Akhanda 2: Thandavam kan fans van Nandamuri Balakrishna plezieren en zal voor niet-ingewijden een wild ontwaken zijn over Boyapati Sreenu’s onhandige ideeën bij het opbouwen van actie, merkt Arjun Menon op.
Elke keer dat Nandamuri Balakrishna samenwerkt met regisseur Boyapati Sreenu, heerst er magie aan de kassa.
Na drie blockbusters (Simha, legende EN Kinderen), hebben besloten groots aan te pakken met hun vierde samenwerking, Akhanda 2: Thaandavam.
De film begint een paar jaar na de eerste film. Het kleine meisje uit het eerste hoofdstuk is nu een wetenschapper die werkt aan een revolutionair Bio Antibody Shield dat soldaten bescherming zou kunnen bieden tegen natuurgerelateerde kwalen.
Murali Krishna (Nandamuri Balakrishna) leidt het leven van een weduwnaar.
Zijn moeder is nog steeds getraumatiseerd door het vertrek van haar andere zoon, Akhanda Rudra Sikandar Aghora, eveneens gespeeld door Balakrishna.
Murali’s dochter, het geniale wonderkind Janani (Harshaali Malhotra), werkt voor DRDO onder leiding van haar vrijgevochten professor (Samyuktha Menon) om een vaccin te ontwikkelen terwijl er in het land een biologische oorlog uitbreekt.
Een sluwe politicus en zijn broers helpen een meedogenloze Tibetaanse generaal bij het bedenken van een complot om India te ‘eindigen’.
Akhanda heeft deze keer een sterker bereik en gebruikt elk stukje schermtijd met meedogenloze energie in het bouwen van scènes.
De snelle en eigenzinnige dialogen van Nandamuri Balakrishna blijven met nog meer overtuiging behouden in het vervolg, waarin niets aan het toeval wordt overgelaten om te profiteren van de ‘IP’-waarde van de film. Kinderen filmisch universum.
Sreenu is geen regisseur die bekend staat om subtiele gebaren. Hij houdt ervan dat zijn films op zichzelf staande gebeurtenissen zijn en schrijft de meest bizarre scenario’s die van het ene onwaarschijnlijke idee in het andere stuiteren.
Veel actiescènes zijn moeilijk om naar te kijken, omdat ze zijn opgebouwd uit extreem slow motion-opnamen.
Kinderen 2 het is zeer lineair in zijn verhaal en gebruikt de invalshoek van biologische oorlogsvoering als achtergrond om je voortdurend te betrekken bij preken over nationaliteit en Dharma 101.
Sanatana Dharma wordt verschillende keren aangeroepen en het dichte script bevat lange monologen waarin de onsterfelijke Aghora zich rechtstreeks tot de camera kan richten en kan spreken over de noodzaak om zich als natie te verenigen en de hindoeïstische geest wakker te schudden.
Het is een rampzalige tonale daad en een mislukking die alleen een minder zelfbewuste regisseur als Boyapati Sreenu zou kunnen verwezenlijken. Hij laat de saaie actie werken met zijn uitgestreken charme.
Er vindt biologische oorlogvoering plaats tegen de pogingen van de regering om het tegengif terug te krijgen, en de politicus en de bende proberen Janani pijn te doen om het tegengif te vernietigen en hun kwaadaardige plannen uit te voeren om het land te verdelen en te bestralen. dharma en het concept van God uit de hoofden van de rouwende bevolking, die dierbaren hebben verloren door virusgerelateerde sterfgevallen.
Kinderen 2 het is de manifestatie van de belofte die de held in de eerste film aan zijn nichtje heeft gedaan om terug te keren wanneer ze zichzelf in gevaar brengt.
Hoe kan Akhanda een zich ontwikkelende nationale ramp tegengaan en haar kleindochter redden?
Hoe lang haar werkt aghori terugkeren om de laatste wens van zijn stervende moeder te vervullen?
Deze draden zijn met elkaar verbonden Akhanda 2: Thandavam.
Thaman doet zijn best dit keer en componeert een te luide, bijna oorverdovende soundtrack die een bepaalde energie in de vlak bedachte scènes injecteert.
Het acteerwerk van de ondersteunende cast is waanzinnig.
Elke scène wordt bekroond met een onbedoeld grappige uitdrukking of regel dankzij de ondersteunende personages, die slechts hype-machines zijn voor de held, uitsluitend ontworpen om ongemakkelijk te reageren op de getoonde waanzin.
Er zijn momenten waarop de schurken, de samenzwerende vijandelijke generaals, opzettelijk slordige karikaturen lijken te zijn, wiens enige doel het is India te bezoedelen.
Akhanda 2: Thandavam zal wellicht fans van Nandamuri Balakrishna aanspreken en zal voor niet-ingewijden een wild ontwaken zijn in Boyapati Sreenu’s belachelijk minimalistische, bijna B-klasse filmische visie en zijn onbegrensde optimisme in dwaze ideeën bij de constructie van de actie.
Hij heeft veel preken die je kunt houden voor degenen die Balakrishna graag schijnbaar onmogelijke actiebeats met elegantie en overtuiging willen zien uitvoeren.
Akhanda 2: Thandavam Beoordeling Beoordeling Beoordeling:
