Home Amusement Jouw keuze voor de 14 beste films uit Los Angeles die onze...

Jouw keuze voor de 14 beste films uit Los Angeles die onze 101-lijst niet hebben gehaald

Door

15 februari 2026

Toen we besloten om onszelf te classificeren de beste films in Los Angeleswe dachten dat 101 titels genoeg zouden zijn: genoeg ruimte voor onmiskenbare klassiekers, persoonlijke obsessies en zelfs een schuldig genoegen of twee. Natuurlijk was dat niet het geval. U liet het ons weten, waarbij u veel van onze selecties goedkeurde, maar volhield dat we er enkele hadden gemist.

Uit uw reacties blijkt dat veertien films de meest gepassioneerde steun kregen. Hieronder vindt u ze in alfabetische volgorde. Samen vormen ze een prima alternatieve lijst, die zowel de glamour en romantiek van Los Angeles als de gemoedelijke plasticiteit ervan even goed weergeeft.

‘Amerikaanse gigolo’ (1980)

Richard Gere en Lauren Hutton in de film ‘American Gigolo’.

(Paramount-afbeeldingen)

Lezer Cindy Simon van Pacific Palisades deelt een anekdote: “Ik was net vanuit New Jersey naar Los Angeles verhuisd. Mijn vriendin en ik, jonge moeders, stapten uit ons babygerichte leven om ‘American Gigolo’ te zien. De eerste scène was de verbazingwekkende Richard Gere die rustig buiten een strandhuis in Malibu liep. Mijn vriend en ik snakten letterlijk naar adem!”

Er valt zoveel aan te bevelen voor deze film: een uitstekende keuze en een betreurenswaardige omissie van onze kant. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor het introduceren van Blondie’s “Call Me” aan de wereld, hij doet dit ook via de wereld een openingsscène van het cruisen over de Pacific Coast Highway die vrijwel het hedonisme van Los Angeles definieerde toen de jaren ’70 de jaren ’80 werden.

“Het jubileumfeest” (2001)

“Een disfunctioneel showbizzhuwelijk in de Hollywood Hills, een feest met een verloren hond, waar moet je niet van houden?” vraagt lezer Jim Ehlers uit Pasadena. “Het is iconisch Los Angeles: het sexy moderne huis uit het midden van de eeuw. Wanneer krijg je Parker Posey, Gwyneth Paltrow en John C. Reilly in dezelfde cast?”

Dat spectaculaire huis met glazen wanden in de Hollywood Hills is het Schaarmanhuisontworpen door architect Richard Neutra. Maar fans kennen de film om andere redenen: Phoebe Cates kwam met pensioen om te schitteren met haar co-ster van “Fast Times at Ridgemont High”, Jennifer Jason Leigh. Het publiek van vandaag kijkt naar een jonge Alan Cumming.

‘Stad van Goud’ (2015)

Een hebzuchtige eter kijkt in een foodtruck.

Junko Garrett van Eagle Rock zegt dat deze documentaire “de essentie van Los Angeles weergeeft: diversiteit en levendigheid, geweldig eten en geweldige mensen. Ik was een grote fan van de artikelen van Jonathan Gold en keek er elke week naar uit.”

Wij ook. Het omnivorenthousiasme van Gold blijft een leidraad voor veel Los Angelenos, net als zijn Pulitzer-winnende geschriften over eten. gemakkelijk te vinden. We gaan nog steeds naar verschillende restaurants uit de film: Jitlada, Chengdu Taste, Guelaguetza.

‘Crash’ (2004)

Een huilende vrouw houdt een politieagent tegen.

Heel wat van onze lezers hebben geklaagd over het weglaten van een Oscar-winnaar voor de beste film, zoals ‘Crash’. Jim Rodriguez van Torrance zegt: “Het geeft de wezenlijke realiteit weer dat in Los Angeles alle niveaus van sociale lagen op een of ander moment naast elkaar bestaan op onze straten en snelwegen, gescheiden door een paar meter metaal en glas. Toch nog steeds zo geïsoleerd van elkaar.”

En Ian Barnard van DTLA noemt de film “een prachtig tegengif voor de witgekalkte, onrealistisch glamoureuze afbeeldingen van Los Angeles in Hollywood.” Het toont de stad “in al haar diversiteit, vooroordelen, tegenstrijdigheden, onrechtvaardigheden en vrijgevigheid”.

