Elvis Presley was niet minder een autoriteit dan rock-‘n-roll-legende Little Richard ‘Elvis Is Dead’ van Living Color een “opwindende” kunstenaar. In het begin van zijn carrière scheurde hij door sets met een wreedheid die het publiek liet trillen, zwijmelen, of beide. Toen haalde zijn manager, kolonel Tom Parker, het gevaar uit zijn daad. Elvis was een grote filmstermaar net toen hij zijn muzikale hoogtepunt had moeten bereiken, door samen te werken met jonge singer-songwriters die hun muziek wilden horen uitgevoerd door The King, werd hij een flagrante parodie op zichzelf. Hij toerde meedogenloos, behandelde zijn lichaam als Denny’s afvalcontainer en exploiteerde zijn aanzienlijke, zij het afnemende, talent.
Naast Presleys NBC-comebackspecial uit 1968 kochten fans van de Tupelo, Mississippi-dynamo kaartjes in de hoop en biddend voor een tweederangs show. Soms werd hij ’s avonds wakker terwijl Elvis bijna fit was. Meestal hijgde hij zich een weg door de schoten.
Toen Elvis zich in de jaren ’70 misdroeg tijdens een liveshow, had hij een geheim wapen: de man wist hoe hij grappen moest maken. Hij was verre van geestig, maar hij kon wel een grapje verzinnen, wat meestal ten koste ging van zijn band of de regisseur. Dumb Parker probeerde dit bescheiden geschenk te exploiteren via het venijnig verguisde ‘Having Fun with Elvis on Stage’, een muziekvrije LP met uit de context gehaalde commentaren van Presley, maar de dwaasheid van The King was een deal waar je voor moest zijn. Hij was eigenlijk een goedkope Shecky Greene.
Het is dus geen verrassing dat een van de favoriete komedies van de koning de subversieve en extreem nerdy Monty Python was. Hij was zelfs zo’n fan dat hij vaak een zin citeerde uit ‘Monty Python and the Holy Grail’.
Elvis Presley was een Monty Python-nerd
In een 2014 GQ In het interview met de Pythons onthulde Eric Idle dat Presley’s vriendin, Linda Thompson, hem vertelde dat Elvis de Memphis Mafia minstens vier keer had meegenomen om “Monty Python and the Holy Grail” in het theater te zien. Michael Palin herinnert zich dat hij hoorde dat Presley een grote fan was van de Knights Who Say Ni. Sterker nog, volgens Presleys voormalige lijfwacht Sam Thompson in een interview met Las Vegas Weekly citeerde Elvis altijd het nummer “It’s just a vleeswond” van de Black Knight – geuit nadat Graham Chapman’s koning Arthur beide armen van de luidruchtige vechter had afgesneden – toen hij het podium verliet na een ondermaatse show (waarvan er veel op dit moment).
In dat GQ-interview zei Idle dat Elvis in bed stukjes citeerde uit “Monty Python’s Flying Circus”, vooral de klassieke schets “Nudge, Nudge”. – en ja, ik stel me voor dat die regels worden herhaald met Presleys zuidelijke accent (en jij ook). Ik wou dat Elvis alles weer in elkaar had kunnen zetten en Parker van zijn leven had kunnen scheiden. Als hij nuchter was geworden, zou hij een groot staatsman van entertainment zijn geweest. En wie weet vindt een van de Pythons hem misschien wel een rol in een van hun films. Elvis als Archibald ‘Harry’ Tuttle? Sid Sheinberg zou geen schijn van kans hebben gehad.
