Hoe regisseur Tamra Davis ‘The Best Summer’ vond in een doos met video’s uit de jaren 90

Er zijn veel verschillende benaderingen voor het maken van een reizende film die de levens van muzikanten onderweg vastlegt. Misschien concentreer je je op het hoge prestatieniveau of de verveling van het reizen, de anonieme kamers backstage en de eindeloze vliegtuigen, bussen en hotelkamers. Wat als ik alles echt leuk zou laten lijken?

‘The Best Summer’, geregisseerd door Tamra Davis, dat vanavond debuteert op Sundance in de Midnight-sectie, vindt zijn oorsprong in een doos met videobanden die de regisseur begin vorig jaar vond tijdens de evacuatie van bosbranden in de buurt van haar oude ouderlijk huis in Malibu. Hoewel ze nu gescheiden zijn, deelt Davis de band nog steeds met Michael Diamond, beter bekend als Mike D Beestachtige jongens. Op die banden stonden beelden die Davis eind 1995 en begin 1996 maakte terwijl de band door Australië en Azië toerde en optredens deelde met onder meer Sonic Youth, Foo Fighters, Pavement, Beck, Rancid, the Amps en Bikini Kill.

“Ik heb altijd een camera in mijn handen gehad”, zei de 64-jarige Davis in een interview eerder deze week. “Ik identificeer mij als filmmaker. Het is normaal dat ik een camera in mijn hand heb. Mensen denken daar niet lang over na. Het is zo discreet.”

Een paar dagen voordat Davis met haar vriendin, buurvrouw en coproducent Shelby Meade naar Park City, Utah reisde, zaten de twee op de patio van Davis’ huis in Malibu (het overleefde de branden goed) terwijl een paar honden door de tuin renden. Als hij een havik boven zijn hoofd ziet vliegen, vraagt ​​Davis aan een van zijn twee zonen om ervoor te zorgen dat hij de paar rondzwervende kippen oppakt.

‘The Best Summer’ brengt een vleugje nostalgie uit de jaren 90 naar het festival. Bikini Kills Kathleen Hanna en die van Sonic Youth Kim Gordon ze moeten allebei aanwezig zijn bij de vertoning.

Het onderliggende thema van de film is dat Davis en Hanna bandleden interviewen en hen een reeks standaardvragen stellen, waaronder hun favoriete kleur, wat ze lezen en wat hun persoonlijke motto is voordat Hanna dieper ingaat op ingewikkeldere concepten over prestaties en persoonlijkheid, en deze dingen schijnbaar in realtime voor zichzelf uitzoekt.

“Met Mike heb ik veel gefilmd, elke keer als ik met hen op pad ging”, zegt Davis. “Dus ik had veel Beastie Boys-spullen. Ik wist niet dat ik al die andere dingen had. Ik filmde Foo Fighters en Beck and Pavement, ik wist niet dat ik daar ook maar iets van filmde. Ik keek ernaar en zag: oh mijn God, ik ben zo ijverig: Oh, ik kan maar beter Pavement kopen. Kijk.”

Ten tijde van de tournee was Davis net klaar met het regisseren van ‘Billy Madison’, waarmee de filmcarrière van Adam Sandler werd gelanceerd. Nadat hij muziekvideo’s had gemaakt voor talloze bands, waaronder vele op tournee, regisseerde Davis ook Drew Barrymore in de noir-remake “Guncrazy” uit 1992 en Chris Rock in de rap-mockumentary “CB4”. Vervolgens regisseerde hij Dave Chappelle in ‘Half Baked’ en Britney Spears in ‘Crossroads’, en werkte hij uitgebreid aan documentaires, waaronder ‘Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child’, dat in 2010 op Sundance speelde.

Ten tijde van de Australische tournee in ‘The Best Summer’ waren Davis en Diamond pas getrouwd en het geheel heeft een huwelijksreisgevoel van zonnige zoetheid. Bands spelen voor een groot publiek, tussen veel speeltijd en hangplekken.

