Ik houd zo veel van je Het is een slechte dienst voor briljante acteurs als Dhanush en Kriti Sanon, die hun hart en ziel in hun vertolkingen steken in een verhaal dat de personages niet eer aandoet, merkt Divya Nair op.
Van tijd tot tijd komen we totaal negatieve karakters tegen, misschien ongeschikt voor liefde. Als je ze bijvoorbeeld in werkelijkheid ontmoet, wil je misschien niet eens een gesprek voeren. Maar in de films van Aanand L Rai worden ze uiteindelijk als helden gevierd.
Bijvoorbeeld, RaanjhanaaKundan zou gemakkelijk worden ontslagen, genegeerd en misschien zelfs gestraft omdat hij in het echte leven een meedogenloze stalker was.
Maar in de film vergeet je wie hij is en kun je je emoties niet bedwingen als hij zichzelf opoffert voor zijn jeugdliefde Zoya.
Wat is liefde? Offer? Altruïsme? Of obsessie?
Dit is een thema dat vaak door regisseurs wordt uitgebuit. Maar heb er vertrouwen in dat Rai obsessieve romantiek naar een hoger niveau tilt en dit viert met opoffering en zelfvernietiging.
Zijn laatste aflevering Ik houd zo veel van je banken over het succes van Raanjhanaa en heeft tot doel dezelfde magie op het scherm te creëren met een nieuw stel en een nieuw verhaal.
Door Kundan en Zoya te vervangen door Shankar (Dhanush) en Mukti (Kriti Sanon), probeert Rai je een liefdesverhaal te verkopen tussen een roekeloze, doelloze en boze jonge rechtenstudent en een ambitieuze promovendus.
Het is liefde op het eerste gezicht, smoorverliefd op Shankar.
Voor Mukti is het gewoon werk, een project waarbij Shankar het onderwerp is van haar proefschrift.
Ondanks hun verschillen, en ondanks dat ze zich bewust zijn van hun beperkingen, worden ze geconfronteerd met dezelfde risico’s die het lot voor hen heeft gereserveerd, met als enige doel elkaar te ruïneren.
Allemaal onder het mom van een verkeerde en onbegrepen liefde.
Het resultaat in TIM is iets woester dan wat we hebben gezien Het was een bed.
Hier krijg je een obsessief liefdesverhaal dat minder doelgericht is dan Arjun Reddy en minder impact heeft Raanjhanaa.
De eerste helft kookt als langzaam vlees, terwijl je blijft wachten tot de personages wakker worden en je een voorproefje geven van hun verwrongen, halfgekookte realiteit die onder hen suddert.
Ondanks de intensiteit van de personages geef je de schuld aan de oprechtheid waarmee Dhanush Shankar speelt, je wordt gedwongen te leunen op zijn versie en rechtvaardiging van waarom zijn waan van liefde en opoffering belangrijker is dan zijn gebrek aan acceptatie en tolerantie voor afwijzing.
Kriti moet uit volle borst schreeuwen, de UPSC-truc proberen en hem onnodig schuldig maken in plaats van alleen maar onze held af te wijzen en verder te gaan.
Er is een specifieke dialoog van Kriti, waarin ze een belangrijk punt probeert te maken over het perspectief van hoe meisjes opgroeien met het verlangen naar hun perfecte prins op het witte paard, maar uiteindelijk de echte kwestie uit het oog verliezen. De dialoog is zo slecht geschreven dat je uiteindelijk zou gaan lachen en trollen in plaats van de klap te voelen waar het wanhopig op mikt.
Aanand Rai heeft ook geprobeerd veel variatie toe te voegen om emotionele diepgang te brengen.
Er is de strengheid van de UPSC, het gevoel van de overleden vader, de ambitie van de luchtmacht, het patriottisme en zo meer. Helaas wordt geen van deze goed onderzocht.
