Akira Kurosawa was een van de beroemdste regisseurs ter wereld toen hij halverwege de jaren zestig besloot zijn geboorteland Japan te verlaten en naar Hollywood te gaan. De meester die verantwoordelijk was voor klassiekers als ‘Seven Samurai’, ‘Ikiru’ en ‘Yojimbo’ had zich jarenlang verzet tegen de verleiding om aan een studiofilm met een groot budget te werken, maar nu de Japanse filmindustrie in financiële problemen verkeerde, gaf hij uiteindelijk toe. De ervaring vernietigde hem en speelde een belangrijke rol bij het ertoe aanzetten van een zelfmoordpoging in 1971.
Kurosawa was oorspronkelijk van plan om de actiefilm “Runaway Train” (in 70 mm!) te maken voor Embassy Pictures. Helaas had de Japanse regisseur moeite met de communicatie met zijn Engelssprekende medewerkers, en de film werd uiteindelijk gesloopt (hoewel de Russische regisseur Andrei Konchalovsky het idee van Kurosawa ten volle zou overnemen en in 1985 zou bevriezen met sterren Jon Voight en Eric Roberts).
Kurosawa ging vervolgens verder met het ambitieuze “Tora! Tora! Tora!” een epos uit de Tweede Wereldoorlog voor 20th Century Fox dat bedoeld was om de aanval op Pearl Harbor vanuit zowel Amerikaans als Japans perspectief weer te geven. Kurosawa zou de tweede helft van het verhaal verzorgen, terwijl de ervaren studioveteraan Richard Fleischer het Amerikaanse deel zou verzorgen. De worstelende studio had $ 25 miljoen aan “Tora! Tora! Tora!”, En Fox-president Darryl F. Zanuck had geen interesse om zich over te geven aan Kurosawa’s sui generis creatieve proces. De studie dwong de meester en hij stuurde hem naar een arts die de diagnose neurasthenie bij hem stelde (een inmiddels gedateerde medische term voor zwakte van de zenuwen). Dit leidde tot zijn ontslag.
Terug in Japan probeerden de creatieve collega’s van Kurosawa de creatieve ijver van hun vriend nieuw leven in te blazen door zijn drama ‘Dodes’ka-den’ te financieren, maar de film voldeed niet aan de kritische en commerciële verwachtingen, waardoor Kurosawa in een suïcidale spiraal terechtkwam. Hij overleefde het, maar vreesde dat zijn filmcarrière voorbij was.
George Lucas redde het leven van Akira Kurosawa door 20th Century Fox te dwingen Kagemusha mede te financieren
Eind jaren zeventig gebruikte George Lucas, die dol was op het werk van Kurosawa (‘The Hidden Fortress’ van de Japanse regisseur had een enorme invloed op ‘Star Wars’), zijn nieuwe invloed in de studio om medefinanciering van 20th Century Fox binnen te halen voor het epische ‘Kagemusha’ van de regisseur. Hij redde de carrière van zijn held en hoogstwaarschijnlijk zijn leven.
“Kagemusha”, uitgebracht in 1980, is het drie uur durende Japanse historische epos dat Kurosawa weer internationale bekendheid bracht. Speelt zich af rond de Slag om Nagashino in 1575, de film is eigenlijk een tragische versie van Ivan Reitmans “Dave”. Wanneer de geliefde Daimyo Takeda Shingen (Tatsuya Nakadai) wordt vermoord, neemt een nederige dief, die als zijn dubbelganger diende, de controle over de Takeda-clan over, waardoor zijn koninkrijk behouden blijft. Het is een film waarin een dief een doel vindt en (spoiler) belangeloos zijn leven geeft. De enorme veldslagen voorspellen de majestueuze botsingen in Kurosawa’s meesterwerk ‘Ran’ uit 1985. Het was een opwindende terugkeer naar de top van een regisseur die na een zware periode in Hollywood het vertrouwen in zijn vak bijna fataal had verloren.
“Kagemusha” won de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes in 1979 voor Bob Fosse’s even briljante “All That Jazz” en verdiende twee Oscar-nominaties. De steun van Lucas en Francis Ford Coppola achter de schermen was cruciaal, maar de film was te mooi om te ontkennen. Groot? Ik kan daar gewoon niet heen. Het is Kurosawa’s “Jurassic Park”. Hij komt weer in vorm, maar het grote werk, “Ran”, is de bestemming. Lucas en Coppola slaagden erin hem weer in de sportschool te krijgen, en hij explodeerde met een absoluut epos in ‘Ran’. “Kagemusha” is een essentiële Kurosawa-film. Het is een brug naar een meesterwerk. En “Ran” zou nooit geboren zijn zonder Lucas en Coppola.
