Van Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
De muzikale aflevering is een van de vele manieren Buffy televisie voorgoed veranderd. “Once More, With Feeling” wordt beschouwd als een van de beste afleveringen van de langlopende serie. Maar het kwam uit in november 2001, ruim twee jaar na de eigenzinnige, geile sciencefictionserie. Lexx lanceerde zijn muzikale aflevering ‘Brigadoom’.
Fans, die op 9 april 1999 werden uitgezonden, hadden geen idee wat ze konden verwachten toen de Lexx-crew midden in de ruimte een theatergezelschap tegenkwamen, en ze waren vooral niet voorbereid op een volwaardige musical. De cast doet alles en, nou ja, ze doen heel hun best om de uitgebreide zang- en dansnummers uit te voeren, maar ondanks de duidelijke beperkingen en struikelblokken is “Brigadoom” Lexx’s belangrijkste aflevering.
De eerste sciencefiction-muzikale aflevering
“Brigadoom” belicht het achtergrondverhaal van Kai (Michael McManus), de laatste van Brunnen-G, wanneer hij en Xev (Xenia Seeberg) deelnemen aan de muzikale productie van de groep. Stanley (Brian Downey) weigert mee te doen, maar keert uiteindelijk terug, geïnspireerd door het verhaal van Brunnen-G, die weigerde op te geven ondanks overweldigende omstandigheden.
Wanneer Brunnen-G het plechtige strijdlied ‘Yo Way Yo’ ten gehore brengt, zul je net zo enthousiast zijn als Stanley om hals over kop een zelfmoordmissie tegen His Divine Shadow te beginnen.
Dit was de eerste keer dat fans Kai’s tragische verleden te zien kregen. Het laatste stand- en strijdlied van de Brunnen-G was te zien in de allereerste aflevering van Lexx, maar “Brigadoom” plaatste het in een geheel nieuw perspectief.
Tragisch, mooi en ontroerend, dat is wat een musical tot een geweldige musical maakt. Het is vooral indrukwekkend omdat, naar de maatstaven van de muzikale afleveringen die volgden, ‘Brigadoom’ de praal, de liedjes en de uitvoeringen niet kan evenaren, waardoor het de eerste uitzending ooit is, maar ook een van de slechtste, wat het, ironisch genoeg, de beste maakt.
Geen tijd, geen budget, geen probleem
Lexx’s de cast en crew hadden slechts een week de tijd om ‘Brigadoom’ voor te bereiden, waardoor ze gedwongen werden creatief aan de slag te gaan met de sets die het theatergezelschap in het universum gebruikte en de nummers eenvoudig maar beheersbaar te houden. Zowel Michael McManus als Xenia Seeberg waren zangers, en de hele productie was gericht op het vocale bereik van McManus, maar het is een bewijs van hoe goed ze zijn dat ze, met zo’n korte productierun, net zo goed klinken als ze doen. Er zijn merkbare schommelingen en afwijkende tonen; sommige werden later aangepast door muzikaal leider Andre Haines.
Brian Downey, naar eigen zeggen ook een geschoold muzikant, was doodsbang voor zang en dans, en daarom werd Stanley buiten de productie gehouden. Niemand wist destijds dat het aanpassen van het verhaal aan Stanley’s onwil om eraan deel te nemen de boodschap van ‘Brigadoom’ alleen maar zou versterken. Lexx ongegeneerd opgewonden zou kunnen zijn en de het beste van low-budget sciencefictionmaar zoals de muzikale aflevering laat zien, waren de cast en crew meesters in het optimaal benutten van elke dollar en elke seconde van de film.
Vergeleken met ‘Once More, With Feeling’ en ‘Subspace Rhapsody’ voelt ‘Brigadoom’ aan als een lokale theaterproductie. Toch wordt het nog steeds beschouwd als de beste aflevering van Lexx van fans van de show en een voorbeeld van hoe de serie het lage budget en het absurde uitgangspunt omarmde om een verrassend diepgaand verhaal te vertellen sciencefiction episch. In plaats van een gimmick te zijn die is ontworpen om aandacht te trekken, is ‘Brigadoom’ een oprechte aflevering die nieuwe diepten voor de crew onthult, het begrip van de wereld bij fans verbreedt en laat zien dat je geen perfecte zanger hoeft te zijn of uitgebreide zang- en dansnummers overal op het schip hoeft te hebben om het publiek te ontroeren.
