Stella en Gerry hebben er misschien geen slecht huwelijkmaar ze hebben niet eens een bijzonder gezonde. In de nieuwe film ‘Midwinter Break’, die vrijdag uitkomt, worden deze twee Ierse empty nesters prachtig gespeeld Lesley Manville EN Ciaran Hinds eind jaren zestig en begin jaren zeventig werden ze de belichaming van de woorden ‘samen alleen’. Hij gaat naar de kerk. Hij leest, drinkt en valt flauw in zijn fauteuil. Herhalen. Maar op kerstavond besluit Stella de eentonigheid te doorbreken: ze boekt een reis voor twee naar Amsterdam en vertrekt zo snel mogelijk. Gerry glimlacht omdat het een fantastisch idee is en ze gaan op pad om te proberen hun routine te doorbreken en zich misschien te herinneren waarom ze deze levenslange verbintenis zijn aangegaan.
“Midwinter Break” is een bewerking van de gelijknamige roman van Bernard MacLaverty en is een delicate film die ingetogen blijft, maar waarvan de impact diepgaand is als je het niveau kunt bereiken. De film, geregisseerd door theaterveteraan Polly Findlay in haar speelfilmdebuut, laat het publiek kennismaken met de huidige staat van deze relatie, in al zijn stilletjes tegenstrijdige schoonheid.
Dit zijn twee mensen die het grootste deel van hun volwassen leven samen hebben geleefd, een kind hebben grootgebracht, in zelfopgelegde ballingschap in Glasgow hebben geleefd en nu de tijd in hun leven zien verstrijken. De film plaagt dat er vele jaren geleden iets gewelddadigs en traumatisch is gebeurd in Belfast, maar daar wordt verder niet over gesproken de problemenhelemaal niet.
We hebben begrepen dat er sindsdien niets dramatisch is gebeurd, maar je kunt de angst op Stella’s gezicht zien als ze voor de zoveelste keer gaat zitten om het huishoudfolie te verwijderen en wat boterhammen te eten die ze heeft klaargemaakt terwijl Gerry slaapt. Het lijkt erop dat ze nu hebben gekozen voor een verandering van locatie in plaats van een serieus gesprek over dingen. Maar er gaat niets boven een nieuwe locatie om al die verborgen onvrede weer naar de oppervlakte te brengen.
Een van de leukste dingen aan ‘Midwinter Break’ is dat Stella en Gerry alles tegelijk kunnen zijn. Op sommige momenten zijn ze aanhankelijk en intiem, delen ze een dessert voordat de vlucht vertrekt, lachen ze op de rosse buurt en laten ze hun vermoeide voeten rusten in hun mooie hotelkamer. Andere keren lijken ze vreemden. Stella is steeds geloviger geworden naarmate ze ouder zijn, terwijl Gerry niet eens de moeite neemt om haar naar de kerk te vergezellen. Later in de film leggen ze allebei uit waarom, maar niet aan elkaar.
Amsterdam is in de winter voorspelbaar pittoresk, en de film laat Stella en Gerry zoveel mogelijk naar buiten gaan en de echte bezienswaardigheden van de stad bezoeken (hoewel de interieurs van de Anne Frank Huis ze waren een recreatie). Het is verleidelijk om vergelijkingen te maken met de Serie “Prima”.maar Jesse en Celine zijn iets spraakzamer dan deze twee.
Dit is een relatie waarin het draait om de kleine momenten en wat ongezegd blijft, wat op film moeilijk overtuigend over te brengen is. Er worden geen grote argumenten of bijzonder gemene woorden gesproken: maar als Stella, bijna trillend van de zenuwen, kalm een mogelijke verandering in hun leven voorstelt, lijkt dat schokkend. Je voelt je later opgelucht als hij uit wil gaan en plezier wil hebben; Gerry ook.
Dit zijn misschien wel de gewone, saaie ritmes van een relatief stabiele relatie, en toch maken deze acteurs het alledaagse zoveel meer. Het was een geniale zet om ‘Midwinter Break’, dat dodelijk had kunnen zijn bij de overgang van pagina naar scherm, vooral op deze twee acteurs te laten vertrouwen, die voor het eerst het grote scherm deelden. Onze investering in Stella en Gerry roept reële vragen op over de langetermijnverbintenis, de aannames van stabiliteit en de mogelijkheid van verandering. Het kan er zelfs toe leiden dat u uw vakantie in Amsterdam in uw hoofd plant, hopelijk met minder nadenkende stiltes in het schema.
“Midwinter Break”, dat vrijdag in de bioscoop te zien is bij Focus Features, wordt door de Motion Picture Association beoordeeld met een PG-13 vanwege “sterk taalgebruik, grafische beelden, zwaar drinken, suggestief materiaal en thematisch materiaal.” Duur: 90 minuten. Drie sterren van de vier.
