Stephen King is geen grote fan van ‘The Tommyknockers’.Deze roman uit 1987 neigt meer naar sciencefiction dan naar horror, ondanks dat het een redelijk uitgangspunt heeft, maar King keek met een vleugje spijt terug op de ervaring. Hoewel King deze opgeblazen roman enigszins gruwelijk vindt, gelooft hij dat er een spannend verhaal verborgen zit in de 700 pagina’s van het boek. Ik ben geneigd het daarmee eens te zijn, aangezien ‘The Tommyknockers’ al een solide verhalende basis heeft die de corrumperende aard van macht en de verschrikkingen van ongecontroleerde technologie onderzoekt.
Met zijn inspirerende wortels in Lovecrafts ‘The Color Out of Space’ hanteert de roman een onconventionele benadering van het gecrashte ruimteschipcliché, waarin nieuw getransformeerde mensen moreel onderscheidingsvermogen of het vermogen om emotionele diepgang te peilen missen. Als King er ooit voor kiest om ‘The Tommyknockers’ opnieuw te bekijken, heeft dit het potentieel om zowel grimmig als actueel te zijn, gezien de opkomst van ongereguleerd gebruik van kunstmatige intelligentie en het ethische bankroet (naast andere angstaanjagende effecten) dat daarmee gepaard gaat.
Maar hoe zit het met een aanpassing die (potentieel) de tekortkomingen van het bronmateriaal kan verbeteren? Nou ja, “De Tommyknockers” Klaar inspireren tot een ABC-miniserie met dezelfde naam, maar deze armoedige bewerking maakte geen indruk op zowel critici als publiek. In feite is het zo verstoken van creatieve vonk dat King vond dat de miniserie niet oprecht inging op de thema’s van de roman. Dit is waar genoeg, aangezien de show oppervlakkig lijkt in de behandeling van de centrale metafoor van verslaving in het boek en in de benadering van de personages die het vreemde stadje Haven bewonen. Dat gezegd hebbende, kent “The Tommyknockers” zijn veelbelovende momenten, die hand in hand gaan met enkele optredens die zeker de moeite waard zijn om te benadrukken. Als we het sleutelmysterie op het eerste gezicht nemen, waarbij hele families uit elkaar worden gescheurd door het grote onbekende, zou ‘Tommyknockers’ er misschien zelfs in slagen je te ontroeren.
ABC’s Tommyknockers kunnen soms gek zijn, maar het is beter dan ik me herinner
De westerse fictieschrijver Bobbi (Marg Helgenberger) en haar vriend, dichter Gard (Jimmy Smits) lijken een idyllisch leven te leiden aan de rand van Haven, maar niet alles gaat goed. Terwijl Bobbi een writer’s block ervaart, heeft Gard, een herstellende alcoholist, een schrijfpauze. Maar hun alledaagse problemen nemen een meer surrealistische wending wanneer de twee iets vreemds ontdekken vanaf de grond, waarna de stadsmensen bizarre symptomen beginnen te vertonen. Telepathie wordt plotseling gemeengoed en mensen beginnen nieuwe gadgets uit te vinden, alsof ze gezegend zijn met een superieure intelligentie. Maar deze ‘geschenken’ zijn een tweesnijdend zwaard, aangezien een kind kort daarna verdwijnt en mensen hun verstand beginnen te verliezen omdat ze steeds meer geobsedeerd raken door het uitvinden van nieuwe gadgets. Deze overgang van minder mens worden wordt onbewust ‘worden’ genoemd, en ziekenhuiskamers vol recentelijk getraumatiseerde mensen fluisteren iets in koor: ‘Tommyknockers.’
Gard is vrijgesteld van het ‘worden’ zoals de anderen, misschien als gevolg van een ongeluk dat zijn verslaving aan het lichtgevende groene licht belemmert dat door, nou ja, alles wordt uitgezonden. Sommige van de absurde streken van de stad lijken semi-serieus, waarbij moordende frisdrankautomaten tot leven komen naast bewuste poppen die hun eigenaar proberen aan te vallen. De afgemeten prestaties van Smits houden de zaken op de beenaangezien zijn karakter de enige stem van de rede is in een stad die langzaam wordt gecontroleerd en van haar levenskracht wordt beroofd. Aan de andere kant belichaamt Helgenbergers Bobbi roekeloze zelfvernietiging, gekanaliseerd door de drang van het personage om te bezwijken voor buitenaardse krachten. Deze eigenzinnige impulsen worden geloofwaardig gemaakt door Helgenbergers dynamische optreden, reden genoeg om ‘The Tommyknockers’ een kans te geven.
Er zit echte humor en pathos in ABC’s ‘The Tommyknockers’, ook al is de reis vanaf het begin zeer gebrekkig en thematisch onvolledig.
