Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
In elk van zijn films portretteert Neil Breen een tragische held met goddelijke krachten die de taak op zich neemt om de wereld van zichzelf te redden door middel van mystieke en onverklaarbare vermogens die vaak nergens op slaan. 2016 Ga erdoor houdt vast aan deze formule en zorgt voor een vermakelijk horloge voor filmliefhebbers van buitenaf.
Terwijl de meeste Breeniacs zoals ik naar de exemplaren uit 2005 zouden verwijzen Dubbele en 2012 Fatale resultaten zoals zijn beste werken, Ga erdoor het is niet zonder charme. Maar wees voorzichtig, want het is ook een van Breens meest onsamenhangende stukken in zijn hele filmografie, en dat zegt veel.
“De boodschap is simpelweg te krachtig om op film vast te leggen.”
Hier hebben we een onheilspellende zwevende rode stip die geen echt doel dient, een tijger die af en toe opduikt in de woestijn van Nevada om nooit verklaarde redenen, en bonenblikjes die in het landschap liggen. Corrupte ‘presidenten’ van verzekeringen, het bankwezen en de media maken openlijk bekend dat hun plannen corrupt en immoreel zijn, maar Thgil van Neil Breen (licht achterstevoren gespeld), een buitenaardse levensvorm die naar de aarde is gestuurd om er een betere plek van te maken, is hier om de boel te redden.
Het is geen dubbele, maar we nemen het wel
Zoals de meeste inwoners van Breen, Ga erdoor het is gevuld met meeslepende woestijnshots, grungy geluidsontwerp en prekende monologen over de toestand van de wereld en hoe Neil Breen, gekleed in zijn beste Canadese smoking, het enige bestaande wezen is dat een nieuw tijdperk van verlichting kan inluiden. Afgezien van de zelfgenoegzaamheid hebben we een chaotisch verhaal dat begint met een groep naamloze immigranten die achter in een vrachtwagen worden gepropt en naar een onbekende locatie worden vervoerd door agenten die hen moeten oppakken en terugsturen naar de landen waar ze zijn gevlucht.
Door de verhalen van Breen leren we dat hij een AI-levensvorm is uit een ver sterrenstelsel dat speciaal naar de aarde is gestuurd om 300 miljoen ‘slechte mensen’ te elimineren door middel van een grote zuivering. Het probleem is dat hij in zijn menselijke vorm een heroïneverslaafde wordt die in de vuilnis slaapt terwijl hij geen ingeblikt voedsel in zijn caravan eet. Hij raakt bevriend met Amanda (Kathy Corpus) en haar nichtje Kim (Chaize Macklin), die terughoudend zijn om bij hem in zijn caravan te blijven, ook al beweert hij “de toekomst” te zijn, nadat hij zorgvuldig afval heeft opgehaald om zijn huis gezelliger te maken.
Ondertussen trekken een jongensastronoom (Abraham Rodriguez), twee meisjesastronomen (Taylor Sydney en Taylor Johnson) en hun rolstoelgebonden professor (James D. Smith) de woestijn in op zoek naar een felrode stip die op het scherm lijkt op een gebroken pixel, maar verschijnt met een doel, ook al wordt dat doel nooit goed uitgelegd.
Op de een of andere manier komen al deze afzonderlijke complotten samen wanneer Thgil een nieuwsshow overneemt om de hele mensheid te laten weten hoe primitief ze zijn, en opnieuw wanneer hij bij een landhuis verschijnt om verschillende regeringsfunctionarissen en presidenten van de industrie te vertellen dat ze corrupt zijn. Even later branden CGI-explosies op de achtergrond terwijl Neil Breen wegloopt van het puin en nooit meer achterom kijkt.
Niet een van de klassiekers, maar een startpunt
Terwijl Ga erdoor het is absoluut een Neil Breen-film, hij verbleekt in vergelijking met zijn voorganger, Fatale resultaten. Die film heeft zijn wortels in bedrijfsspionage, overheidsgeheimen en tientallen laptops die worden vernietigd terwijl onze held belooft de corruptie die in deze wereld welig tiert aan het licht te brengen.
Er zijn nog steeds dezelfde symbolen van verwaandheid en afkeer voor de moderne wereld, maar Ga erdoor het lukt niet om de overloop vast te houden omdat er simpelweg te veel bewegende delen zijn. Voor een film waar mensen zoals ik actief naar op zoek zijn omdat hij op alle denkbare manieren zo belachelijk verschrikkelijk is, is er hier een duidelijk gebrek aan charme, en ik kan er niet achter komen wat er ontbreekt.
Als Neil Breen een muzikant was, Ga erdoor het zou zijn debuutalbum zijn. Hij is meerdere keren in de woestijn en verre sterrenstelsels geweest die ruimte en tijd zoals wij die kennen, hebben verbogen. Dit is de laatste film die hij voornamelijk op locatie draaide voordat hij een meester werd op het groene scherm met films als Met elkaar verweven paar EN Cade: De gemartelde oversteekdus wat we hier zien lijkt een kunstmatig intelligent wezen te zijn dat worstelt om zijn uiteindelijke vorm te bereiken via conventionele middelen. De boodschap is simpelweg te krachtig om op film vast te leggen. Dat is tenminste het verhaal waar ik voor ga.
Als je een fan bent van het werk van Neil Breen, Ga erdoor het is een essentiële visie. Weet alleen dat dit niet zijn mooiste moment is. Om getuige te zijn van wat Breen een ‘visionaire en revolutionaire film noemt die de menselijke soort tot de grenzen van controversiële en uitdagende actie drijft’, kun je meer leren op zijn website.
