Geschiedenis: Claire wordt per ongeluk vergeten tijdens de kerstvoorbereidingen. Terwijl haar familie haar probeert te vinden, vallen hun plannen voor de perfecte vakantie uiteen, totdat Claire’s terugkeer hen eraan herinnert wat Kerstmis echt speciaal maakt. Herziening: Kerstfilms leunen al lang op het mannelijke perspectief, zelfs in verhalen vol moeders, echtgenotes, zussen en vriendinnen. OH. Wat. Plezier. probeert deze onevenwichtigheid te corrigeren via Claire Clauster (Michelle Pfeiffer), een overdreven geïnvesteerde huisvrouw die zich hardop afvraagt: “Waar zijn de vakantiefilms over moeders?” Het is een fascinerende en veelzeggende provocatie, die de film serieus neemt en een feestelijke ode wil creëren aan het vaak onzichtbare werk van vrouwen. Maar ondanks de oprechte bedoelingen en de nuchtere uitvoering van Pfeiffer, transformeert dit komediedrama, geregisseerd door Michael Showalter, zijn ideeën nooit volledig in een gedenkwaardig of emotioneel resonerend vakantieaanbod. Claire, een moeder van drie kinderen uit Houston, heeft decennia lang Kerstmis met bijna religieuze hartstocht georkestreerd. Haar volwassen kinderen – verantwoordelijke Channing (Felicity Jones), chaotische Taylor (Chloë Grace Moretz) en zwerver Sammy (Dominic Sessa) – verwachten haar tradities en lekkernijen zonder de geringste zweem van wederzijdse inspanning. Haar beminnelijke maar verrassend onbewuste echtgenoot (Denis Leary) ziet het seizoen als iets dat om hem heen gebeurt. Het voorrecht van de familie is duidelijk, ook al wordt het nauwelijks in twijfel getrokken, en je zou willen dat de film ook maar één regel had gewijd aan de uitleg hoe deze voortdurend afgeleide mensen hun perfecte huis kunnen betalen. Het enige wat Claire in ruil daarvoor wil is een nominatie voor de ‘Holiday Mom’-wedstrijd georganiseerd door haar favoriete ster overdag, Zazzy (een hilarische Eva Longoria). Maar er wordt geen gehoor gegeven aan haar vriendelijke suggesties, en de druppel die de emmer doet overlopen komt wanneer de familie haar letterlijk vergeet op weg naar een kerstconcert: ze heeft de kaartjes zelf gekocht. In een impulsieve daad van rebellie verdwijnt Claire, waardoor de Clausters gedwongen worden de chaos te ervaren waartegen ze hen jarenlang heeft beschermd. De cast is ongetwijfeld de grootste attractie van de film. Jason Schwartzmann schittert als de oprechte echtgenoot van Channing; Joan Chen zorgt voor een bruisend komisch tintje als de hooghartige buurvrouw; Daniëlle Brooks verschijnt in een korte maar levendige cameo. Hun aanwezigheid, gecombineerd met het uitnodigende decorontwerp en het warm verlichte interieur van de film, geeft OH. Wat. Plezier. een hoge glans, een welkome onderbreking van de lopende band van low-budget vakantietarieven. Maar de uitvoeringen kunnen niet veel doen tegen een teleurstellend dun script. Het script, geschreven door Showalter en Chandler Baker, kent veel personages één onderscheidend kenmerk toe en gaat verder alsof dit genoeg is om een geloofwaardig gezin op te bouwen. Zelfs Claire, die de emotionele kern van de film zou moeten zijn, wordt zo breed opgevat als het ‘Everymom’-archetype dat haar de nuances of tegenstrijdigheden zijn ontzegd die haar echt overtuigend zouden kunnen maken. Pfeiffers talent geeft haar waardigheid en humor, maar het schrijven komt haar zelden tegemoet. Het meest overtuigend is de film als hij de klachten van Claire in kaart brengt: de onzichtbare emotionele arbeid, de eindeloze verwachtingen, de ondankbare rituelen. Veel hiervan zal pijnlijk waar klinken voor overwerkte ouders, zelfs als het onophoudelijke spervuur van klachten uiteindelijk verandert van herkenbaar in grimmig. Wat problematischer is, is dat de film zelden verwoordt wat Claire uit deze relaties haalt of waarom deze tradities ertoe doen. De Clausters zelf lijken niet bijzonder betrokken te zijn bij de festiviteiten, dus raakt ze zonder stoom. Wanneer zijn voorzienbare verzoening arriveert, OH. Wat. Plezier. het voelt minder als een volledig gerealiseerde verkenning van het moederschap en meer als een licht afgestofte kerstkaart: lief maar generiek, oprecht maar rauw. Als je ernaar kijkt met je moeder, kun je misschien punten scoren, en de warme gloed biedt troost, maar dit is een kerstfilm die genoegen neemt met ‘schattig’, terwijl het echt speciaal had kunnen zijn.
