‘Dust Bunny’-recensie: Mads Mikkelsen speelt een behulpzame huurmoordenaar in duistere fantasie

TV-legende Bryan Fullerbekend om zijn cultklassiekers ‘Pushing Daisies’ en ‘Hannibal’, heeft hij zojuist een Independent Spirit Award-nominatie verdiend voor zijn eerste speelfilm. Het is enigszins een verrassing dat de bekende maker zojuist zijn eerste film heeft geregisseerd, nadat hij bijna drie decennia op televisie heeft gewerkt aan series als ‘Dead Like Me’ en ‘American Gods’. Nu wendt hij zich tot de wereld van de onafhankelijke cinema en herenigt hij zich met de acteur Mads Mikkelsenzijn Hannibal Lecter, in het duistere sprookje “Dust Bunny”.

Fuller heeft een voorliefde voor idiomen, die hij tot het uiterste uitbreidt (bijvoorbeeld ‘push madeliefjes’), en dus stelt hij zich in ‘Dust Bunny’ voor wat die pluisjes zouden kunnen zijn als onze nachtmerries tot leven zouden komen. Hij komt ook met een gek idee: wat zou er gebeuren als een kind een huurmoordenaar inhuurt om het monster onder zijn bed te doden?

Aurora (Sophie Sloan) is een fantasierijk jong meisje dat ’s nachts dingen hoort brullen en schreeuwen. Het stofkonijntje onder zijn bed is een vraatzuchtig, monsterlijk wezen. Wanneer haar ouders verdwijnen, is ze ervan overtuigd dat ze zijn opgegeten door het konijnenmonster en zoekt ze de hulp van een “sluwe buurman” (Mikkelsen, zoals hij wordt gecrediteerd) die ze de draken in het steegje buiten zag verslaan. Tegen een vergoeding steelt ze van een collecteschaal van de kerk. Ze smeekt hem om te helpen en hij accepteert, terwijl ze meer te weten komt over de moeilijke jeugd van dit jonge meisje.

In eerste instantie voelt “Dust Bunny” een beetje licht aan, het verhaal snelt over het dichtbevolkte oppervlak, met heel weinig dialoog in de eerste helft. Maar het groeit en groeit, steeds meer fragmenten stapelen zich op terwijl Fuller deze vreemde, geïntensiveerde wereld onthult. We ontmoeten Laverne (Sigourney Weaver) terwijl ze te maken heeft met Schemer Neighbor en de enorme Wickiaanse wereld van huurmoordenaars waarin ze leeft onthult. Weaver kauwt op zijn scènes zoals het monsterkonijn op vloerplanken kauwt – letterlijk, terwijl hij gezouten vlees, dumplings en ‘speenvarkensbroodjes met thee’ met enthousiasme consumeert. Sommige monsters glimlachen naar ons vanaf de andere kant van de tafel.

De film is in wezen een kruising tussen “Leon: The Professional” en “Amélie” (een van Fullers favoriete films), maar met zijn eigen uitgesproken humor en talent. Deze stijl betekent ook dat “Dust Bunny” nogal kieskeurig en gemanierd is en als je niet ingaat op de humor en de gestileerde wereld van de film, loop je het risico er vanaf te stuiteren. Terwijl Fuller de wereld opent en een sluwe FBI-agent (Sheila Atim) en andere schurken (David Dastmalchian, Rebecca Henderson) onthult, wordt het plot intrigerender dan de logge metafoor van kindertrauma, maar er zit niet eens genoeg borduurwerk op dit tapijt. Het lijkt oppervlakkig, niet uitgewerkt.

Fuller geeft blijk van een sterke beheersing van zijn visuele beheersing, maar de allegorie die hij presenteert over de monsters waarmee we moeten leren leven lijkt een beetje verwarrend. Sloan en Mikkelsen zijn geweldig samen, maar je voelt dat er zoveel meer is waar ze hun tanden in hadden kunnen zetten, en misschien onthullen de beperkingen van het verhaal de beperkingen van het budget, zorgvuldig bekleed met weelderig productieontwerp – explosies van patronen en kleuren gemaakt door Jeremy Reed, vastgelegd met de donkere maar weelderige cinematografie van Nicole Hirsch Whitaker.

Het is een eerste kenmerk dat zo lijkt: een soort verrassing van iemand die zo deskundig is. Maar het project heeft de kenmerkende stijl van Fuller, ook al is het niet veel meer dan een simpele, op kinderen gerichte hard-R-genre-oefening.

Katie Walsh is filmcriticus voor Tribune News Service.