Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Na Die van de slechte doden commercieel succes, wilde Sam Raimi graag samen met Bruce Campbell aan een ander project werken, met de hulp van de gebroeders Coen, in de vorm van 1985’s Golf van misdaad. Ook al klinkt het als de beste film waar je waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord, je kunt deze het beste met voorzichtig enthousiasme benaderen, want wat er op papier geweldig uitziet, werkt op het scherm niet zoals verwacht. Het is niet zo dat het script niet grappig is of dat de scènes niet ambitieus zijn, maar eerder dat Raimi de film niet mocht monteren vanwege studio-inmenging. Het eindresultaat is een film die ondanks het betrokken talent onsamenhangend en onvolledig aanvoelt.
Hij had Raimi en de Coen-broers conceptualiseerden de film later in hun carrière, toen ze meer invloed en creatieve invloed hadden, Golf van misdaad het had een meesterwerk van subversieve komedie kunnen zijn. Alle elementen die je naar binnen trekken zijn aanwezig, maar alles voelt door elkaar gegooid en zonder een duidelijk richtingsgevoel. Uiteindelijk is dat zo ongeveer wat je mag verwachten als je een duistere, neo-noir, door Hitchcock geïnspireerde misdaadkomedie binnenloopt, gefilterd door productiewaarden van B-films die volledig leunen op slapstick-humor, alsof je naar een Laurel en Hardy-film kijkt die is uitgerekt tot speelfilmlengte.
Als je echter een fan bent van de filmmakers, is het een fascinerende creatieve misstap om te zien. Als er niets anders is, kun je een van hun meer obscure titels bekijken, een film die nooit de kans heeft gehad om te bloeien bij de release, maar nu wordt aanbeden als de cultklassieker die hij altijd voorbestemd was te zijn.
Een glorieuze puinhoop van intentie versus uitvoering
Golf van misdaad vertelt het hoofdverhaal in flashbacks, leidend tot de executie van Victor Ajax (Reed Birney), die tegen middernacht vastgebonden wordt in een elektrische stoel. Je wordt ook getrakteerd op een oogverblindend fragment van een groep nonnen die in een sedan zijn gepakt en zich richting de gevangenis haasten om redenen die pas veel later worden uitgelegd. Victor houdt vol dat hij onschuldig is en hoopt dat hij de beul kan overtuigen hem te sparen door te vertellen wat er werkelijk is gebeurd voordat hij werd opgepakt en gevangengezet.
Victor’s flashbacks vertellen het verhaal achter de moorden waarvan hij wordt beschuldigd, maar gegeven hoe ingewikkeld alles wordt, is het geen wonder dat hij binnen enkele minuten uit zijn sterfelijke spiraal wordt verdreven. Volgens Victor werkte hij als technicus voor Ernest Trend (Edward R. Pressman), mede-eigenaar van Trend-Odegard Security. Terwijl hij beveiligingscamera’s installeert in het flatgebouw van zijn baas, wordt Victor eropuit gestuurd om het meisje van zijn dromen op te sporen, Nancy (Sheree J. Wilson), die toevallig in hetzelfde gebouw woont. Wat Victor niet begrijpt, is dat deze boodschap een opzettelijke afleiding is, aangezien hij geacht wordt terug te keren naar de winkel aan de overkant van de straat, zich totaal niet bewust van wat meneer Trend al weet.
De heer Trend heeft zojuist vernomen dat zijn zakenpartner, de heer Odegard, het bedrijf probeert te verkopen. Als reactie hierop huurt hij de verdelgers Faron (Paul L. Smith) en Arthur (Brion James) in om Odegard in de winkel te vermoorden. Ondertussen probeert Victor Nancy te charmeren, die openlijk ongeïnteresseerd in hem is, maar verliefd op Renaldo The Heel (Bruce Campbell), een slordige rivaal die van plan is het bedrijf van Odegard te kopen. Door deze liefdesdriehoek, de machinaties van meneer Trend en de bereidheid van de verdelgers om iedereen die op hun pad komt uit te roeien om ervoor te zorgen dat de verkoop niet doorgaat, bevindt Victor zich midden in een moordpartij die steeds kluchtiger wordt in de uitvoering, maar niettemin belastend.
Terwijl de chaos zich ontvouwt volgens Victor’s verslag van de gebeurtenissen, ontdekken we geleidelijk aan wat er die nacht werkelijk is gebeurd. Maar of hij de waarheid spreekt, is aan de rechter en de beul om te beslissen als de klok middernacht nadert.
Het had briljant kunnen zijn, maar in plaats daarvan kregen we dit
Het meest teleurstellende aspect van Golf van misdaad is dat het alle ruwe elementen bevat die je van een Sam Raimi film geschreven door de gebroeders Coen. Bruce Campbell is een betrouwbare Bruce Campbell, en de slapstick is zo ver in de absurditeit geduwd dat het voelt als een vroege preview van wat de Coens later zouden perfectioneren in films als Verhoog Arizona EN O broeder, waar ben je? Helaas had Raimi het simpelweg niet de autoriteit hij moest het project volledig op zijn eigen voorwaarden realiseren, en de daaruit voortvloeiende studio-inmenging deed hem pijn Golf van misdaad veel meer dan dat het hielp.
Terwijl Golf van misdaad het blijft een vermakelijk horloge dankzij de cast, eigenzinnige verhaalbeats en soms uitgebreide decorstukken, waarbij de afzonderlijke onderdelen nooit helemaal op één lijn liggen om een bevredigend geheel te vormen. Aan de andere kant inspireerde zijn mislukking Raimi direct om te verdubbelen Dood kwaad II na herstel van deze productie. In deze zin, Golf van misdaad het werd een noodzakelijke opstap die de franchise die we kennen en waar we van houden naar een brutaler, wilder gebied duwde.
Ik had Golf van misdaad als het in de jaren negentig, 2000 of later was bedacht, zou het eindproduct waarschijnlijk veel samenhangender zijn geweest. Tegen die tijd zouden Raimi en de gebroeders Coen voldoende creatieve controle hebben gehad om de absurditeit die inherent is aan het script volledig te omarmen. Toch is het nog steeds een Sam Raimi-film, geschreven door de gebroeders Coen, wat betekent dat je een gezonde dosis ongebruikelijke, donkere humor kunt verwachten die de gevoeligheid weerspiegelt die ze gedurende hun hele carrière consequent hebben geuit. In dit geval gebeurt het vaker dat het doel wordt gemist dan dat het raakt, wat zorgt voor een rommelig maar onmiskenbaar interessant horloge.
Op het moment dat dit artikel werd geschreven, Golf van misdaad wordt gratis gestreamd op Tubi.