Voor ons zal ‘Crash’ altijd de film zijn die de glorie van ‘Brokeback Mountain’ heeft gestolen. Maar laten we genereus zijn en er rekening mee houden Het Carney-restaurant op Ventura krijgt een mooi moment.

“De dag van de sprinkhanen” (1975)

Twee mannen praten met elkaar in een hal.

De roman van Nathanael West is natuurlijk essentieeldus waar is de film? Lezer Andrea Hales, een San Diegan die vijftien jaar in Los Angeles heeft gewoond, noemt de filmversie ‘verontrustend en fascinerend, die de essentie van Los Angeles vastlegt: de stad van hoop en dromen, branden en rellen. De setting is het Hollywood van de jaren dertig, maar het zou ook vandaag de dag kunnen zijn.’

Eén ding is zeker: als one-stop-shop voor klassieke locaties in Los Angeles wordt het niet beter dan ‘Day of the Locust’, dat ons meeneemt naar het Ennis House, Paramount’s iconische Bronson Gate en Grauman’s Chinese Theatre.

‘Aardbeving’ (1974)

Mensen in een beschadigd gebouw klampen zich vast aan een vallende man.

Lezer Dina Schweim, die schrijft vanuit Winston-Salem, NC (oké, in dit geval laten we het perspectief van een buitenstaander toe), uitte haar teleurstelling over het feit dat ‘Earthquake’ niet op onze lijst stond: ‘Er zijn weinig dingen waar ik meer van houd dan een goede rampenfilm die LA uitwist om het fantasierijke en het corrupte in evenwicht te brengen – en ja, ik was blij om te zien dat ‘Volcano’ op de lijst stond, maar ‘Earthquake’ geeft echt de rauwe kern ervan weer, wat de vernietiging in Los Angeles is. Angeles kan het.

De film is grotendeels opgenomen op de Universal-backlot en we zouden willen dat deze een authentieker Los Angeles-gevoel had. Als je echter voldoening haalt uit het zien van de verwoesting van de stad (en wie heeft dat soms niet?), zullen we dat gebrul niet kunnen stoppen.

“(500) Zomerdagen” (2009)

Twee mensen hebben een romantische picknick in een park.

Jij vindt dit leuk. Echt bevalt. “Het viert en verfraait de stad op een manier die maar weinig andere films ooit hebben gedaan”, zegt Anthony Cavalluzzi van Yorba Linda, en voegt eraan toe: “De afwezigheid ervan maakt de lijst volledig ongeldig.” En Michael Backauskas van Beverlywood schrijft: “Ik ben er vijf keer geweest en heb het nooit gedaan.”

Elke film over een aspirant-architect zal het beste uit zijn locaties halen. Als je huilt geliefdenbankje in Angel’s Knoll Parkweet dat hij dankzij deze film onsterfelijk werd.

“Krijg Shorty (1995)”

Twee mensen flirten en vleien in een restauranthokje.

De dialoog uit dit stuk werd twee keer genoemd in onze commentaren. Voor lezer Sean Dickerson van Beverly Grove geeft de film ons “misschien wel het beste citaat over onze stad: ‘Wat heeft het voor zin om in Los Angeles te wonen als je niet in de filmwereld zit?'” En voor David Hughes van Sierra Madre komt er een moment waarop John Travolta’s gangster die Hollywood-wannabe is geworden wordt gevraagd wat hij weet over de filmwereld: “Ik denk niet dat de producer veel hoeft te weten.”

Er schuilt een ongedwongen charme in de manier waarop Travolta’s personage verliefd wordt op Hollywood: hij is al een filmfanaat, maar andere elementen vallen voor hem op zijn plaats. Oplettende bioscoopbezoekers zullen zowel de Aero- als de Vista-bioscopen herkennen.

‘Grand Canyon’ (1991)

Twee mannen maken ruzie voor een rode cabriolet die wordt gesleept.