Het was dankzij manager John Silva, die met een aantal bands aan de film werkt, dat Davis het proces van het verkrijgen van toestemming kon starten en de ingewikkelde kwesties van muziekrechten kon ontwarren. Hij moest de film aan elke band laten zien om hun goedkeuring te krijgen.

“De enige mensen van wie ik noten wilde, waren de bands”, zegt Davis. “Ik werk altijd met Netflix, Paramount of wat dan ook, zoals al dat soort dingen. Ik kan die notitie niet nemen en deze vervolgens naar de band vertalen. Maar als Adam (Horovitz van de Beastie Boys) een notitie had of als Kim (Gordon van Sonic Youth) een notitie had, zou ik die notities schrijven. En ik was zo trots om hun notitie te maken en te zeggen: ‘Klaar, je hebt het.’ Daarom wilde ik er zeker van zijn dat het uit eigen middelen gefinancierd zou worden, omdat ik er dan controle over kon uitoefenen. Het zou zomaar tussen mij en de kunstenaar kunnen zijn. Ik ben de enige die de aftiteling schrijft.”

In samenwerking met redacteur Jessica Hernandez wilde Davis het ontspannen gevoel van de originele beelden behouden, inclusief hoe hij vaak hele nummers in één take opnam, waarbij de camera van de ene muzikant naar de andere bewoog alsof ze op natuurlijke wijze door het publiek konden worden bekeken. Het rauwe geluid komt uit de microfoon die in de camera is ingebouwd. Er moest extra postproductiewerk worden gedaan aan de interviewbeelden, maar de audio van de concertbeelden is grotendeels ongewijzigd.

“Het is alsof je naar een herinnering kijkt”, zei Davis. “En voor mij in het bijzonder was het opnieuw bekijken ervan als een aflevering van ‘Black Mirror’ waarin ik terugging en iemand zei: ‘Dit is hoe het er destijds uitzag vanuit jouw standpunt. Dit was jouw ervaring.’

Het is iets wat Davis hoorde van de andere bandleden nadat hij hen de film had laten zien. “Adam zei dat het voelde alsof ik in zijn hersenen reikte en die herinnering eruit haalde”, zegt ze. “Hij realiseerde zich niet dat iemand hem filmde. Dus dacht hij: hoe wist je dat die herinnering in mijn hoofd bestond?”

Thurston Moore, Kim Gordon, Kathleen Hanna, Tobi Vail, Tamra Davis en Alfredo Ortiz in de documentaire “The Best Summer”.

(Mike Diamant)

Davis had Hanna eerder opgenomen in de video van Sonic Youth voor hun nummer “Bull in the Heather” uit 1994 en in een korte film genaamd “No Alternative Girls”, dus de twee kenden elkaar al. Maar tijdens de tour kregen ze een band met elkaar, namen het informele interviewproject op zich en verzamelden openhartige momenten, waarbij ze momenten onthulden met Gordon, Foo Fighters’ Dave Grohl, Sonic Youth’s Thurston Moore, Pavement’s Stephen Malkmus en anderen.

“Het werd een soort vriendschap die je op een zomerkamp hebt”, zegt Davis. “(Hanna) zegt: ik was zo blij dat jij en ik dezelfde energie hadden toen we alleen maar meisjes waren die de kleedkamers van mensen binnenliepen: ‘Oké, we zijn hier om je te interviewen.’ We verveelden ons gewoon. We probeerden iets te doen te krijgen.

Het was Diamond die Davis voorstelde om op de aftiteling “Met Kathleen Hanna in de hoofdrol” te zeggen vanwege de buitensporige rol die ze in de film speelt. Een ander hoogtepunt van “The Best Summer” is wanneer Hanna Horovitz interviewt. De twee trouwden naar verluidt in 2006, en hun momenten samen in de film hebben de energie van een romantische komedie-meet-cute.

“Hij is zo bazig en hij is echt vooruitstrevend”, zei Davis. ‘En ik ben zelf behoorlijk bazig, maar zij zegt alleen maar: ‘Kijk, zo gaat het gaan.’ En juist zijn vragen zijn zo mooi. Toen ik het echt begon samen te stellen, vond ik alles geweldig. Ik denk dat ik, voordat ik het haar liet zien, haar een paar keer een sms heb gestuurd en zei: “Kathleen, ik ben deze film aan het maken en jij bent er enthousiast over.” En ze zei: ‘Ga ik me schamen?’ En ik zeg: ‘Nee, je zult het geweldig vinden.'”

