Eddie Izzard schittert alleen in ‘Hamlet’, nu in het Teatro Montalbán

To be or not to be: dat is de vraag voor een soloversie van Shakespeares ‘Hamlet’.

Eddie Izzard, de wrange, genderfluïde Britse cabaretier die de aandacht trok met een stroom van observationele grappen die het gezonde verstand aanvielen, pakt de hele krioelende tragedie aan. Deze Shakespeare-tourshow, die nu tot en met zaterdag in het Montalbán Theater in Hollywood te zien is, is een waaghals staaltje geheugen, theatrale bravoure en cardiofitness.

Als show is het even opwindend als vermoeiend. De sensatie van het zien van een onverschrokken en onvermoeibare kunstenaar die in zijn eentje het podium bevolkt met de talloze figuren van dit meesterwerk houdt nooit op. Maar de vermoeidheid kan niet anders dan toeslaan zodra duidelijk wordt dat deze dramatische marathon in grote lijnen zal worden verteld.

Het plot is wat Izzard interesseert, die een even uitgebreide soloversie van Charles Dickens’ “Great Expectations” op het podium bracht. Izzard heeft lof gekregen als dramatisch acteur en blinkt uit in komedies van David Mamet en Peter Nichols, maar hier lijkt hij tevreden te blijven bij de verhaalmodus.

Het verrassende aan deze ‘Hamlet’, geregisseerd door Selina Cadell op een kaal podium, is hoe eenvoudig het is. Er zijn weinig andere toneelapparaten dan een fabelachtig griezelige verlichting, spannende geluidseffecten en zware onderstrepingen. Izzards kostuum, een avondjurk ontworpen voor de strijd, deed me denken aan Margaret Thatcher in Studio 54 begin jaren tachtig.

De bewerking van Mark Izzard (de broer van Izzard die ook “Great Expectations” heeft verfilmd) doet zijn best om zoveel mogelijk werk erin te proppen, ook al betekent dat dat Izzard lange tijd de regels van Shakespeare in razend tempo moet reciteren. Een structureel geherstructureerd ‘Hamlet’ met een minimalistische inslag zou logischer zijn geweest. Maar dit zou een interpretatieve visie vereisen die bezuinigingen, herschikkingen en afleidende voorbeelden van herformulering niet bieden.

Izzard begroet de kijkers aan het begin van de show en waarschuwt dat als iemand de verkeerde indruk heeft gehad dat dit een nieuwe komische act is, dit het moment is om weg te rennen. Niemand leek acht te slaan op de fascinerende waarschuwing.

Izzard, die een achtergrond heeft als straatartiest, voelt affiniteit met de Elizabethan Players, die van stand-up comics houden en een levendige relatie onderhouden met hun publiek. Deze “Hamlet” is geen delicate aangelegenheid, maar een kleurrijke aanval bedoeld om een ​​goed verhaal nieuw leven in te blazen.

Maar een plot, hoe overtuigend ook, kan het gewicht niet alleen dragen. Een beroemd verhaal heeft een nieuw perspectief nodig. Wat hier nieuw is, is een kunstenaar die fysieke, mentale en logistieke grenzen opzoekt. Maar wat de opwekkingen van ‘Hamlet’ betreft, valt er niet veel af te nemen van deze enorme onderneming.

De komische delen werken beter. Izzard behandelt Rosencrantz en Guildenstern, de oude vrienden van Hamlet die zijn gestuurd om hem te bespioneren, als sokkenzakken (zonder de sokken). Het geklets tussen Hamlet en de doodgraver zorgt voor het soort geestige woordspeling dat typisch is voor Izzard handelsstatus.

Claudio komt over als een sinistere, opgeblazen hypocriet. Polonius is niet zozeer een pompeuze oude idioot, maar eerder een eminente hoveling die zijn bevoorrechte status niet wil verliezen. Horatio, die zeker kan verdwalen tussen het houtwerk, merkt het nauwelijks.

Maar Izzard heeft een manier om de verhuizers en shakers van Elsinore net zo vertrouwd te laten lijken als hun collega’s op de werkvloer. De geest daarentegen, die op angstaanjagende monotoon spreekt, is als een overblijfsel van een al lang ter ziele gegane amateurgroep.

Geslacht is geen barrière voor Izzard, die voornaamwoorden gebruikt en dat ook heeft gedaan de naam Suzy toegevoegd (ook al is de titel voor deze “Hamlet” simpelweg Eddie Izzard). Gertrude komt nooit volledig in beeld, maar de pathos van Ophelia, geërgerd door verdriet, wordt versterkt door de eenvoudige maar krachtige manier waarop Izzard hulpeloos op de borst slaat.

Hamlet, alleen op het podium, is wat de meesten van ons zich herinneren van onze uitstapjes met tragedie. Izzard is zo verbaal vaardig dat ik misschien te veel verwachtte van de monologen. De monoloog ‘To be or not to be’ bleek een retorisch stuk dat Hamlet al jaren aan het perfectioneren was. In andere toespraken worden er iets te veel grapjes gemaakt. De emotionele betekenis van Shakespeare hoeft niet handmatig te worden uitgevoerd.

Maar het is niet eenvoudig om een ​​innerlijke intensiteit te behouden als je geïsoleerd handelt. Izzard moet op eigen kracht opstaan ​​en zijn prestaties aanvullen. De getoonde zelfgenererende krachten zijn fantastisch om te zien. Zelfs met een lastige kniebrace geeft Izzard alles in het slotactduel tussen Hamlet en Laertes.

Op dit punt kon het publiek een beroep doen op zijn reserves. Izzard verdient een medaille voor atletische inspanningen, maar wat mij het meest zal bijblijven zijn een paar vluchtige momenten waarop de dramatische poëzie werd belicht door een alledaags realisme waardoor de ruim vierhonderd jaar die onze wereld scheidden van die van Shakespeare onbestaande leken.