In mijn ervaring waren er twee soorten mensen die de film van Danny Boyle zagen “28 jaar later” Vorig jaar: mensen die in de war waren door het einde, en mensen die begrepen wat Danny Boyle en Alex Garland hadden blootgelegd en het schokkend vonden. Het is al een tijdje moeilijk om over het einde te praten, al was het maar omdat het in de ‘spoilercultuur’ een misstap is, maar het uitstekende vervolg van Nia DaCosta, “28 jaar later: de tempel van de botten“, gaat ervan uit dat je de vorige film hebt gezien en gaat verder waar Boyle was gebleven. Laten we het dus samenvatten.
“28 Years Later” eindigde met Spike (Alfie Williams), alleen op het Zombified Engelse platteland, en ontmoette een bende ultragewelddadige jonge weirdo’s in trainingspakken en blonde pruiken, geleid door een sekteleider genaamd Jimmy (Jack O’Connell). Als je de verwijzing niet hebt begrepen (en dat vind je niet erg, veel Amerikanen vinden dat niet) is deze ‘Jimmy’ geïnspireerd door Jimmy Savile, een Britse beroemdheid die bekend staat om zijn filantropische werk met kinderen en ouderen vóór zijn dood in 2011, waarna honderden beschuldigingen van seksueel misbruik aan het licht kwamen, waarvan er vele werden afgewezen terwijl hij nog leefde. Ik herhaal: honderden. Dus, als je het nog niet eerder wist, laten we het duidelijk maken: het modelleren van een slechterik uit een horrorfilm naar dit echte monster was een verontrustende en controversiële beslissing.
Omdat hij meerdere keren voorkomt in “The Bone Temple”, is het ook de moeite waard te vermelden dat deze films zich afspelen in een verwrongen alternatieve realiteit in 2002. Dus alles wat er na “My Big Fat Greek Wedding” gebeurde, gebeurde niet in deze wereld, of gebeurde heel anders. De film geeft dus niet direct commentaar op de misdaden van Savile. In plaats daarvan gaat ‘The Bone Temple’ ervan uit dat het publiek de associatie voor onszelf zal maken. En terwijl deze fictieve ‘Jimmy’ zijn religie leidt – en aangezien deze nieuwe film gaat over het falen van religie om onze zielen te redden – kun je zien hoe zwaar de geesten van Nia DaCosta en Alex Garland zijn.
In “28 Years Later: The Bone Temple” wordt Spike met geweld meegesleept in Jimmy’s sekte, een satanische organisatie waarvan de leider beweert de zoon te zijn van Old Nick (Satan, voor ons Amerikanen). De Jimmies reizen door het land en verspreiden geweld en martelingen, in naam van liefdadigheid. Spike wil er niets van weten, maar is in de minderheid en kan niet ontsnappen. Hij probeert gewoon te overleven zonder iets verachtelijks te doen, en dat is niet gemakkelijk. Uiteindelijk moet hij kiezen tussen menselijk fatsoen of Jimmy’s kwaadaardige dogma.
Ondertussen ontwikkelt Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes) in de huidige ‘Bone Temple’ een vreemde relatie met Samson (Chi Lewis-Parry), een geïnfecteerde ‘Alpha’-zombie die is gemuteerd tot een enorme omvang. Kelson verdoofde Samson elke keer dat het wezen aanviel met morfine, maar Samson is nu verslaafd aan de stof, dus komt hij naar de Bone Temple om zijn oplossing te krijgen… wat de dynamiek tussen de levenden en de geïnfecteerden op heel vreemde manieren verandert.
Boyle’s “28 Years Later” suggereert dat zombies veel meer kunnen hebben dan we altijd hebben gedacht, en het vervolg van DaCosta is vastbesloten dat idee te onderzoeken. Kelsons medeleven en begrip, geworteld in wetenschappelijk en filosofisch onderwijs, hadden hem al tot een Messiaanse figuur voor Spike gemaakt. Maar zoals je je misschien kunt voorstellen, zijn de twee plots van ‘The Bone Temple’ voorbestemd om samen te vallen, en is de vertegenwoordiger van de filmreligie, de kwaadaardige Jimmy, voorbestemd om de goede dokter onder ogen te zien. En de filmmakers zullen ongetwijfeld een winnaar uitroepen.
‘28 Years Later’ was een epische horrorfilm die wijd en zijd reisde en grote delen van de post-apocalyptische wereld onthulde. “The Bone Temple” beperkt zijn focus tot een paar karakters en plaatsen. Het is intiem van omvang, maar gigantisch in zijn implicaties. Dit is een bijbelse strijd tussen goed en kwaad, waarin het goede de vorm aanneemt van wetenschap en rede, waarvan DaCosta’s film beweert dat ze de mensheid kunnen genezen van haar grootste waanvoorstellingen: zinloze woede en zinloos fanatisme.
Maar toepasselijk voelt “28 Years Later: The Bone Temple” nooit prekerig aan. Openhartig, zeker, maar niet prekerig. Het is te dramatisch fascinerend om een eenvoudige dekvloer te zijn. Jack O’Connell en Ralph Fiennes spelen intrigerende, gecompliceerde personages, en Erin Kellyman – die ‘Jimmy Ink’ speelt, een ware voorstander van Jimmy’s satanische zaak – vindt intrigerende inzichten in een personage dat in veel andere verhalen waarschijnlijk een dwaze volger zou zijn geweest. Samson the Alpha Zombie krijgt ook momenten van diepgang. Het lijkt een beetje op Bub uit George A. Romero’s ‘Day of the Dead’, als Bub over zijn ballen struikelde (en zo groot was als een Buick). En in het midden staat Alfie Williams, die nog steeds Spike speelt als een jongeman die op zoek is naar een vaderfiguur die hem niet in de steek zal laten.
Danny Boyle’s ’28 Years Later’ ging over het herdefiniëren van de Britse nationale identiteit, niet alleen in deze groteske ‘Sliding Doors’-versie van de hedendaagse Britse samenleving, maar in het echte leven. Het slimme en bizarre vervolg van Nia DaCosta concentreert zich op de voortdurende strijd tussen zin en zinloosheid totdat het een sterk bindweefsel vindt tussen wetenschap en religie. Beide zijn, zo stelt de film, een zoektocht naar een diepere betekenis. Maar dit is een horrorfilm, dus een van hen is angstaanjagend, en de relatie kan niet eindigen met handdrukken en knuffels. “28 Years Later: The Bone Temple” moet eindigen zoals het begint, in angst en dood, en met ongemakkelijke vragen over wie we zijn en waar we nu heen gaan.
“28 Years Later: The Bone Temple” gaat woensdag in première in de Britse bioscopen, gevolgd door de Amerikaanse lancering op vrijdag.
