Geschiedenis: Na een medisch noodgeval wordt Belén, een jonge vrouw, ten onrechte gearresteerd en verwikkeld in een juridische strijd die ze niet begrijpt.Herziening: ‘Belén’ vangt je met het gewicht van zijn verhaal vanaf de eerste scène. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich in 2014 afspeelde in Argentinië, volgt de film een jonge vrouw die, na een miskraam, beschuldigd wordt van een misdaad die ze niet heeft begaan. Dolores Fonzidie de film regisseert en de hoofdrol speelt, plaatst de kijkers midden in dat eerste verschrikkelijke moment, een ziekenhuiskamer vol angst, verwarring en onrecht. De film gaat over het onderwerp illegale abortus en is gebaseerd op een boek van Ana Correa. De film verspilt geen tijd en komt vanaf de eerste momenten in actie, waardoor je er middenin wordt geslingerd en je wordt gedwongen om eraan vast te houden voor alles wat volgt. De aard van “Belén” is dat het een gedurfde film is die je wil laten voelen wat er gebeurt, en niet alleen maar observeert.Het plot draait vooral om twee vrouwen. De eerste is Julieta, ook wel bekend als Belén (Camila-gerechten), een hardwerkende jonge vrouw wier leven langzaam vervaagt als ze uit het ziekenhuis wordt gearresteerd op beschuldiging van het vermoorden van haar kind in de baarmoeder. De tweede is Soledad Deza (Dolores Fonzi), een advocaat die besluit de zaak van Belén op zich te nemen tegen een rechtssysteem dat met haar botst. Om hen heen staat een klein team, waaronder een journalist, juridische ondersteuners en gewone mensen die uiteindelijk deel gaan uitmaken van de strijd. Deza’s strijd is grotendeels tegen het systeem zelf gericht, omdat ze gedwongen wordt van de ene plaats naar de andere te rennen alleen maar om een dossier te bemachtigen, zodat ze om een herziening van de zaak kan vragen. Wat begint als een rechtszaak verandert langzaam in iets groters.Wat opvalt in ‘Belén’ is de eerlijke benadering van storytelling. De film verbergt zijn standpunt niet; bekijkt de gebeurtenissen door een lens van verontwaardiging over onrecht en sympathie voor degenen die eronder lijden. De film blijft ook geworteld in echte menselijke ervaringen. De scènes in de rechtszaal zijn gespannen maar niet overspannen, en de rustigere momenten tussen de personages komen harder aan. Wat de film onderscheidt van andere films in het genre, is de manier waarop hij de routinematige afbeeldingen overtreft. Er schuilt emotionele waarheid in elk frame en de zorg waarmee de personages worden behandeld, voelt oprecht aan. Het schuwt niet om te laten zien hoe uitputtend en langzaam de strijd om gerechtigheid in het echte leven kan zijn.De uitvoeringen blijven een van de grootste sterke punten van de film. Camila Plaate zet als Julieta/Belén een zachte maar sterke performance neer. Hij slaagt erin zijn pijn zonder theatraal naar buiten te brengen, en zijn momenten waarop hij zijn waardigheid intact houdt, blijven je bij. Dolores Fonzi brengt als advocaat een soort constant vuur in haar rol. Ze is serieus, betrokken en soms zichtbaar belast door de strijd die ze heeft gekozen. De ondersteunende cast geeft de film een gevoel van de dagelijkse realiteit en omringt de hoofdrolspelers met gebrekkige, geloofwaardige mensen. Zelfs als het verhaal dieper ingaat op grotere ideeën, houden de uitvoeringen deze gegrond door ons eraan te herinneren dat dit echte mensen zijn en geen symbolen.De boodschap van “Belén” lijkt heel duidelijk, zelfs een beetje direct, maar die duidelijkheid maakt deel uit van het doel ervan. Het wil je aan het denken zetten, je van streek maken en je vertellen dat wat er met één persoon is gebeurd een groter patroon weerspiegelt dat er vandaag de dag nog steeds toe doet. Als je op zoek bent naar een eenvoudige rechtszaalthriller, zul je wellicht bekende delen tegenkomen. Maar als je openstaat voor een verhaal dat pijn en hoop combineert, dan brengt deze film dat met eerlijkheid en hart over. Het is een serieuze film met een serieus thema en hij laat je niet wegkijken.
