Margot Robbie’s fantasy box office flop uit 2025 verdient een tweede blik op Netflix

Het bioscooppubliek is vaak alleen bereid om liefdesverhalen in bepaalde contexten te bekijken. Als een snufje pit in een genrefilm (actie, horror, etc.) zijn ze over het algemeen welkom. Als onderdeel van het rauwe prestigedrama worden ze over het algemeen geprezen. En op het gebied van de romantische komedie (ongeacht op welke kant de nadruk ligt) worden ze gewaardeerd. Toch wordt de romantische fantasiefilm, vooral als deze bijzonder serieus is, vaak belachelijk gemaakt.

Dat is natuurlijk niet altijd zo geweest. Filmmakers zoals Preston Sturges en vooral Ernst Lubitsch ze maakten carrière dankzij met sterren bezaaide drama’s over de zwijmeling van romantiek voor volwassenen. Helaas heeft de opkomst van cynisme in de afgelopen halve eeuw, gecombineerd met een toename van de vergiftiging van ironie in alle aspecten van de popcultuur, ertoe geleid dat romantische fantasy een bijzonder ondergewaardeerd subgenre is geworden.

Om eerlijk te zijn, verdient een film binnen dat subgenre geen lof alleen omdat hij bestaat, en ‘A Big Bold Beautiful Journey’ uit 2025, dat nu op Netflix wordt gestreamd, is niet zonder problemen. De film flopte bij de release in september aan de kassaen de algemene consensus was dat het zeer ongelijk was. In haar recensie voor /Film beschreef Witney Seibold het als “geen vreselijke film, maar … niet volwassen genoeg om de machinaties van het menselijk hart te begrijpen.” Toch is het ook geen domme film. In plaats daarvan is ‘A Big Bold Beautiful Journey’ een film die probeert het intellect te verzoenen met emotie, een thema dat regisseur Kogonada voortdurend aan de orde stelt in zijn films. Hoewel het misschien niet voldoet aan zijn verheven doelstellingen, maakt de serieuze aanpak het een tweede blik waard.

“Een grote gedurfde en mooie reis” is het in veel opzichten een typische romantische fantasiefilmdat gaat over een eenzame man, David (Colin Farrell), en een pessimistische vrouw, Sarah (Margot Robbie), die op elkaar worden gericht door een onbekende mystieke kracht: het kunnen buitenaardse wezens zijn of een soort magisch autoverhuurbedrijf met een almachtige kunstmatige intelligentie. Uiteindelijk is het doel van de film om deze twee mensen en hun verschillende problemen met zichzelf en de romantische relaties die ze hebben gehad op hun reis naar middelbare leeftijd te bestuderen. Zeker, als je merkt dat je wars bent van magisch realisme, is er veel dat je niet leuk vindt aan de film. En hoewel er een zekere eigenzinnigheid in de komedie zit (de F-bom valt nogal eens), kan het schokkend overkomen vanwege de ongemakkelijke productplaatsing, waarvan de aanwezigheid op zijn best ironisch en in het slechtste geval cynisch is.

Maar de sleutel tot het begrijpen en hopelijk waarderen van de film is het begrijpen dat dit geen film is over een wervelende meet-and-greet-romance tussen twee mensen die elkaar wanhopig willen neuken. In plaats daarvan gebruiken schrijver Seth Reiss en Kogonada het fantasie-element van de film om David en Sarah in staat te stellen hun verleden te verkennen als een manier om zichzelf te begrijpen en de keuzes die ze hebben gemaakt die hen tot dit punt hebben geleid. Uiteindelijk is dit een liefdesverhaal, niet van verlangen, maar van acceptatie, terwijl David en Sarah deze waarheden delen en elkaar leren kennen zoals weinig mensen dat kunnen. Romantiek gaat dus minder over het meegesleept worden door iemand anders, maar meer over het wederzijds ontdekken dat iemands vermogen (en verlangen) om lief te hebben nog steeds bestaat.

Iedereen die eerder verliefd is geweest, zal je vertellen dat een groot deel van de ervaring meer inhoudt dat je je hart volgt dan je hoofd. Hoewel dit onmiskenbaar waar is, kan het lastig zijn voor degenen onder ons die chronische overdenkers zijn. “A Big Bold Beautiful Journey” is een poging om die cirkel vierkant te maken en gebruikt zijn verbeeldingskracht om David en Sarah effectief te bevrijden van de last van hun leven voor slechts een moment, zodat ze ze met een helder oog kunnen onderzoeken. Er is tenslotte een reden waarom het magische apparaat in de film is een veredelde GPS. Hoewel dit de eerste film is die Kogonada niet schreef of regisseerde, is er een thematische continuïteit met “Columbus” en “After Yang” in de manier waarop “Journey” het intellect in evenwicht probeert te brengen met de emoties. In ‘Columbus’ vonden personages een diepe menselijkheid binnen beton- en staalconstructies, terwijl “After Yang” speculeerde dat kunstmatige wezens hetzelfde effect op mensen zouden kunnen hebben zoals andere mensen doen.

Hoewel de film iedereen kan aanspreken, lijkt hij vooral resonerend voor degenen onder ons, millennials die ons leven vol belofte begonnen en om welke reden dan ook vastlopen. Deze film zegt niet alleen dat het leven zelf een grote, gedurfde en mooie reis is, maar dwingt in plaats daarvan de personages (en, bij uitbreiding, de kijkers) om zichzelf een beetje beter te begrijpen, waardoor ze wat meer van zichzelf gaan houden, zodat ze die liefde vervolgens mogelijk kunnen delen. Het is tegenwoordig zeldzaam om een ​​film zo onbezonnen en kwetsbaar te krijgen, en hoewel de oppervlakkige problemen in eerste instantie misschien vervreemdend lijken, raad ik je aan om te proberen je hart op zijn minst een beetje te openen.