Laat het aan Beyoncé over om de Grammy Awards vorm te geven in een jaar waarin het nog niet eens op de stemming staat.
Met 35 trofeeën op zijn naam is de popsuperster de meest succesvolle artiest in de bijna zeventigjarige geschiedenis van de meest prestigieuze muziekprijzen; met 99 knikjes is het ook de meest genomineerde act aller tijden.
Maar ondanks haar constante aanwezigheid in de creatieve voorhoede van de pop in de afgelopen kwart eeuw, was afgelopen februari genoeg voor de zangeres om eindelijk de hoofdprijs van de Recording Academy, album van het jaar, te winnen met “Cowboy Carter” – een langverwachte overwinning die aanleiding heeft gegeven tot talloze reflecties over de beladen relatie van de academie met ras, geslacht en genre.
Naast het winnen van de albumprijs won ‘Cowboy Carter’ – Beyoncé’s stekelige en gedurfde verkenning van de zwarte wortels van countrymuziek – ook voor het countryalbum op de 67e Grammy’s, waarmee ze de eerste zwarte vrouw was die in die categorie won.
De eerste en nu de laatste.
In de maand juni, maakte de Academie bekend dat, te beginnen met de 68e Grammy’szou de prijs voor countryalbums in tweeën splitsen: een prijs voor een hedendaags countryalbum en een andere voor een traditioneel countryalbum.
Sommige waarnemers vroegen zich af of de organisatie toegaf aan klachten van insiders uit Nashville – klachten die ik uit de eerste hand hoorde – dat het openlijk experimentele werk van Beyoncé in niets leek op de lp’s van vaandeldragers uit de industrie als Chris Stapleton en Lainey Wilson. (Het verbaasde gezicht van Beyoncé toen haar naam werd afgeroepen, suggereerde dat ze zich de komende crisis kon voorstellen.)
De meest genereuze interpretatie van de stap van de academie is dat de uitbreiding haar in staat stelt meer geweldige muziek te erkennen, vooral door ruimte te maken voor country-traditionalisten die anders misschien zouden worden verdrongen door bekendere, meer pop-georiënteerde artiesten. Bij de Grammy-stemming zijn er lange tijd afzonderlijke categorieën opgenomen voor traditionele blues en hedendaagse blues, en voor R&B van traditionele en progressieve overtuigingen.
“De gemeenschap van mensen die countrymuziek maken in alle verschillende subgenres kwam naar ons toe met een voorstel en zei… we hebben meer ruimte nodig om onze muziek te vieren en te eren”, vertelde Harvey Mason Jr., CEO van de Recording Academy, in juni aan Billboard.
Toch komen de nieuwe nationale prijzen – waarmee in totaal 95 categorieën kunnen worden gestemd – op een moment dat de Grammy’s steeds toegankelijker lijken voor artiesten die op zoek zijn naar een concurrentievoordeel in al het stilistische snijden en snijden.
Neem bijvoorbeeld de band Turnstile uit Baltimore, een trots product van de hardcore punkscene van die stad met vijf nominaties voor de ceremonie in februari, waaronder rockoptredens, metaloptredens EN alternatieve muziekshow. Of neem SZA, wiens vijf knikken haar in de categorieën pop, traditionele R&B en melodieuze rap plaatsen.
Bij elk van deze nominaties wordt een ander nummer erkend, en het lijdt geen twijfel dat Turnstile en SZA allebei muziek maken die een verscheidenheid aan genres omvat, zelfs op een enkele LP zoals het uitgestrekte ‘Never Enough’ van eerstgenoemde, dat overigens geschikt is voor een rockalbum. Maar door het gebied te overspoelen met inzendingen – bij de Grammy’s beslist een bepaalde groep hoe zijn muziek wordt geclassificeerd, zij het met enig toezicht van de academie – vergrootten ze duidelijk hun kansen om genomineerd te worden.
Hetzelfde kun je zeggen voor Tyler, de Schepper, die zijn ‘Don’t Tap the Glass’ in de richting van een alternatief muziekalbum stuurde – een manier om te voorkomen dat hij de stemmen met zichzelf verdeelde voor de prijs voor het rapalbum, waarvoor hij is genomineerd met zijn andere in aanmerking komende LP, ‘Chromakopia’.