Thurston Moore en Kim Gordon van de band Sonic Youth, zoals te zien in de documentaire “The Best Summer”.

(Tamra Davis)

Eén ding dat opvalt als je de beelden van het concert bekijkt, is het ontbreken van mobiele telefoons, alsof de alomtegenwoordige schermen die je vandaag de dag onder het concertpubliek ziet, nog niet bestonden.

“Ik denk dat er een authenticiteit in zit”, zegt Davis. “Als ik naar mijn artiesten en de artiesten in deze film kijk, vind ik het geweldig hoe ze zichzelf presenteren en hoe gelijk ze lijken voor mannen. Ik voel een open acceptatie door iedereen. Ik weet dat mijn kinderen die wereld echt leuk vinden. Als je een hele video ziet en ze knippen het niet, dan zit er authenticiteit in. Nu hebben we nooit die ervaring gehad van wat het betekent om die connectie met de band te hebben – en zij zijn ook met jou verbonden.”

Terwijl er een paar mogelijke filmprojecten rondzwerven, werkt Davis aan een memoires, die momenteel gepland staat voor release volgend jaar, met anekdotes over haar reis naar Italië als tiener en hoe ze Federico Fellini ‘City of Women’ zag maken of hoe ze Francis Ford Coppola volgde terwijl hij ‘One From the Heart’ uit 1981 maakte.

Als vrouw die in de jaren negentig als regisseur in Hollywood werkte, had Davis niet veel keus en had ze vaak het gevoel dat ze het beste moest halen uit alles wat beschikbaar was.

“Soms zeggen mensen: oh mijn God, het is geweldig dat je ‘Billy Madison’ regisseerde, dat je Chris Rock regisseerde in ‘CB4’ of ‘Half-Baked’ met Dave Chappelle. Dat is wat ik kreeg”, herinnert hij zich. “Het waren onbekende cabaretiers. Ze hadden nog nooit een speelfilm gemaakt. Als meisje krijg je dat. Maar hoe maak je daar dan iets bijzonders van? Ik vond die jongens de grappigste mensen die ik ooit in mijn leven heb ontmoet. Dus regisseer ik als een fan.”

Het is een intentieverklaring die Davis heeft geleid, zelfs toen ze zich bewoog tussen een schat aan televisiewerk, van ‘P-Valley’ tot de tv-versie van ‘High School Musical’.

“Ik word de beste kijker voor die show”, zegt hij. “En dus ben ik het niet die mijn stijl aan hen opleg. Het gaat erom dat ik waardeer hoe leuk ik het vind, wat ik voor me zie. En ik probeer die betere versie over te brengen.”

Het opnieuw bezoeken van de jaren 90 tijdens het maken van ‘The Best Summer’ was een positieve ervaring voor Davis, een ervaring waarvan hij hoopt dat deze ook bij anderen zal resoneren, niet alleen als een leuke documentairetour die teruggaat naar een heel specifieke tijd, maar ook als een herinnering dat dingen klein, persoonlijk en handgemaakt kunnen zijn.

“Ik denk dat het voor jonge filmmakers spannend is om te zien dat er op het festival een film is gemaakt door één persoon”, zegt hij. “Het geeft je het gevoel dat je niet iets gigantisch hoeft te hebben om een ​​film te maken. Eén persoon kan een film maken. Ik vind het inspirerend.

“En dan ben ik als vrouw op leeftijd ook opgewonden dat je een film mee kunt nemen naar Sundance, dat je carrière nog niet voorbij is”, voegt ze eraan toe. “Ik dacht altijd: ‘O, je bent te jong.’ Dan zegt hij: ‘Je bent te oud.’ Het was nooit het juiste moment voor mij. Maar ik had het gevoel dat het mijn tijd was, dus je moest het blijven doen.