Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Hoewel ik niet per se een dreigende mondiale apocalyps wens, denk ik dat als ik geen andere keuze had dan met de stroom mee te gaan, het best leuk zou kunnen zijn. Een paar frisdranken stelen bij het benzinestation, de auto inladen met mijn beste vrienden en stoppen bij de driving range om wat ramen kapot te blazen met golfballen lijkt een geweldige tijd totdat je je alle andere vreselijke dingen herinnert die om je heen gebeuren.
Deze exacte opstelling is wat je zult ervaren met de jaren 2009 VervoerdersDE Chris Pino-post-apocalyptische thriller met in de hoofdrol, uitgebracht kort na de buitengewone prestatie van de acteur in de rol van James T. Kirk in StarTrek.
De gebruikelijke opstellingen en transacties
Alle bekende post-apocalyptische beats zijn aanwezig Vervoerdersen het lijkt er echt op dat de Verenigde Staten zich in de beginfase bevinden van een door een pandemie veroorzaakte uitstervingsgebeurtenis die bekend staat als ‘The World Ender Virus’. We maken kennis met onze wereldvermoeide hoofdpersoon, Brian (Chris Pino), die immuun is voor de infectie en zijn vriendin Bobby (Piper Perabo), broer Danny (Lou Taylor Pucci) en Danny’s vriendin Kate (Emily VanCamp) naar Turtle Beach brengt. In de gedachten van Brian en Danny is het oude vakantiehuis van hun familie de perfecte plek om verborgen te blijven terwijl de infectie langzaam zijn beloop krijgt. Het gebied ligt al jaren verlaten en zal dus onaangeroerd blijven.
Onderweg leren we welke voorzorgsmaatregelen ze nemen als ze over de open wegen naar hun bestemming reizen. Ze zuigen gas af uit verlaten voertuigen, maar alleen voordat ze elk oppervlak, inclusief zichzelf, met bleekwater desinfecteren wanneer de gelegenheid zich voordoet. De complicaties waarmee ze worden geconfronteerd, komen in de vorm van andere wanhopige overlevenden die ze tegenkomen, waaronder Frank (Christopher Meloni) en zijn besmette dochter Jodie (Kiernan Shipka). Dit is waar we zien dat de mensheid tot het uiterste wordt gedreven.
Frank probeert Jodie eenvoudigweg naar een nabijgelegen middelbare school te krijgen nadat hij over een mogelijke remedie heeft gehoord, in de hoop zijn dochter een kans te geven om te overleven. Tegen beter weten in, en na autopech, besluit de groep samen de reis te maken. Brian, een gevaarlijke combinatie van hopeloos nihilistisch en leven voor de lol, waarschuwt iedereen voor de risico’s. Hij neemt geen blad voor de mond als hij zijn vrienden vertelt dat als ze tekenen van infectie vertonen, hij ze zonder aarzeling langs de kant van de weg zal achterlaten.
Om dit te laten werken, heb je geloofwaardige en herkenbare karakters nodig
Ondanks de rauwe, einde-van-dag-esthetiek, Vervoerders het worstelt omdat geen van de personages zich bijzonder herkenbaar voelt. Brian, die duidelijk de leider van de groep is dankzij zijn immuniteit en bereidheid om agressief te worden wanneer dat nodig is, lijkt geen echt persoon. Zijn stemmingswisselingen zijn grillig en moeilijk te verzoenen. Voor zover ik weet is de wereld nog niet zo lang zo, maar toch lijkt de greep op de werkelijkheid nauwelijks stand te houden.
Hij gaat in een oogwenk van nonchalant naar gewelddadig, en zelfs de mensen die het dichtst bij hem staan, lijken niet te weten hoe ze met hem om moeten gaan. Hoewel ik begrijp dat ze ongekende omstandigheden ervaren, moet je hoofdpersoon nog steeds op zijn minst enigszins sympathiek zijn. In plaats daarvan komt Brian onevenredig gemeen en egoïstisch over, zelfs op momenten dat hij zich niet zo hoeft te gedragen.
Wanneer de groep eindelijk een plek vindt om te schuilen en zich te hergroeperen, worden ze in een hinderlaag gelokt door overlevenden die zich al in het geheim in dezelfde ruimte bevonden. Dit zou het moment moeten zijn waarop Brian’s agressie en leiderschap echt tellen. In plaats daarvan accepteert hij onmiddellijk dat hij in de minderheid is. Hij zegt niet dat hij immuun is, hij suggereert niet dat dit de sleutel zou kunnen zijn tot het vinden van een geneesmiddel, en hij probeert met niemand tot rede te komen. Achteraf reageert hij zijn frustratie af op zijn vrienden in plaats van op een zinvolle manier de controle over de situatie over te nemen, wat volkomen in strijd lijkt met hoe hij aanvankelijk werd gepresenteerd.
Geweldige sfeer, maar uiteindelijk mislukt
Vervoerders het stelde me teleur omdat het al vroeg zoveel belofte toont, maar het onvermogen om een rijstrook te kiezen zorgt voor een tonaal inconsistente reis door de woestenij. Er zijn luchtige momenten die spelen als een eindedagskomedie, waarin de groep volledig in hun element is en het beste maakt van een verschrikkelijke situatie. Helaas wordt die lichtheid vrijwel onmiddellijk ondermijnd door spanning, geweld en terreur.
De tonale whiplash trok me steeds uit de film. Net toen ik begon te genieten, herinnerde ik me dat dit geen leuke ervaring zou zijn. Als het dan eindelijk serieus wordt, wordt de spanning snel doorbroken door extra komische opluchting, waardoor het tegenovergestelde probleem ontstaat. Films zoals De doden sterven niet ze slagen erin om morbide onderwerpen in evenwicht te brengen met humor op een manier die opzettelijk aanvoelt. Ik hoopte Vervoerders zou een soortgelijk ritme vinden, maar komt daar nooit helemaal.
De dreiging is reëel en deze personages hebben het potentieel om van wat hun laatste reis zou kunnen zijn, iets gedenkwaardigs te maken. Maar als ik helemaal eerlijk ben, was ik om alle bovenstaande redenen opgelucht toen dit voorbij was.
Vervoerders wordt momenteel gestreamd op Paramount+.
