Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen die via de links worden gedaan.
Robert Wise’s sci-fi-thriller ‘The Andromeda Strain’ uit 1971 is een van de beste virusthrillers die er zijn, en kan invloedrijker zijn dan we aanvankelijk denken. Verfilming van de roman uit 1969 van Michael Crichton‘The Andromeda Strain’ gaat over een team van wetenschappers die in een ondergrondse bunker een mysterieus en ultradodelijk virus analyseren dat via een gecrashte satelliet op aarde lijkt te zijn geland. Het virus tart alle bekende biologische regels, omdat het geen DNA, RNA of eiwitten heeft, maar toch kan het perfect energie in materie synthetiseren. Het virus kan het bloed kristalliseren en vrijwel onmiddellijk dodelijk zijn. Het heeft ook een zeer snelle levenscyclus, waardoor het snel kan muteren en evolueren.
Het grootste deel van “The Andromeda Strain” is procedureel. De bovengenoemde satelliet landt midden in een klein stadje in Arizona genaamd Piedmont, en doodt blijkbaar iedereen in de stad. Er zijn slechts twee overlevenden: een oudere dronkaard genaamd Peter Jackson (George Mitchell) en een kind genaamd Manuel. Aanvankelijk weet niemand waarom ze het overleefden. De regering schakelt een team van superwetenschappers in om het mysterie te onderzoeken. De leider van het team is Dr. Jeremy Stone (Arthur Hill), die al snel wordt vergezeld door Dr. Hall (James Olsen), Dr. Leavitt (Kate Reid) en Dr. Dutton (David Wayne).
Het virus wordt overgebracht naar een ultrabeveiligd ondergronds superlaboratorium genaamd Wildfire, en het kwartet van artsen moet verschillende verdiepingen van nauwgezette, geautomatiseerde decontaminatie doorlopen voordat ze eraan kunnen beginnen te werken. Nelson Gidding, die het scenario schreef, leende ‘The Andromeda Strain’ een element van wetenschappelijke waarheidsgetrouwheid, waardoor de buitenaardse virale dreiging veel verraderlijker reëel leek. Het is een aangrijpende film en een intrigerend mysterie. Alle virusthrillers die ‘Andromeda’ hebben gevolgd, lijken enkele details uit de film van Wise te hebben gehaald, van de hazmatpakken tot de detentieprocedures.
The Andromeda Strain blijft tot op de dag van vandaag een spannende thriller
“The Andromeda Strain” is een van die films waarbij je je slim voelt. Het script is slim genoeg om veel medisch jargon te bevatten, maar wijs genoeg om het aan leken uit te leggen. ‘Andromeda’ werd wetenschappelijk belangrijk genoeg geacht om het werk te inspireren van enkele echte milieuactivisten die vreesden dat besmetting door interplanetaire virussen een bedreiging zou zijn die het overwegen waard was. Zien Michael Meltzer’s boek ‘Als biosferen botsen’ wat meer is.
Als het gaat om wetenschappelijke nauwkeurigheid in speelfilms, wordt ‘The Andromeda Strain’ soms opgevoerd als een positief voorbeeld van hoe je het goed kunt doen. We zijn inmiddels allemaal bekend met de levenscyclus van virussen, vanaf hun eerste infectie, tot hun effecten op het lichaam, tot pogingen tot inperking, tot de ontwikkeling van vaccins. Aan ‘Andromeda’ zou kunnen worden toegeschreven dat hij die onderzoekscyclus in het publieke bewustzijn heeft gebracht. Het is een van de beste rampenfilms van de jaren zeventig.
“The Andromeda Strain” bevatte ook een intrigerend concept genaamd de Strange Man Hypothesis. Het idee was dat, in een gespannen noodsituatie waarin levens op het spel staan, alleenstaande, kinderloze mannen de leiding zouden moeten hebben over alle last-minute beslissingen over zelfvernietiging. Er werd gedacht dat in dergelijke scenario’s alleenstaande mannen de meest heldere, logische en onpartijdige besluitvormers zouden zijn. Michael Crichton weerlegt echter ook de ‘vreemde man’-hypothese en wijst erop dat deze door regeringen zou kunnen worden gebruikt om de nucleaire controle aan particuliere burgers over te dragen.
“The Andromeda Strain” vertelt veel over de chemie van het bloed, de evolutie en de levenscycli van virussen, ervan uitgaande dat het publiek het kan bijhouden. Het heeft ook een aantal geweldige personages, vooral Dr. Leavitt, die wijs is en de meest menselijke van de cast lijkt. Dr. Leavitt moet op een vreemde manier wegkijken van de knipperende rode lichten, een detail dat later in de film een plotpunt wordt.
De Andromeda-soort heeft zeer positieve recensies gekregen
Critici waren dol op ‘The Andromeda Strain’. Stephen Handzo, schrijft voor de Village Voicewees erop dat de film gebruikt zou kunnen worden om het oude gezegde te weerleggen: “Ze maken ze niet meer zoals vroeger.” Handzo waardeerde ook het kleurgebruik van de film, wat de grimmige, medische esthetiek benadrukte. Roger Ebert gaf de film drie sterrenprees ook het mechanische en hightech productieontwerp. Hij zei dat ambitieuze sciencefictionfilms, in de nasleep van Stanley Kubricks ‘2001: A Space Odyssey’, plausibeler en realistischer moesten lijken, en ‘Andromeda’ is in dat opzicht geslaagd. Ebert zag de film als een donkere voorbode van een steeds chiquer wordend minimalistisch interieurontwerp.
“The Andromeda Strain” ontving een Oscar-nominatie voor productieontwerp, en dat was het ook een triomf van wijlen Douglas Trumbull. Het was ook een klein kassucces, met een brutowinst van $ 12,4 miljoen (in de Verenigde Staten en Canada) tegen een relatief hoog budget van $ 6,5 miljoen.
Omdat de film – en het boek van Michael Crichton – tientallen jaren in het popbewustzijn bleven hangen, werden ze uiteindelijk teruggewonnen door de remake-trend van eind jaren 2000. Benjamin Bratt speelde in 2008 een televisieminiserie-aanpassing die de gebeurtenissen van het boek verspreidde in vier afleveringen van 42 minuten (waardoor het uiteindelijk ongeveer 39 minuten langer werd dan de film van Robert Wise). Ik heb de miniserie echter gemist. Jij hebt het waarschijnlijk ook gedaan. Het was niet erg populair.
De originele film is echter onzin en zou door alle aspirant-wetenschappers moeten worden gezien. Gelukkig kan dat huur het op YouTubeen dat is het momenteel beschikbaar voor streaming op Prime Video. DE Blu-ray-videopijl het is ook de prijs waard.
