‘Wake Up Dead Man’, de derde film in de serie ‘Knives Out’ van schrijver/regisseur Rian Johnsonbevat veel van dezelfde kenmerken als de eerste twee films: een spectaculaire cast, een ingewikkeld moordmysterie-plot, scherp sociaal commentaar en een fantastische Daniel Craig als privédetective Benoit Blanc. Het bevat ook het werk van veel van Johnson’s oude medewerkers, waaronder Steve Yedlin, de cameraman die tot nu toe al zijn films heeft opgenomen.
Visueel is deze franchise hersteld een herfstachtig aspect in zijn openingsstem NAAR een zomerse sfeer in zijn eerste vervolgen introduceert nu een gotisch geïnspireerde esthetiek. Johnson en Yedlin hebben deze keer een grotere stilering omarmd, waarbij de camera af en toe door glas-in-loodramen en verlichting tuurt in een vroege flashback die een kerk, de omgeving en de bewoner in een bijna buitenaardse gloed baadt.
Maar ironisch genoeg leggen de brutaalste visuele momenten van de film een veel voorkomend verschijnsel vast: de zon die zich achter een paar wolken verschuilt en dan weer verschijnt. Degenen die de film hebben gezien, zullen weten dat dit effect meerdere keren voorkomt, maar eerst in de kerk wordt gebruikt om de wereldbeelden van Benoit Blanc en Josh O’Connors Father Jud te weerspiegelen, en hun verschillende perspectieven op het leven en geloof te illustreren. Het is een prachtige botsing tussen het buitensporige en het banale, en in een recent interview voorafgaand aan de release van de film op Netflix vertelde Yedlin me alles over hoe hij en zijn team dit effect bereikten.
“Een van de eerste dingen die Rian tegen me zei toen we erover begonnen te praten, was dat hij het weer en de omgeving echt wilde voelen als hij de kerk binnenliep, waar de zon achter de wolken gaat en het echt donker wordt en dan komt de zon uit de wolken,” legde hij uit. Hier is hoe ze het deden.
De cameraman van Wake Up Dead Man gebruikte aangepaste software om het te laten lijken alsof de zon achter de wolken verdween
Naast de fysieke opstelling gebruikte Yedlin maatwerksoftware, zodat hij de verlichting direct kon aansturen, waardoor hij de verschillende nuances kon selecteren die nodig waren om de optimale lichtomstandigheden voor de betreffende scènes te bereiken.
“Als de zon opkomt, dimmen we meer 20K’s. De softboxen veranderen van kleur, de lichten op de stands veranderen. Het is niet slechts één ding dat oplicht. Al deze dingen gebeuren, en de meeste daarvan zijn LED’s, maar die enorme 20K’s die (vertegenwoordigen) de zon gloeien, en je kunt een deel van het karakter van de gloeiende lichten niet echt veranderen. Het is heel niet-lineair zoals voorheen, het licht laag op en dimt dan langzaam (…) In de scène waarin Blanc en Jud elkaar voor het eerst ontmoeten, gaat de zon eerst achter de wolken terwijl Blanc zijn toespraak houdt, en wanneer Jud zijn gezwollen toespraak houdt, komt deze langzaam terug en verlicht de lens. Deze dingen moeten op een bepaald tijdstip in de scène gebeuren, en ze hebben een heel verschillende duur. Wanneer de zon achter de wolken gaat met Blanc, is het behoorlijk snel, misschien vijf, tien seconden of zoiets.
Maar dan met Jud (de zon komt op) heel langzaam. Het is in de loop van zijn toespraak. Het kan 30 seconden zijn geweest (…) Je hebt dus niet alleen deze lange duur, maar de verschillende dingen lopen ook niet echt synchroon. Om ervoor te zorgen dat het 30 seconden duurt, moet het gloeilamplicht mogelijk 50 seconden duren, omdat je een deel van de vervaging niet kunt zien en de LED’s een andere lengte hebben. Dus wat ik doe is alles instellen volgens de software, het aanpassen en testen, en ervoor zorgen dat wat eigenlijk verschillende snelheden zijn, er als één uitziet.”
Het streven naar dat lichteffect vormde een montage-uitdaging
Dit effect was altijd al onderdeel van het plan, dus het was duidelijk dat Rian Johnson wist wat hij deed. Dit betekent echter niet dat alles altijd perfect volgens plan verloopt, zeker niet tijdens de montage. Yedlin waarschuwde redacteur Bob Ducsay dat “het misschien een klein raadsel is, want als je lijnen uit een scène probeert te halen, maar ze zijn tijdens de (belichtings)verandering, springt het van de een naar de ander.” Maar zoals Yedlin verduidelijkte, dicteerde dit niet de definitieve versie:
“Het is duidelijk dat ze de film gaan monteren om hem zo goed mogelijk te maken. Ze gaan geen saaie scène maken zodat het licht niet overslaat, begrijp je wat ik bedoel? En van al die lichtsignalen hadden we misschien anderhalve keer datgene waar ik me zorgen over maakte tijdens de voorbereiding, namelijk dat ze een paar regels hebben doorgesneden en dat er nu een overslag is. De reden dat ik ‘anderhalf’ zeg, is dat er nauwelijks een was, alsof er een klein beetje poetsmiddel voor nodig was. Maar degene waar het eigenlijk is gebeurd gebeurde, hebben we het gewoon overbrugd in de kleurgradatie waar het begint te veranderen.”
‘Wake Up Dead Man’, in al zijn gothic-geïnspireerde glorie, wordt nu gestreamd op Netflix.