Wat voor mij echt werkte, waren de paar minuten monoloog van Mohammed Zeeshan Ayub (in een gastoptreden waarin hij zijn rol vertolkte uit Raanjhanaa) – is krachtig, noodzakelijk en overtuigend.
Als hij herhaaldelijk vraagt om wie Shankar huilt, zal zijn betweterige glimlach en zijn wake-up speech… elk woord van hem je gebroken hart doordringen en dieper snijden, als een gevoel van zelfrealisatie.
Als hij tegen Shankar zegt, wat je ook doet: ‘Ik krijg geen vrijheid‘, daar ben je het helemaal mee eens.
Het is veruit de beste toespraak om een jongen, opgevoed door een alleenstaande vader, te vertellen dat hij moet huilen en twee verschillende sterfgevallen moet accepteren: een van een minnaar en ook van een vader.
Wat ik leuk vond TIM dit is ook het liefdesverhaal van twee verschillende vaders die verslagen worden door de ongelukkige liefde van hun kinderen.
De tweede helft onderwerpt je aan veel melodrama, maar doet je stilletjes beseffen dat dit waarschijnlijk de laatste generatie is die haar liefde zo fel op de proef heeft gesteld, ervoor heeft gevochten en haar heeft bewaakt.
De huidige of volgende generatie heeft misschien niet het geduld om te verdragen wat Shankar of Mukti deden.
Het gebrek aan fysieke chemie tussen Shankar en Mukti is waarschijnlijk opzettelijk en hij probeert dit met emotionele intensiteit goed te maken.
Dhanush is fenomenaal als de oprechte, diepbedroefde en eenzijdige minnaar. Deze keer heeft de regisseur zijn Tamil slim gebruikt om enkele van zijn meest emotionele scènes naar een hoger niveau te tillen.
Zou dit verhaal beter hebben gewerkt in het Tamil of in een andere zuidelijke taal? Ja, ja, ja.
Waarom werkt het niet voor Bollywood? Omdat het oneerlijk, onlogisch en te dramatisch is.
Het doet pijn als Shankar aan Mukti vraagt: Waarom heb je het me niet eerder verteld (dat je niet van mij hield)?
Het doet pijn als hij vraagt: heb je ooit van mij gehouden? Zelfs voor een dag?
Alles wat Mukti zegt is schokkend, omdat je op dat moment alleen maar in Shankars woede en agressie investeert omdat hij oprechter en rauwer overkomt.
We hebben Dhanush zijn woede en kwetsbaarheid zo overtuigend zien kanaliseren dat Kriti’s obsessie geen partij is voor die van Dhanush.
De ondersteunende cast, waaronder Prakash Raj en Tota Roy Chowdhary, doen hun best om hun emotionele kern als ouders te verstevigen.
Maar er is geen sterke sidekick zoals Bindiya of Murari, die terughoudendheid en wijsheid zou adviseren, en dat is waarschijnlijk de reden waarom de film er niet in slaagt de impact te verankeren waarnaar hij streefde.
Over het geheel genomen is het verhaal niet overtuigend genoeg, dus het offer voelt meer geforceerd dan verdiend, zo erg zelfs dat het de pijn mist die je zou laten lijden.
Het is een slechte dienst voor briljante acteurs als Dhanush en Kriti die hun hart en ziel in hun vertolkingen hebben gestoken in een verhaal dat er niet in slaagt de personages te eren.
Op het einde, Ik houd zo veel van je herinnert je er wreed aan dat in een wereld die het offer van Vanraj beloont (in Hum Dil De Chuke Sanam) op Sameer worden Kundan en Shankar veroordeeld tot duizend doden in een poging hun liefde te bewijzen.
Als je een gebroken hart hebt gehad, Ik houd zo veel van je het herinnert je er misschien aan hoe kwetsbare, onbeantwoorde liefde zelfs het sterkste hart kan vernietigen.
Ik houd zo veel van je Beoordeling Beoordeling Beoordeling:
