Mallika Prasad‘Mardaani 3”s vertolking van Amma heeft het publiek diep geraakt. Van haar huiveringwekkende aanwezigheid op het scherm tot het inmiddels iconische slaapliedje dat de rillingen over de rug doet lopen: Mallika’s personage is naar voren gekomen als een van de meest besproken elementen van de film. In een exclusief gesprek met ETimes vertelt de theatergeschoolde actrice over zichzelf op het grote scherm, haar aanpak bij het kiezen van rollen, het werken met kindacteurs, het beroemde Lullaby, het delen van schermruimte met Rani Mukerjien de delicate balans tussen podium en scherm. Fragmenten uit het gesprek:
Je krijgt zoveel liefde van het publiek voor Amma. Hoe was het om jezelf op het grote scherm te zien?Eigenlijk was het best leuk. Als je jezelf op het scherm bekijkt, kijk je ook hoe het publiek reageert, vooral op die verrassende momenten. Ik merkte dat ik werd meegezogen in hun reacties. (lacht) Ik ben ook niet het type dat voortdurend op de monitor kijkt tijdens het fotograferen, dus het zien van het eindresultaat op het scherm was op zichzelf al een verrassing, en ook een aangename.Wat zijn uw parameters bij het selecteren van een rol?Dit is een hele goede vraag. Het eerste waar ik naar kijk is de karaktergrafiek, hoe deze is opgezet en wat de winst is. Dit is heel belangrijk. Ten tweede vraag ik me af of het personage op enigerlei wijze het verhaal drijft. Als je dat personage verwijdert, heeft dit dan invloed op het verhaal?Natuurlijk zijn er momenten, vooral in het begin van je carrière, waarop je rollen speelt omdat dat nodig is. Ik deed het ook. Maar idealiter zou je bij het kiezen van een rol moeten kijken welke impact deze heeft op het algemene verhaal, de karakterboog en of het de moeite waard is om deel uit te maken van het grotere verhaal. Zelfs een goed personage kan niet overleven in een volkomen zwak verhaal.Op het scherm is Amma angstaanjagend, maar toch zingt ze een slaapliedje voor kinderen. Hoe heb je het werken met kinderen buiten het scherm benaderd?Dat contrast is feitelijk in het script geschreven. De schrijver had zich al voorgesteld dat dit angstaanjagende personage een slaapliedje zong, en het was onze taak als acteurs om het geloofwaardig te maken. Het werken met de kinderen was geweldig. Elke keer dat ik het slaapliedje zong, begon iedereen mee te zingen, dus moesten we ze eraan blijven herinneren: “Nee, nee, je kunt niet zingen, het zou eng moeten zijn!” (lacht).De kinderen waren ongelooflijk gedisciplineerd en getalenteerd. Of het nu gaat om kinderen met een sprekende rol of kinderen op de achtergrond, de mate van focus en onderwerping die ze op zo’n jonge leeftijd met zich meebrengen is opmerkelijk. Ik vond het erg leuk om met hen samen te werken.Hoe was het om tegenaan te botsen? Shivani Roygespeeld door Rani Mukerji?Er gebeurden veel dingen in mijn hoofd. (lacht) De setting zelf is prachtig, de antagonist en de hoofdpersoon bevinden zich aan tegenovergestelde uiteinden van twee heel verschillende werelden. Dit soort overdreven vergelijkingen zijn altijd spannend. Het opbouwen van een personage met zulke sterke tegenstand maakt het proces automatisch interessanter.Hoe was Rani Mukerji als co-actrice en heb je favoriete films van haar?Mijn blootstelling aan Bollywood-films is eigenlijk beperkt. Als onderdeel van mijn opleiding heb ik meer Zuid-Indiase cinema en veel films bekeken, waaronder veel uit de jaren zeventig, zowel mainstream als wat toen parallelle cinema heette.Het werken aan ‘Mardaani 3′ gaf mij de gelegenheid om Rani’s werk nader te verkennen. Eén film die echt indruk op mij maakte was “Hitchki”. Hij behandelde zo’n interessante aandoening met veel gevoeligheid. Wat mij het meest opvalt is de omvang van zijn carrière en het feit dat de industrie zijn aanwezigheid al dertig jaar met zoveel liefde en respect viert. Ze is oprecht geliefd bij de broederschap.Je hebt een sterke theaterachtergrond. Wat is het grootste verschil tussen acteren op het podium en op het scherm?De overeenkomst ligt in de zoektocht naar de waarheid: de waarheid van het moment, van de grap en van het personage. Dit proces blijft hetzelfde. Het verschil ligt in het midden. Theater geeft je een onmiddellijke reactie en een continue stroom van tijd. Het wordt grotendeels bepaald door het gesproken woord.Cinema daarentegen gaat over beelden, de manier waarop beelden, stilte en muziek samenkomen. Woorden staan niet zo centraal als in het theater. Vroeger zeiden we dat we naar een toneelstuk zouden “luisteren”, omdat alles werd overgebracht door woorden en verbeelding. Films communiceren op veel andere manieren.Amma’s uiterlijk bleef, vooral tijdens je auditie, dicht bij wat we op het scherm zien. Hoe is dit gebeurd?Als acteur is het belangrijk om iets op tafel te brengen. Een auditie is in wezen een aanbod – zo denk ik dat het personage benaderd kan worden. Sommige dingen werken, andere niet. In dit geval reageerde het team positief op deze aanpak en ging verder. Het slaapliedje stond bijvoorbeeld al in het script: het kwam voort uit de verbeelding van Abhiraj. Als acteurs reageren we op wat het script ons geeft en bouwen we van daaruit voort.Tot slot: wat is de enige herinnering die je altijd bij je zult hebben aan ‘Mardaani 3’?Het hele proces van het opbouwen van Amma’s wereld. Het creëren van de buitenste en binnenste lagen van het personage met het hele team was ongelooflijk de moeite waard. Die reis zal altijd een van mijn dierbaarste herinneringen blijven.
