Geschiedenis: Lidia groeit op in een onrustig gezin en wordt geconfronteerd met misbruik en verlies terwijl ze haar plek probeert te vinden. De film volgt zijn leven op een niet-lineaire manier en toont zijn worstelingen, relaties en reis van zelfontdekking.Herziening: “The Timeline of Water” is een stoer horloge. De film volgt zijn eigen regels en beweegt zich door herinneringen en trauma’s op manieren die in eerste instantie niet altijd logisch zijn, maar wel je aandacht opeisen. Kristen Stewartin zijn regiedebuut bewerkt hij de memoires van Lidia Yuknavitch tot een rauw, compromisloos verhaal dat hard aankomt. Er zijn hier geen gemakkelijke antwoorden, geen schoon einde, alleen de strijd om littekens te dragen en ermee te leren omgaan. In iets meer dan twee uur ontvouwt de film zich in vlagen, waarbij hij van de ene herinnering naar de andere springt. Wanneer de film eindigt, voel je je uitgeput, maar de film blijft bij je, waardoor je nadenkt over je worstelingen.Het verhaal volgt Lidia (Imogen Poots), die begin jaren tachtig opgroeide. Het huis is voor haar geen veilige plek, aangezien ze slachtoffer is van seksueel misbruik door haar vader (Michele Epp). Haar vader is dreigend en boos als hij dronken is, en laat littekens achter bij zijn vrouw Dorothy (Susannah Flood) en Lidia’s jongere broer. Zwemmen wordt Lidia’s levensader, een uitweg en een pad naar een studiebeurs die ontsnapping belooft. Maar blessures en tegenslagen vertroebelen het water. Ze laat zich meeslepen door feestjes, gevaarlijke relaties en een reeks minnaars die haar optillen of naar beneden sleuren. Lidia maakt een aantal vreselijke relaties en risicovolle keuzes door, maar vindt een zekere stabiliteit die haar helpt zich te concentreren op schrijven en genezen. Verteld zoals in de hoofdstukken van Lidia’s boek, met voice-overs die op persoonlijke bekentenissen lijken, verheerlijkt de film nooit het trauma.Stewarts benadering van trauma is wat de film onderscheidt. De tijd lijkt gelaagd en de pijn keert terug zoals echte herinneringen dat doen. De camera blijft hangen bij bewegende of stilstaande lichamen, zweet en water vermengd met tranen, zonder er ooit een spektakel van te maken. Sommige close-ups blijven bijna te lang hangen op huid en trillende handen en testen hoeveel rauwheid het publiek kan verdragen. Maar de risico’s werpen hun vruchten af op de rustigere momenten, wanneer Lidia de controle over haar verhaal begint over te nemen. Het is geen perfecte film, omdat sommige momenten slepen en het niet-lineaire formaat van de film kijkers in verwarring kan brengen. Maar ondanks alles voelt de film verrassend echt aan.Imogen Poots verankert de film met een performance die zowel woest als fragiel is. Haar optreden als Lidia is rauw en boeiend. Spoor ze brengt een rustige diepgang in de rol van Lidia’s zus, terwijl Susannah Flood de onderdanige moeder speelt. Jim Belushi verschijnt als een gedenkwaardige mentorfiguur, net als andere ondersteunende acteurs Tom SturridgeMichael Epp en Earl Cave geven een nieuwe dimensie aan de wereld om haar heen. Het ensemble overschaduwt Poots nooit en laat zijn aanwezigheid hun momenten bepalen en de emotionele kern van het verhaal bepalen. Elke uitvoering voelt geloofwaardig aan, waardoor de reis van de personages echt wordt.“The Timeline of Water” is niet bedoeld om op eenvoudige manieren te troosten of te inspireren. Het is rommelig, alsof je naar je spiegelbeeld in bewegend water kijkt. Stewart onderzoekt moeilijke waarheden zonder zich in te houden, en met de indrukwekkende prestatie van Poots in het middelpunt voelt haar pijn geloofwaardiger. De film kan sommige kijkers van streek maken, maar degenen die de persoonlijke strijd begrijpen, vinden hem misschien zinvol. Deze film is rauw, krachtig en eerlijk. Maar als je op zoek bent naar licht entertainment, kun je dit het beste vermijden, omdat het zijn eigen regels volgt.
