Als je de Jr. Market-boetiek in Highland Park binnengaat, is het alsof je een tijdafwijking uit de jaren tachtig binnengaat. Het is gebouwd in een opgeknapte zeecontainer en is gevuld met van alles, van kleine laptops in Walkman-stijl tot kleurrijke klokradio’s met draaibare cijfers en natuurlijk boomboxes in alle soorten en maten. Weinigen zijn indrukwekkender dan de Searcher TV, een draagbare Sharp-stereo uit het begin van de jaren tachtig met een ingebouwde 5-inch kleurentelevisie.
“Probeer hem op te tillen, hij is erg zwaar”, waarschuwt Spencer Richardson, de winkeleigenaar. In feite weegt de machine minstens 15 pond zonder de 10 D-batterijen die het apparaat van stroom voorzien. Hij voegt eraan toe: “Ik denk niet dat je ermee naar het strand gaat, zodat je tv kunt kijken terwijl je naar muziek luistert.”
Richardson, een sympathieke, goed geïnformeerde eigenaar van in de dertig, repareert en verkoopt analoge muziektechnologie uit de jaren tachtig of eerder. Door deze gerehabiliteerde muzikanten weer in omloop te brengen, helpt hij anderen een muzikaal format te herontdekken waarvan ooit werd gedacht dat het dood was. Terwijl zijn hobby die hobby werd, begon als “een toegangspoort tot het ontdekken van geluiden” die hij anders niet zou hebben gehoord, trekt het nu nieuwsgierige klanten aan die bereid zijn meer dan $ 100 uit te geven voor een vintage Technics RS-M2 of mijn eerste Sony Walkman. Tot zijn klanten behoorden oudere babyboomers en Gen
Een zeldzame Technics RS-M2 stereo radiorecorder. “Ik heb aan veel blokfluiten gewerkt en dit getuigt van kwaliteit van binnen en van buiten”, schrijft Richardson op Instagram.
(Spencer Richardson)
In tegenstelling tot draaitafels, die dankzij de ‘vinylrevival’ van de afgelopen twintig jaar steeds geavanceerder zijn geworden, vertrouwen bijna alle cassettespelers in de huidige productie op hetzelfde basismechanisme als tape uit Taiwan, legt Richardson uit. Hoewel de cassettecultuur een periode van herontdekking doormaakt, zij het op veel kleinere schaal, is er nog geen markt ontstaan voor nieuw ontwikkelde bandrecorders. En dat gaat prima met hem.
“Ik behoor niet tot die mensen die denken: ‘Waarom maken ze geen goede nieuwe cassettespelers?'” zegt hij. “Niemand hoeft het te verbeteren. Je zou nog steeds beter af zijn als je een refurbished exemplaar koopt uit de tijd dat ze ze gemaakt hebben.
Dat is waar het binnenkomt.
Richardson werkt aan een Nakamichi-bandrecorder in zijn reparatiestudio in het centrum van Los Angeles
(Genaro Molina/Los Angeles Times)
Je vergeet gemakkelijk dat toen cassettebandjes halverwege de jaren zestig op de markt kwamen, de technologie revolutionair was. Niet alleen waren spelers veel draagbaarder dan draaitafels, maar in tegenstelling tot platen waren banden bestand tegen rondslingeren. Sterker nog, cassettes democratiseerden de toegang tot het opnemen zelf, aangezien cassettetechnologie minimale infrastructuur en kosten vereiste.
“Ik denk erover na hoe ongelooflijk het voor mensen moet zijn geweest om te beseffen dat ze gewoon alles wat ze wilden op een band konden zetten, het konden dubben en het aan een vriend konden geven”, zegt Richardson.
Hele muziekgenres zijn, vooral in ontwikkelingslanden, over de grenzen heen veel toegankelijker geworden. In sommige landen worden nog steeds geweldige platen op cassette uitgebracht. “Ik heb een Filippijnse opname van Kanye West’s ‘College Dropout'”, zegt Richardson.
De beperkingen van de technologie bepaalden de luisterervaring. Omdat het lastig was om nummers op een speler over te slaan, zaten de meeste mensen door cassettealbums heen als een lineaire reis van nummer tot nummer, de antithese van de algoritmische, op shuffle gerichte afspeellijsten die alomtegenwoordig zijn op de hedendaagse streamingplatforms. Het is een tempo dat Richardson op prijs stelt.
“Ik wil dat dingen opzettelijk en langzaam gebeuren”, zegt hij. “Ik heb ze niet nodig om geoptimaliseerd te worden.”
Hij leerde gereedschap repareren door YouTube-video’s te bekijken, oude handleidingen te bestuderen en met vallen en opstaan.
(Genaro Molina/Los Angeles Times)
Richardson werd begin jaren negentig geboren en groeide op in Santa Monica en de Pacific Palisades, waar het huis van zijn moeder vorig jaar werd verwoest door de branden in Los Angeles. Hij is oud genoeg om zich als kind cassettebandjes te herinneren: “Mijn moeder had boeken op cassette zoals ‘Winnie de Poeh’, maar ik ging niet de straat op om cassettebandjes te kopen.” Snel vooruit naar het midden van de jaren 2010 en hij werkte bij het inmiddels ter ziele gegane Touch Vinyl in West LA. “In 2014 zijn we begonnen met dit kleine tapelabel in de winkel”, legt hij uit. “Bands kwamen spelen en we dupliceerden tien banden en gaven ze weg of verkochten ze.” Richardson begon langzaamaan cassettes te verzamelen, maar nadat de winkel een paar jaar later sloot, besefte hij hoe moeilijk het was om mensen te vinden die zijn cassettespelers konden onderhouden.
