Geschiedenis: Lucia (Johnny Sequoyah) keert na een jaar terug naar zijn Hawaïaanse rifhuis en neemt zijn vrienden mee voor een vakantie. Wanneer de chimpansee van het gezin, Ben (Miguel Torres Umba), echter hondsdol wordt, verandert de tropische vakantie in een angstaanjagend gevecht om te overleven.Herziening: Regisseur Johannes Roberts bewijst dat het maken van een aangrijpende, bloederige horrorthriller geen sinecure is. Een luxe villa op de klif, de schrijver vader Adam (Troje Kosur) tijdens een signeersessie, en tieners die zonder toezicht met hun chimpansee als huisdier worden achtergelaten, lijken in eerste instantie misschien niet griezelig, behalve dat ze dat wel zijn. Ben wordt gebeten door een hondsdolle mangoest, en de eerste glimp van het bloed dat hem te wachten staat, komt doordat zijn lichaam na de openingsscène in stukken wordt gescheurd in het chimpanseeverblijf, wanneer Ben het gezicht van de dierenarts in stukken slaat. Slasher- en op wezens gebaseerde films kunnen gemakkelijk in het kamp terechtkomen als ze slecht worden behandeld. Het combineren van de twee is een koorddans, maar Roberts voert het zelfverzekerd uit, waardoor de spanning gedurende de speelduur van 90 minuten wordt versterkt. Het achtergrondverhaal van Lucy en haar tienerzus Erin (Gia Hunter) die te maken krijgen met de dood van hun moeder door kanker, en de komst van Ben nadat zijn moeder, hoogleraar taalkunde, hem adopteert terwijl ze de communicatie tussen mens en chimpansee bestuderen, komt snel aan bod. Het verhaal verspilt geen tijd met het beschrijven van het bloedbad van Ben en de wanhopige overlevingstactieken van de jongens. De enige veilige plek voor hen is het zwembad, aangezien hondsdolle dieren hondsdol worden en Ben niet kan zwemmen. Het script en het scenario van Roberts en Ernest Riera voelen op sommige plaatsen onderontwikkeld aan. Bens emotionele band met zijn familie wordt niet volledig onderzocht, en de snelle, regelrechte woede voelt niet overtuigend aan. Deze misstappen kunnen echter worden genegeerd zodra er actie wordt ondernomen. Er is geen saai moment. Bekende genrefiguren, zoals Aspr-telefoons die in het water zijn gevallen, verborgen in kasten terwijl het roofdier in de buurt ademt en zich op zijn tenen in veiligheid probeert te brengen, zijn er allemaal, maar ze voelen nooit clichématig aan.Een gekke, grommende chimpansee die schuimt in de mond is op papier al angstaanjagend genoeg, maar de uitvoering maakt het alleen maar beter (of slechter!). Elke reeks houdt de kijkers op het puntje van hun stoel terwijl het haar en de hoofdhuid worden uitgetrokken, de kaken worden opengereten en de ogen worden uitgestoken. Het sterke punt is dat de gore- en jump-angst vreemd organisch en eng aanvoelen, zonder geforceerd of weerzinwekkend aan te voelen.Miguel Torres Umba is uitstekend als Ben. Het apenkostuum, de lichamelijkheid, de woede, de woede en de uitdrukkingen zijn perfect. Johnny Sequoyah geeft een stevige wending als zowel de beschermende oudere zus als de doodsbange prooi. Jess Alexander als de brutale diva, Troy Kotsur als de doofstomme schrijver, Victoria Wyant als Lucy’s beste vriendin en Gia Hunter als het kleine zusje zetten sterke prestaties neer. Dit is een ervaring die je het beste kunt ervaren op het grote scherm, waar het geschreeuw, de schrik en het bloed het hardst toeslaan. Eigenaren van gezelschapsdieren kunnen merken dat ze lang nadat de credits zijn uitgerold over hun schouders kijken.