Paul Krekorian van Encino noemt het ‘een briljante en ondergewaardeerde studie van het leven in Los Angeles. Op een zeer persoonlijke manier legt het zoveel van de sociale uitdagingen bloot waar Los Angeles altijd mee worstelt: economische segregatie, raciale verdeeldheid en onrecht, geweld, de ongelijkheid tussen de façades gecreëerd door Hollywood en de realiteit van het gewone leven, en de strijd om betekenis en inhoud te vinden.’

De scenarioschrijver en regisseur, Lawrence Kasdan, was ook verantwoordelijk “De grote kou”, een soortgelijk portret van de generatiestroom, en er zijn rustige momenten in “Grand Canyon” die tot de beste behoren. Het begint ook met een Lakers-spel.

‘De Ridder van Bekers’ (2015)

Een man leunt met zijn kin op de tafel achter een kaars.

Brentwood-lezer Peter Turman ziet diepte in Terrence Malicks schuine portret van een verstrooide scenarioschrijver (Christian Bale) die op zoek is naar genade maar veel seks vindt. Hij noemt het ‘een koortsachtige meditatie over Los Angeles en Hollywood, met zijn beloften, hersenschimmen, illusies, verleidingen, nachtmerries en teleurstellingen, verteld door een geweldige regisseur die weet waar hij het over heeft.’

Malick heeft overal in Los Angeles gefilmd, maar zijn momenten op het terrein van Warner Bros., met de enorme genummerde gebouwen die boven de studio’s opdoemen, zijn misschien wel zijn mooiste momenten.

“Verloren snelweg” (1997)

Zelfs het plaatsen van twee andere David Lynch-films op onze lijst was niet genoeg voor Clark Leazier uit West Hollywood, die de bezienswaardigheden en monumenten van Los Angeles in ‘Lost Highway’ ‘het meest in mijn gedachten heeft gebrand, vooral de Firestone Auto Shop die nu de populaire All Season Brewing in Mid City is. Het legt ook het nachtelijke autorijden in Zuid-Californië vast op een rommelige maar nauwkeurige manier.’

Lynch-obsessieven weten dat ‘Lost Highway’ de enige verhalende film is waarin je het huis van de regisseur kunt zien, een deel van zijn complex aan Senalda Drive in de Hollywood Hills, dat gebruikt wordt als decor voor het landhuis van zijn hoofdpersonen.

‘Spanglish’ (2004)

Een man schudt een vrouw de hand in de keuken.

Rochelle Lapides van Ventura County zegt: “Het vertelt een van de essentiële verhalen van onze populatie Mexicaanse immigranten die naar Los Angeles trekken en de culturele uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd. Bovendien is het naar mijn mening een van de beste dramatische rollen van Adam Sandler.”

Akkoord, vooral over Sandler, wiens optreden in “Punch-Drunk Love” zo indruk maakte regisseur James L. Brooksbesloten om het hier te lanceren. De romantische patioscène van de film wordt gefilmd in het restaurant van Beverly Hills De hemel.

‘Ster 80’ (1983)

Een blonde vrouw wordt voorgesteld aan een geïnteresseerde man.

“Er wordt gesproken over sterven voor de droom”, schrijft Guglielmo Mariano van Escondido. “Het werd gefilmd op dezelfde plek waar ze stierf.” Hij doelt op Playboy-model Dorothy Stratta, vermoord door haar zieke echtgenoot Paul Snider in een huis in Rancho Park dat feitelijk werd gebruikt voor de filmproductie tijdens het filmen van de misdaaddramatisering.

“Star 80” kristalliseert de angstaanjagende kant van de mythe van Los Angeles, als een plek waar je aankomt, succes vindt (en uitbuiting) en daarbij vernietigd wordt. Voltooiers van Bob Fosse moeten het zien; het was de laatste film van de regisseur van “All That Jazz”.

‘Tequila-dageraad’ (1988)

Jean Clark van Manhattan Beach viert de cast, de cinematografie en het plot van deze thriller, die hij samenvat als ‘de klassieke good guy versus bad boy en de vrouw die van ze allebei houdt, tegen de donkere onderbuik van het glamoureuze Los Angeles en zijn gouden stranden in de jaren tachtig.’

En Jean wist het: de film werd grotendeels opgenomen in Manhattan Beach. Maar zoek niet naar het restaurant van Vallenari van Michelle Pfeiffer. Het werd volledig op een podium gebouwd.

Nieuwsbron