Toen de pandemie in 2020 toesloeg en iedereen thuis zat, besloot hij ten slotte te leren hoe hij zijn apparatuur kon repareren door naar YouTube te kijken. “Ik was gewoon gefascineerd door de video’s, de lastechnieken en de gereedschappen die je nodig zou kunnen hebben”, zei hij. Zonder formele technische opleiding begon Richardson online informatie te verzamelen, oude handleidingen te bestuderen en met vallen en opstaan te leren. “Je hoeft alleen maar je handen erin te steken en te zeggen: ‘Oh, oké, ik begrijp hoe dit werkt’, of misschien begrijp ik niet hoe het werkt, en ik bonk gewoon met mijn hoofd tegen de muur, en probeer het een jaar later opnieuw.” Zijn eerste succesvolle reparatie was voor zijn Teac CX-311, een compacte stereocassettespeler/recorder die hij nog steeds bezit. “Het heeft wat eigenaardigheden, maar het werkt goed.”
Een paar jaar later stelde Richardsons vriendin Faith voor dat hij zijn spelers online zou gaan verkopen via een Instagram-account – jrmarket.radio – dat oorspronkelijk was gemaakt voor een kortstondig internetstation. Tim Mahoney, zijn jeugdvriend en professionele fotograaf, maakte de foto’s op een effen witte achtergrond, als voor een kunstcatalogus. Een gemeenschap van enthousiastelingen vond snel zijn account en Richardson begon stukken online en via pop-ups te verkopen. In 2024 nodigden de eigenaren van vintage kledingwinkel Bearded Beagle hem uit om de parkeerplaats achter hun nieuwe locatie aan Figueroa St. over te nemen. Het openen van een fysieke winkel was niet zijn ambitie geweest, maar Richardson omarmde de kans: “Ik had nooit gedacht dat ik mijn eigen fysieke winkel zou openen. Het is al moeilijk genoeg om een winkelruimte in Los Angeles te hebben om iets heel niche te verkopen.”
Jr. Market is een supermarkt van donderdag tot en met zaterdag in Highland Park.
(Spencer Richardson)
Jr. Market – wiens naam is geïnspireerd op Japanse gemakswinkels die bekend staan als ‘juniormarkten’ – probeert niet audiofielen aan te spreken, ook al biedt Richardson opnamedecks van studiokwaliteit. Het zoekt vooral naar spelers met aantrekkelijke visuele ontwerpen, waarvan de meeste zijn gemaakt in Japan, waar Richardson naartoe reist sinds zijn middelbare school. Door deze reizen heeft hij geleerd waar hij goed bewaarde apparatuur kan vinden, waaronder zijn bestverkochte Corocasse: een felrode plastic kubus die een radio/recorder voorstelt, geïntroduceerd door National in 1983. Hij houdt ook zijn oog open voor de unieke Sanyo MR-QF4 uit 1979, een langwerpige draagbare stereo met vier luidsprekers, ontworpen om zowel horizontaal als ondersteboven in een verticale toren te spelen.
De winkel biedt ook een kleine selectie draagbare draaitafels, waaronder een Viktor PK-2, een bizarre drie-in-één draaitafel met een plastic behuizing, een cassettedeck en een AM-radio die eruit ziet als iets ontworpen door een modernistische kunstenaar voor Fisher-Price. Het item ging naar de plaatselijke auteur en historicus Sam Sweet, die de winkel bezocht zonder de bedoeling iets te kopen en vertrok met de Viktor, die nu op zijn bureau staat. “Spencer maakt deel uit van een grote traditie van winkelknutselaars en ervaren monteurs”, zegt Sweet. “De gereviseerde apparaten die hij verkoopt weerspiegelen evenzeer zijn ethiek en expertise als schatten uit het verleden.”
Vorig jaar kwam Imma Almourzaeva, artistiek directeur van Echo Park, naar de winkel en kocht een enorme Sony “Zilba’p” boombox uit 1979, bijna zestig centimeter breed en ruim dertig centimeter hoog, met panelen van houtfineer. Almourzaeva, die in de jaren negentig in Rusland opgroeide, wilde een speler die “de tactiele sensatie van mijn kindertijd bood en die terugbracht in mijn dagelijkse routine, iets vertrouwds, iets warms.” De Zilba’p is de grootste boombox die Richardson ooit heeft meegenomen, en Almourzaeva zei: “Esthetisch gezien is het een showstopper. Misschien heb ik een Napoleon-complex omdat ik zelf vrij klein ben. Het is voor mij zoiets als ‘go big or go home’.” Hij zei dat hij onlangs voor Kerstmis een boombox uit het Sovjettijdperk van Richardson voor zijn broer had gekocht. “Het bleek dat mijn moeder opgroeide met hetzelfde merk stereo”, zegt Almourzaeva. Richardson had haar verteld dat Sovjet-boomboxen “erg doe-het-zelf, origineler en kieskeuriger” zijn.
Verbouwen is een van de specialiteiten van Richardson, waaronder het repareren van eenheden van klanten, die allemaal een puzzel zijn die hij graag oplost. Het maakt niet uit of een speler barebones of rijk aan features is, de simpele handeling van het afspelen van een cassette creëert een gevoel van kalmte en focus. “Je wordt niet afgeleid, want hij doet verder niets”, zegt hij. In een tijd waarin elk ‘slim’ apparaat op de markt wordt gebracht met een duizelingwekkende reeks functies, kan die eenvoud ronduit revolutionair lijken.
