Van Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
DE Battlestar Galactica de reboot veranderde een goedkope, leuke sci-fi-guilty pleasure in een donkere, verrassend emotionele dramaserie die het hele medium opnieuw definieerde. Door de focus klein te houden, werd elke update over de overlevenden van de koloniale vloot een dramatisch moment en konden de schrijvers hele afleveringen lang de behoefte van de mens aan voedsel en water exploiteren.
Terwijl ‘Water’ al vroeg in de show een teleurstellende aflevering was, begon de aflevering ‘The Passage’ van het derde seizoen met de behoefte aan vers voedsel en vertelde vervolgens een tragisch verhaal van alledaags heldendom, schuldgevoel en ultieme opoffering.
De passage is een slow-motion spiraal van emotionele veroordeling
Er is niets sexy of leuks aan logistiek. Het is het verplaatsen van dingen van punt A naar punt B, maar ‘The Passage’ gaat helemaal over het werk en de planning die nodig zijn om een vloot schepen door de ruimte te laten bewegen.
Hij heeft er zelfs een aangedaan Die van Battlestar Galactica achtergrondpersonages van weleer, bestemd voor slechts één optreden, Louanne “Kat” Katraine (Luciana Carro, die later verscheen in opwelling en die van Ronald D. Moore Propeller), in de schijnwerpers. Kat was een paar keer eerder in botsing gekomen met Starbuck (Katee Sackhoff), daarom was de beroemde Viper-piloot zo geschokt toen hij hoorde dat “Kat” een smokkelaar op Caprica was en haar de schuld gaf van het smokkelen van de Cylons naar de planeet.
Kats smokkelvaardigheden blijken van onschatbare waarde wanneer de koloniale vloot door een radioactieve sterrenhoop moet navigeren om vers voedsel te vinden. Kat, een van de vele Viper-piloten die schepen door het cluster moeten leiden, verliest er uiteindelijk een, wat haar neerwaartse spiraal van schuldgevoelens versterkt. Hij vervangt zijn stralingsbadge, die puur zwart is geworden door blootstelling aan de dodelijke stralen, door Helo’s nieuwe, en blijft tijdens de laatste sprong achter om een vermist burgerschip te vinden. Triomfantelijk, maar ziek door dodelijke doses straling, keert Kat als held terug naar Galactica.
Vanaf het moment dat Starbuck haar aanvalt omdat ze een smokkelaar is, is het duidelijk dat Kat op weg is naar zelfvernietiging. Zijn wanhoop om zichzelf te bewijzen werd met afgrijzen gadegeslagen Battlestar Galactica fans die wisten hoe dit verhaal zou eindigen nog voordat ze haar badge voor straling had ingeruild. Kats verhaal eindigt met opeenvolgende hartverscheurende scènes waarin haar promotie tot leider van de vluchtgroep wordt getoond, gevolgd door Starbuck die haar foto aan de herdenkingsmuur hangt voor de verlorenen.
Battlestar Galactica herschreef de regels van sciencefiction
Op zichzelf is “The Passage” een fantastische aflevering van Battlestar Galacticaen het begon allemaal met het onder ogen zien van een realiteit van leven in de ruimte die de meeste mensen kennen sciencefiction negeren: eten. Andere shows liegen over de manier waarop voedsel aan boord komt, van Star Trek-replicators tot Star Wars die doen alsof niemand ooit eet, en in werkelijkheid willen de meeste shows niet dat fans nadenken over de praktische aspecten van de setting. Dat Galactisch zou meer afleveringen wijden aan het beheer van hulpbronnen en het alledaagse dagelijkse beheer van de koloniale vloot is een bewijs van het schrijven dat, hoewel een beetje ongelijk in de tweede helft van de serie, tot de hoogste niveaus van sciencefictionshows in de geschiedenis behoort.
“The Passage” ging ook in op wat sommige fans misschien als een complot zouden hebben beschouwd, door te vermelden hoe de Cylons in de eerste plaats Caprica binnenslopen. Kat legde uit dat ze destijds geen idee had dat Cylons op mensen konden lijken. Het is een gemakkelijke manier om uit te leggen dat mensen zoals Kat de Cylons misschien per ongeluk hebben geholpen om hen in positie te brengen voor de verwoestende aanval op de koloniën. Het is zo eenvoudig dat het nooit nodig was dat de show zelfs maar inging op de praktische logistiek van Cylons die zich door Caprica verplaatsten, maar het gebeurde en werd afgehandeld op een manier die logisch was gezien de manier waarop de twee piloten met elkaar in botsing waren gekomen.
Battlestar Galactica het eindigde met het doden van veel personages toen de mensheid zijn weg naar de aarde vond, en in werkelijkheid had de dood van Kat niet zo emotioneel moeten zijn als hij was. “The Passage” concentreerde zich niet op de hoofdcast en het resultaat was een prachtig, ingesloten verhaal dat de wereld van de Koloniale Vloot veel groter deed aanvoelen. Een leven op de vlucht zal hard, brutaal en kort zijn, maar dankzij de slow-motion schipbreuk van het kijken naar Kat die de ultieme prijs betaalt om de koloniale vloot te redden, was het ook hoopvol, mooi en een verhaal dat maar weinig sciencefictionfranchises ooit zouden durven vertellen.
