikken, maar tot nu toe ben ik onder de indruk van de manier waarop met religie is omgegaan in een show die heel hardhandig had moeten zijn.
De Pendragon-cyclus gaat omhoog in de derde aflevering
Over het geheel genomen heeft Jeremy Boreing uitstekend werk geleverd door dit verhaal aan te passen, en de derde aflevering bewijst het De Pendragon-cyclus: de opkomst van Merlijn hij leert en verbetert. Naarmate we verder komen, worden de productiewaarden scherper en verbeteren de meeste effecten ervan. Als de volgende vier afleveringen net zo goed zijn als deze, De Pendragon-cyclus: de opkomst van Merlijn het zal absoluut zijn plaats verdienen tussen prestigieuze heldendichten.
DE PENDRAGON CYCLUS AFLEVERING 3 BEOORDELINGSSCORE
De Pendragon-cyclus: de opkomst van Merlijn EN streamen op Daily Wire+. Afleveringen vallen op donderdag.
