Van Chris Sawin
| Bijgewerkt
Simpel gezegd, Fluit gaat over een groep middelbare scholieren die worden geterroriseerd door een dodelijk Azteeks fluitje. Oorspronkelijk bedoeld om “de doden op te roepen”, zodra iemand de neiging heeft om op dit duidelijk zeer dodelijke, schedelvormige, waarschijnlijk niet leuk om over je lippen te wrijven, ding te blazen, roept dit fluitje feitelijk je dood op.
Geregisseerd door Corin Hardy (De Sint) en geschreven door Owen Egerton, Fluit het dicteert dat jouw specifieke dood je achtervolgt vanaf het moment dat je geboren wordt en je je hele leven lang probeert in te halen. Soms sterven we van ouderdom, soms sterven we jong en te vroeg, maar fluiten zorgt ervoor dat je toekomstige dood je binnen enkele dagen vindt. De dood lijkt precies op jou en lijdt onder alles wat je op je sterfbed zou hebben.
Het fluitje is veel beter dan het zou moeten zijn
Sophocles (Dafne Keen) trekt in bij haar neef Rel (Sky Wang), en begint op Pellington High, waar ze Grace (Ali Skovbye), haar jockvriend Dean (Jhaliel Swaby) en Grace’s vriend Ellie (Sophie Nelisse) ontmoet, die Sophocles leuk vindt. In de hoop op te gaan in het verleden en zijn verleden te vergeten, vindt Sophocles een fluitje in zijn kluisje. Na een gedeelde detentie fluit iemand en iedereen die het doordringende gekrijs hoort, riskeert al snel de dood. Nu moeten de overlevenden uitzoeken of ze kunnen ontsnappen aan de dodelijke kracht van het fluitje.
Er bestaat een vreemde kunst Fluit; Het zou niet zo goed moeten zijn als het is. De film is een clichématig middelbareschooldrama, gevuld met de bloedigste sterfgevallen van het jaar tot nu toe. Dat Sophocles lesbisch is, lijkt een natuurlijke en niet-stereotiepe voortgang in het verhaal. Hij is homo en wordt geconfronteerd met een wereld vol problemen. Dit is de belangrijkste attractie, afgezien van de doodskazoo van de indianen, die mensen voor de lol afslachten. De jonge herder-drugsdealer-switchblade-drager is niet essentieel, maar horrorfilms vinden altijd wel een toepassing voor dergelijke karakters.
De situatie van Chrys was vóór haar presentatie al moeilijk: ze herstelde onlangs van een overdosis en de dood van haar vader. Keens optreden is gereserveerd en aarzelend, maar verlangt naar normaliteit. Sophocles en Ellie zijn de meest geaarde personages in de film, wat waarschijnlijk hun aantrekkingskracht verklaart.
Ja, The Whistle is feitelijk de eindbestemming
Fluit het is niet anders dan elke andere horrorfilm die draait om een vervloekt artefact; in feite is het ongelooflijk vergelijkbaar. Dit is het De aap met een ander speeltje of Eindbestemming met een schedelvormig instrument dat de dienst uitmaakt. Fluit EN Jumanji met slachtoffers en een beetje De angstaanjagende gewoon voor de goede orde.
De film begint met een basketbalwedstrijd op Pellington High. Een speler genaamd Mason (Stephen Kalyn) wordt achtervolgd door een verbrande figuur (ik noemde hem Crispy Carl) die op de loer ligt op de tribune. Mason raakt merkbaar in paniek tijdens de wedstrijd, maar maakt het winnende schot. Niet voordat de verbrande figuur, die nog steeds smeult van brandende kolen over zijn hele lichaam, op hem afkomt. Terug in de kleedkamer roept Mason dat het nog niet zijn tijd is en haalt het fluitje uit zijn kluisje voordat hij het op de grond gooit. Later, denkend dat hij de dood heeft bedrogen, vindt de verbrande figuur hem in de douche en duwt zijn brandende arm door zijn keel. Masons teamgenoten vinden hem kronkelend terwijl zijn verzwolgen lichaam tot een kernpunt brandt.
De meest creatieve en vermakelijke horrordoden van de afgelopen jaren
De doden binnen Fluit ze zijn super creatief en behoren tot de grappigste horrorfilms van de afgelopen tijd. Sommigen van hen variëren van longkanker tot ouderdom, maar er zijn twee ongelooflijke sterfgevallen. De ene betreft rijden onder invloed, de andere betreft het werken in een houtzagerij, maar het bijzondere is dat de oorzaken onzichtbaar zijn.
Je ziet het effect en kent de oorzaak, maar aangezien de dood onmiddellijk is, is het deze gruwelijke aanblik die weinig betekenis heeft voor degenen die niet bekend zijn met het fluitje. Dood door rijden onder invloed ziet het slachtoffer buigen en draaien terwijl hij door de lucht zweeft, en het is net zo erg en gedenkwaardig als het klinkt. De dood van de houtzagerij is meer een presentatie omdat hij overal bloed spuit en het slachtoffer achterlaat in deze verfrommelde bal zonder ledematen.
FluitDe schrijfstijl is standaard en middelmatig, typisch voor films over het toveren van de dood met percussie. Horrorfans zullen echter de creatieve sterfgevallen, het solide acteerwerk en een einde waarderen dat doet verlangen naar een vervolg.
Whistle werd op 6 februari landelijk uitgebracht.
