Geschiedenis: Gebaseerd op Emily Henry’s roman ‘People We Meet on Vacation’, navigeren levenslange vrienden Alex en Poppy door jaren van reizen, timing en gemiste kansen om te ontdekken of hun diepe band eindelijk kan uitgroeien tot blijvende romantische liefde. Herziening: Directeur Brett Haleyde aanpassing van Mensen die we op vakantie ontmoeten is een verfijnde en genietbare romantische komedie die zelden verrast maar voortdurend boeit. De film blijft grotendeels trouw aan Emily Henry’s bestsellerroman en vertrouwt eerder op sterke hoofdrolspelers, toneelescapisme en genrecomfort dan op innovatie. Het verhaal volgt Alex (Tom Blyth) en Papaver (Emily Bader), twee niet bij elkaar passende kennissen op de universiteit, wier rampzalige eerste ontmoeting op de een of andere manier uitgroeit tot een vriendschap die wordt onderhouden tijdens jaarlijkse zomervakanties. Van Canada tot New Orleans, van Toscane tot Barcelona: deze vakanties worden emotionele controleposten en volgen de langzame evolutie van een band die zweeft tussen platonische intimiteit en romantisch verlangen. Het frameapparaat – een ongemakkelijke reünie na een mysterieuze gevolgen – geeft de film zijn centrale spanning en plaagt kijkers met onbeantwoorde vragen over wat er mis is gegaan en of het kan worden opgelost. Haley’s regie legt de nadruk op reislust en vertaalt de charme van het reisverhaal in ansichtkaartklare beelden die elke bestemming ambitieus laten lijken. Het gevoel van beweging weerspiegelt de emotionele drift van de personages, hoewel de film soms te lang blijft hangen. Na bijna twee uur daalt het tempo in de middelste stukken, waar herhaling begint en emotionele beats te vertrouwd beginnen te voelen. Het scenario, geschreven door Yulin Kuang met Amos Vernon en Nunzio Randazzo, behoudt wijselijk de kerndynamiek tussen Alex en Poppy, maar deze loyaliteit heeft een prijs. De ondersteunende cast is, ondanks herkenbare gezichten, slecht geschetst. Molly Shannon en Alan Ruck maken korte, grappige indrukken als Poppy’s ouders, terwijl acteurs als Sarah Catherine Hook, Lucien Laviscount, Lukas Gage en Miles Heizer weinig anders te doen krijgen dan het narratieve nut. Hun onderbenutting zorgt ervoor dat de wereld rondom het paar vreemd schaars is. Wat de film echt draagt, is de centrale combinatie. Poppy van Emily Bader is bruisend, rusteloos en emotioneel transparant en belichaamt moeiteloos de vrijgevochten energie van het personage. Tom Blyth speelt Alex als een opzettelijk gematigd personage, een tegenwicht dat het beste werkt wanneer hun meningsverschillen geestige scherts of latente spanning veroorzaken. Hun chemie is vooral effectief in de sequenties van New Orleans, waar de film de formule even overstijgt. Vergis je niet: dit is een romantische komedie samengesteld uit bekende delen: doorweekte kussen, naalddruppels van popliedjes en grootse verklaringen in overvloed. Toch maakt de voorspelbaarheid van de film, net als bij een geruststellend vakantieoord, deel uit van zijn charme. Het herdefinieert het genre misschien niet, maar het is een luchtige romantische fantasie, aangedreven door sympathieke hoofdrolspelers. Mensen die we op vakantie ontmoeten het blijkt gemakkelijk om ervan te genieten en moeilijk om kwalijk te nemen.