Sommige gevallen van wat we categorieverschuiving zouden kunnen noemen, lijken ingegeven door een strategische evaluatie van de concurrentie. Elton John en Brandi Carlile zouden een nominatie krijgen met hun “Who Believes in Angels?” voor een popzangalbum, een prijs die ook begeerd wordt door Sabrina Carpenter en Lady Gaga? Misschien, misschien niet.
Maar traditioneel popzangalbum? Nou, hier staan ze op het stembiljet. (Vreemd genoeg besloot Justin Bieber het met R&B doordrenkte popzangalbum ‘Swag’ in te dienen nadat hij publiekelijk had geklaagd dat zijn ‘Changes’ uit 2020 voor die prijs was genomineerd in plaats van het R&B-album.)
Dan zijn er de nieuwe nationale prijzen. Gezien de gecompliceerde culturele geschiedenis van het genre – om nog maar te zwijgen van de gesprekken in politieke kringen over zogenaamd Amerikaans erfgoed – is het gemakkelijk om achterdochtig te zijn tegenover de raciale codering van woorden als ‘traditioneel’ en ‘hedendaags’, vooral wanneer deze worden gebruikt in de nasleep van het succes van ‘Cowboy Carter’, waarvan Beyoncé zei dat het voortkwam uit haar gevoel niet welkom te zijn bij de Country Music Assn van Nashville. Prijzen 2016.
Aan de andere kant is de enige zwarte artiest die voor beide prijzen is genomineerd Charley Crockett, de in Texas geboren troubadour wiens “Dollar a Day” het traditionele countryalbum waarmaakt.
In haar regels stelt de academie dat bij traditionele countryopnamen onder andere gebruik wordt gemaakt van ‘traditionele country-instrumenten zoals akoestische gitaar, steelgitaar, viool, banjo, mandoline, piano, elektrische gitaar en live drums.’ Toch verschijnen die instrumenten zeker op de lp’s van Miranda Lambert, Eric Church en Tyler Childers die genomineerd zijn in de categorie hedendaagse country.
Mensen uit de branche met wie ik sprak, zeggen dat de academie meer begeleiding zou kunnen bieden met betrekking tot de steeds specifiekere prijzen van de Grammy’s. Meer in het algemeen lijkt het echter de moeite waard om de voor- en nadelen van deze nichecreatie te overwegen.
Dergelijke griezeligheid – of fraude, als je het serieus wilt nemen – is tenslotte al jaren onderdeel van het gesprek op andere grote prijsuitreikingen. Bij de Oscars neemt dit heel vaak de vorm aan van het schudden van de hand met een acteur of actrice die campagne voert in een bijrol, terwijl hij eigenlijk in de hoofdrol thuishoort; bij de Emmy’s ontstond onlangs het gesprek over wat een komedie is (en of ‘The Bear’ er echt één is). Wat anders lijkt aan de kwestie als het om de Grammy’s gaat, is de moeilijkheid om toezicht te houden op de toch al vage genderverschillen, die door de artiesten zelf worden gedefinieerd, in een groeiend aantal categorieën.
Tot nu toe heeft de trend vrijwel zeker de verdiende aandacht getrokken van mensen als Flo, een sluwe en slimme Britse meidengroep die tijdens de ceremonie in februari werd genomineerd voor een progressief R&B-album, en Immanuel Wilkins, een gedurfde jonge saxofonist die klaar is voor een alternatief jazzalbum. Als de belofte van het streamingtijdperk de verheffing van de massacultuskunstenaar was, kun je optimistisch een wereld zien waarin deze opwindende nieuwe talenten zich kunnen aansluiten bij de oude favorieten van de academie. (Maak je geen zorgen: de geweldige Mavis Staples is genomineerd voor American Roots Performance EN Amerikaanse show.)
Maar je kunt je ook een categorie-verstorende Whac-A-Mole-toekomst voorstellen, waarbij elke cyclus nieuwe en kleinere niches creëert totdat zelfs de meest fervente Grammy-kijker het hoofd doet duizelen. Om nog maar te zwijgen over de artiesten: hoeveel is een prijs waard als het veld van ‘peers’ zo nauw wordt afgebakend?
