Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Als iemand die regelmatig in de audiosector werkt, kan ik niet geloven dat ik de jaren ’74 nog nooit heb gezien Het gesprek. Geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Francis Ford Coppola, Het gesprek is een neo-noir-mysteriethriller die ervoor zorgt dat elke audiofiel onmiddellijk aan zijn opstelling wil gaan sleutelen, gewoon om te zien waartoe deze in staat is. Als u echter in dat kamp terechtkomt, wees dan voorzichtig, want u weet nooit in wat voor soort gesprekken u terecht zult komen of in welke problemen u hierdoor terecht kunt komen.
Vanuit technisch oogpunt gezien Het gesprek het is een geweldig horloge, zelfs voor degenen die helemaal niets om audiotechniek geven, omdat je nooit overspoeld zult worden met onnodig jargon of die gevreesde wetenschappelijke verklaringen die de neiging hebben om films als deze te laten ontsporen. Er zit poëzie in elke schakelaar en draai aan de knop, die je allemaal dichter bij de waarheid brengen terwijl de paranoïde samenzwering vorm krijgt zonder de hele boerderij te snel te onthullen.
Geen privé-detective, maar een privé-oor
Het gesprek Hij verspilt geen tijd met het vaststellen van zijn conflict wanneer we kennis maken met Harry R. Caul (Gene Hackman), een savant-achtige surveillance-expert wiens claim op roem bestaat uit het afluisteren van zijn onderdanen en het documenteren van zijn bevindingen. Achtervolgd door een onderzoek uit het verleden waarin zijn werk resulteerde in een drievoudige moord, is Harry een zeer privé, maar ook pijnlijk nauwgezette man. Vanwege de aard van zijn werk wordt van hem verwacht dat hij een strikt niveau van emotionele onthechting handhaaft, maar zijn geweten heeft de gewoonte om binnen te sluipen wanneer dat het minst uitkomt.
Wanneer hij van zijn cliënt, alleen bekend als The Director (Robert Duvall), de opdracht krijgt om een koppel af te luisteren dat rondjes rond Union Square loopt, wordt Harry’s expertise meteen duidelijk. Het maakt gebruik van meerdere microfoons die op verschillende uitkijkpunten zijn geplaatst om fragmenten van dwalende dialogen vast te leggen, allemaal met de bedoeling om de opnames later aan elkaar te plakken om één ononderbroken gesprek te construeren.
Terwijl je de dialoog isoleert die begraven ligt onder een zee van ruis, komt langzaam één zin uit het lawaai naar voren: ‘Hij zou ons vermoorden als hij de kans had.’ Verstoord door wat hij heeft ontdekt, probeert Harry de directeur om opheldering te vragen, maar wordt onderschept door Martin Stett (Harrison Ford), de behoedzame en vaag bedreigende assistent van de directeur. Bang dat zijn werk opnieuw zal resulteren in onschuldig bloedvergieten, komt Harry gevangen te zitten tussen zijn talent, zijn vakmanschap en zijn geweten. Hij worstelt om zijn cliënt te dienen, terwijl hij worstelt met de mogelijkheid dat de mensen naar wie hij luistert in groot gevaar verkeren.
Het is niet wat, het is hoe
Francis Ford Coppola hij was slim genoeg om erop te leunen Het gesprek technische aspecten zonder het publiek te vervreemden met overdreven uitleg. Dankzij het gemak waarmee Gene Hackman met ingewikkelde audiotechnologie omgaat, krijgen we een workflow te zien die een enorme hoeveelheid informatie over Harry’s persoonlijkheid onthult zonder dat er ook maar één enkele uitleg over is. Het spiergeheugen dat wordt getoond terwijl hij tape binnenhaalt, zelfgemaakte EQ-boxen aansluit en obsessief over zijn werkstation buigt om precies de juiste hoeveelheid duidelijkheid te bereiken voordat hij zijn bevindingen aan de regisseur overhandigt, zorgt voor een opmerkelijk rijke karakterstudie. Harry die als een gek op zijn saxofoon speelt als een manier om de stekker uit het stopcontact te halen als hij gestrest is, is slechts de kers op de taart.
Het gesprek het mysterie zelf zit vol wendingen en omkeringen die je dwingen je af te vragen waar ieders loyaliteit ligt en waar Harry in het grotere geheel past. Dit is niet zozeer een traditioneel mysterie als wel een ‘wie gaat het doen?’ en dit onderscheid is belangrijk. De spanning komt voort uit het zien hoe Harry langzaamaan beseft dat hij misschien niet alleen een waarnemer is, maar ook een deelnemer, terwijl zijn paranoia steeds meer gerechtvaardigd lijkt. Het extra ongemak van de veronderstelling dat andere surveillanceprofessionals er ook naar kunnen luisteren, maakt de angst alleen maar groter, waardoor je je afvraagt welke banden in verkeerde handen zullen belanden terwijl Harry wanhopig probeert de klus te klaren zonder bloed aan zijn handen.
Het gesprek wordt momenteel gestreamd op Prime Video.
