De nieuwe sciencefictionserie “Pluribus” van Vince Gilligan heeft een leuk uitgangspunt: een vreemd radiosignaal uit de ruimte bevat het recept voor een mysterieus virus dat, na verkeerd te zijn behandeld door aardwetenschappers die het ontvangen, zich over de hele wereld verspreidt en ieders hersengolfpatronen verandert. Plotseling deelt bijna iedere burger van de Aarde een groepsbewustzijn, en iedereen draagt nu de herinneringen en ervaringen van alle anderen met zich mee. Dit luidt een tijdperk van vrede op aarde in, en iedereen lijkt met plezier zijn individualiteit te hebben opgegeven in ruil voor kalm pacifisme.
Slechts een klein handjevol mensen is immuun voor het virus, waaronder de hoofdpersoon van de show, Carol (Rhea Seehorn), die moeite heeft om haar onafhankelijkheid te behouden in een wereld van hulpeloze sidekicks. Nog een rimpeltje: als ze te boos wordt, overweldigt ze de hersenen van de mensen om haar heen en vermoordt ze. Carol, een opvliegende, alcoholische misantroop, moet haar humeur onder controle houden, anders riskeert ze een massamoordenaar te worden. Het is in wezen een strijd tegen geluk. Dit uitgangspunt spreekt velen duidelijk aan, aangezien ‘Pluribus’ snel de meest bekeken serie in de geschiedenis van Apple TV is geworden en zelfs ‘Ted Lasso’ en ‘Severance’ overtreft.
Als het idee van een bijzonder opvliegend verzet in een dorp vol verdacht rustige gekken je aanspreekt, zou ik je kunnen aanraden de Britse miniserie uit 1967 “The Prisoner?” ‘The Prisoner’, met Patrick McGoohan in de hoofdrol, is een spionageserie die door het kijkglas struikelt in een surrealistische, geïsoleerde wereld vol wilde kleuren, aardbeienijs en psychologische martelingen. Sommige fans hebben gedacht dat “The Prisoner” een spin-off is van de spionageserie “Danger Man”, waarin ook McGoohan de hoofdrol speelt, maar het lijkt meer op de nachtmerrie die je hebt na het bingewatchen van “Danger Man”, evenals herhaal het kijken naar “Yellow Submarine”.
The Prisoner is een van de beste sciencefictionseries ooit
Het uitgangspunt van “The Prisoner” wordt verklaard door de openingsscène van de show. McGoohan speelt een naamloze spion die, om onbekende redenen, op een ochtend plotseling en boos zijn baan opzegt. Hij wordt naar huis gevolgd door een mysterieuze figuur in een mantel, vergast en bewusteloos gemaakt. Hij wordt wakker in een fantastisch en surrealistisch land dat alleen bekend staat als The Village. Het is zonnig en mooi, iedereen speelt de hele dag en ze lijken allemaal verslaafd aan geluksdrugs. Niemand heeft namen in het dorp, alleen cijfers. McGoohan krijgt te horen dat hij nummer zes is. Het dorp is omgeven door bizarre levende ballonnen (?) die iedereen die probeert te vertrekken kunnen aanvallen en hen kunnen laten stikken.
In de eerste aflevering wordt Nummer Zes meegenomen naar een van de dorpsfunctionarissen, die zichzelf Nummer Twee noemt. De acteur die nummer twee speelt, verandert gedurende de serie, hoewel Leo McKern de rol drie afleveringen speelde. Nummer Twee legt uit dat het hele dorp is gebouwd als een middel om Nummer Zes te manipuleren om te onthullen waarom hij het spionagebureau verliet. Nummer Zes, een chagrijnige en intelligente kerel, doet er alles aan om de ondervragingen van zeventien afleveringen te dwarsbomen. Hij schreeuwt vaak tegen zijn ontvoerders dat hij geen nummer is: hij is een vrij man.
Terwijl de ondervragingen voortduren, probeert Nummer Zes zijn ontvoerders op subtiele wijze te ondervragen om te begrijpen waar het dorp zich op aarde zou kunnen bevinden en de mysterieuze identiteit van de nooit geziene Nummer Eén. Soms vindt hij andere samenzweerders gevangen in het dorp die beweren hem te willen helpen, maar in het geheim voor nummer twee werken of worden gevangengenomen door de verraderlijke Balloon Rovers.
The Prisoner werd uiteindelijk opnieuw gemaakt
Niemand weet welke dorpelingen gevangenen zijn en welke bewakers. ‘The Prisoner’ is een heerlijk paranoïde zure thriller die spionageclichés actief op zijn kop zet. Je zou ‘The Prisoner’ beschreven kunnen zien als een spionageserie of een spionagethriller, maar het is veel vreemder dan dat. De hele show staat los van de realiteit. Dat zie je terug in het productieontwerp van de show, dat in de greep is van het surrealisme. De agenten die Nummer Zes ondervragen, zitten in ultramoderne bolvormige stoelen in het midden van ruime, frisse woonkamers die geen bekende functie vervullen. Mensen rijden op pennyfarthings en draaien regenboogparaplu’s. Spraak en gebaren zijn ook niet helemaal normaal.
De enige boze persoon onder een stel eigenzinnige, rustige kinderen is zeker een sfeer die duidelijk zichtbaar is in ‘Pluribus’, en fans van sciencefiction uit de jaren 90 zouden ook kunnen denken aan de serie ‘Nowhere Man’ van Bruce Greenwood uit 1995. Dit type show verschijnt om de paar decennia.
In 2009 werd er zelfs een remake van “The Priosoner” gemaakt, hoewel die niet veel opschudding veroorzaakte. In de remake speelde Jim Caviezel nummer zes en Ian McKellen nummer twee. De wending deze keer is dat Nummer Zes zich niet kan herinneren wie ze was vóór haar verblijf in het Dorp, en via haar dromen psychisch gelekte informatie lijkt te ontvangen. Er zit veel domme mentale rompslomp in de remake van “The Prisoner” die het er niet beter op maakte. Ridley Scott sprak ooit over een tweede keer een remake van “The Prisoner”.maar die plannen lijken voorbij.
Je moet echter zeker op zoek gaan naar het origineel uit 1967. Houd er echter rekening mee dat het einde je met meer vragen dan antwoorden zal achterlaten. WHO EN Nummer één?
