Geschiedenis: Jay Kelly (George Clooney) gaat met zijn manager Ron (Adam Sandler), omgaan met gezinsspanningen en keuzes uit het verleden die een professionele reis transformeren in een persoonlijke confrontatie.Herziening: ‘Jay Kelly’ is een rustige film die roem van binnenuit bekijkt, weg van de schittering en glitter van de rode loper. Het volgt een acteur die een groot deel van zijn leven voor een publiek heeft geleefd en nu wordt geconfronteerd met stilte. De film zoekt nooit naar effect. In plaats daarvan beweegt hij voorzichtig en laat hij zien hoe een leven gedreven door applaus toch onverwacht leeg kan aanvoelen. De sfeer is zachtaardig, soms droevig, soms warm en vaak rustig reflecterend. De film blijft geworteld in kleine, onopvallende momenten en laat deze de betekenis dragen. Voor sommige kijkers zal dat opzettelijke tempo eerlijk en ontroerend aanvoelen. Voor anderen lijkt het misschien overdreven ingetogen. Maar de film is zeker van het verhaal dat hij wil vertellen.Het verhaal draait om Jay Kelly (George Clooney), een gevierde acteur wiens carrière tientallen jaren beslaat, en zijn oude manager Ron (Adam Sandler), die bij elke opkomst en ondergang aan zijn zijde staat. Wanneer Jay naar een Europees filmfestival reist om een prijs voor zijn werk in ontvangst te nemen, wordt de reis persoonlijker dan verwacht. Door media-interviews, toevallige ontmoetingen en privé-uitwisselingen wordt Jay gedwongen rekening te houden met de keuzes die hij heeft gemaakt bij het vormgeven van zijn publieke imago. We zien ook een glimp van zijn dochter en mensen uit zijn verleden, die allemaal delen van zijn leven weerspiegelen die hij had genegeerd terwijl hij het sterrendom najaagde. De kracht van de film ligt in het geduld waarmee hij wroeging, emotionele afstand en de prijs van het leven blootlegt voor het publiek in plaats van voor zichzelf.“Jay Kelly” is een film over identiteit en eenzaamheid. Het stelt een moeilijke vraag: als het applaus eindelijk wegebt, wie blijf je dan nog over? De film suggereert hoe succes de emotionele afrekening jarenlang kan uitstellen. Jay bezit rijkdom, respect en bewondering, maar blijft losgekoppeld van het leven om hem heen. De camera blijft langer dan verwacht bij gezichten hangen en vraagt de kijker om in de momenten te blijven zitten in plaats van eraan te ontsnappen. Volle punten voor de regisseur Noach Baumbachomdat sommige scènes verrassend echt aanvoelen, vooral die gebaseerd zijn op weinig meer dan een gesprek, stilte of aarzeling. Soms lijkt de film echter bijna te aardig voor de hoofdpersoon.Het zijn de uitvoeringen die deze film voeden. George Clooney geeft Jay Kelly een rustig gewicht en dwingt het personage nooit tot melodrama of heldendom. Het zorgt ervoor dat Jay versleten, onzeker en emotioneel stuurloos overkomt. Adam Sandler, als Ron, geeft een van zijn meest ingetogen optredens en speelt de rol met standvastige loyaliteit, droge humor en een vleugje bezorgdheid. Ron voelt zich de enige persoon die Jay echt begrijpt, en die onuitgesproken band wordt natuurlijk op het scherm geregistreerd. De ondersteunende cast, inbegrepen Laura Dern EN Riley Keoughvoegt textuur toe zonder de aandacht af te leiden van de centrale relatie. Elk personage voelt zich geaard, waardoor de emotionele wereld van de film geleefd en geloofwaardig aanvoelt.‘Jay Kelly’ is geen film die probeert te choqueren. Hij vraagt kijkers goed te kijken, aandachtig te luisteren en zijn stille observaties te verwelkomen. Het zal niet voor iedereen werken, vooral niet voor degenen die op zoek zijn naar een snel tempo of scherpe conflicten. Maar voor het publiek dat zich aangetrokken voelt tot verhalen over ouder worden, wroeging en emotionele afrekening, biedt het iets oprechts. De kracht van de film ligt in de eerlijkheid over het stille verdriet dat kan bestaan onder een gevierd leven. Het veroordeelt noch rechtvaardigt zijn hoofdpersoon volledig. In plaats daarvan blijft hij een gebrekkig, onopgelost en herkenbaar mens. “Jay Kelly” is het soort film dat het beste werkt als je hem om je heen laat ontvouwen in plaats van te verwachten dat hij je meesleept.
