Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Normaal gesproken vind ik het prima als een Jay Baruchel-voertuig door critici wordt gefilterd, omdat er iets is aan de personages die hij speelt dat me eindeloos irriteert. Na het zien van de versies uit 2007 Gewoon begravenIk had een soortgelijke onthulling over hem die ik onlangs had over Justin Long. Justin Long wordt vaak als een idioot beschouwd omdat hij zo goed is in het spelen van die kerel. Op dezelfde manier heeft Jay Baruchel het aangeboren vermogen om een ongelukkige frankfurter te spelen waar je gewoon mee uit de voeten wilt.
Ik weet dat mijn denkwijze hier verkeerd is, omdat acteurs als Baruchel en Long in deze rollen worden getypeerd, juist omdat ze er uitzonderlijk goed in zijn. De reden dat ik hun karakters niet leuk vind, is omdat ze niet aardig mogen zijn. Dit is geen aanklacht tegen wie ze zijn als echte mensen, maar een viering van het talent dat ze met zich meebrengen en hoe goed het werkt als het correct wordt toegepast.
Hoewel Gewoon begraven Kritische beoordeling van 33% actief Rotte tomaten zou je doen geloven dat dit niet een van de mooiste momenten van Jay Baruchel is, daar ben ik het respectvol mee oneens. Het is een van de weinige films waarin hij de beste resultaten behaalt (2013). Dit is het einde de ander zijn) die ik zou aanbevelen aan iedereen die nieuwsgierig is naar wat het te bieden heeft.
Een dodelijke erfenis
Oliver Whynacht van Jay Baruchel (uitgesproken als ‘waarom niet’) is charmanter Gewoon begraven dan de critici willen doen vermoeden. Opgeroepen naar een klein stadje in Nova Scotia voor de begrafenis van zijn vader Rollie (Jeremy Akerman), Oliver, een bezorger van een supermarkt zonder echte vooruitzichten op de markt horizonhij is geschokt als hij hoort dat hij zijn hele landgoed heeft geërfd, inclusief het worstelende uitvaartbedrijf dat Rollie bezat en exploiteerde. Wat Oliver zich niet realiseert, is dat het bedrijf failliet dreigt te gaan omdat rivaliserende eigenaar Wayne Snarr (Christopher Shore) al zijn potentiële klanten heeft weggehaald uit het nabijgelegen bejaardentehuis.
Rollie’s weduwe, Roberta (Rose Byrne), die als taxidermist werkt, raakt al snel bevriend met Oliver, en de twee kunnen goed met elkaar overweg. Hun ontluikende vriendschap wordt op de proef gesteld wanneer Oliver, die een bloedneus krijgt als hij gestrest is, per ongeluk een voetganger aanrijdt na een paar drankjes aan de bar. Doodsbang om naar de gevangenis te gaan wegens doodslag, ontdekt Oliver dat Roberta niet alleen een ervaren balsemer is, maar ook de stadslijkschouwer en dochter van politiechef Knickle (Nigel Bennett).
Nadat ze de scène zo heeft opgezet dat het lijkt alsof de voetganger dodelijk is gevallen tijdens een van zijn nachtelijke wandelingen, neemt Roberta de leiding over de autopsie en geeft Oliver zijn eerste klant in het uitvaartcentrum wanneer de rijke familie van het slachtoffer komt om hun respect te betuigen. Hierdoor ontstaat een dubbel probleem. Ten eerste worden de lokale bewoners achterdochtig over de dood van de man, wat betekent dat ze mogelijk met potentiële getuigen te maken moeten krijgen, iets waar Roberta geen moeite mee lijkt te hebben. Ten tweede stelt Roberta voor dat ze Wayne Snarr saboteren, zodat ze de boeken van het uitvaartcentrum weer in het zwart kunnen krijgen zodra ze weer het enige spel in de stad zijn.
Het lichaam is belangrijk Gewoon begraven blijft stijgen omdat Oliver en Roberta zichzelf willen beschermen, maar ze beseffen ook dat ze op een bedrijfsmodel zijn gestuit met een verontrustende effectiviteit. Dode mensen hebben begrafenissen nodig, uitvaartcentra hebben dode mensen nodig, en Roberta weet mensen te laten sterven alsof ze zoiets in stilte had gepland lang voordat Oliver in beeld kwam. Oliver, wiens neus begint te bloeden wanneer hij door Chief Knickle wordt ingedrukt, wordt de hoofdverdachte in de reeks sterfgevallen. Roberta blijft, gezien haar unieke positie in een klein stadje waar iedereen iedereen kent, berekenend genoeg om de autoriteiten een stap voor te blijven.
Escalatie naar expertniveau
Wat doet hij Gewoon begraven Veel beter dan zijn reputatie doet vermoeden is de perfectie waarmee Jay Baruchel in de rol van Oliver Whynacht wordt gecast. Alles wat ik niet leuk vind aan de aanwezigheid van Baruchel op het scherm in films zoals die uit 2010 De tovenaarsleerling vertaalt zich hier perfect. Elke keer dat Oliver in de problemen komt, verwacht ik dat hij begint te hijgen en puffen voordat hij ‘goh whizz’ of iets dat even irritant is uitroept. In deze film werkt dat persoonlijkheidskenmerk omdat hij niet met tegenzin aan een magisch avontuur begint, maar in plaats daarvan in een steeds verslechterende situatie terechtkomt die hem voor de rest van zijn leven achter de tralies zou kunnen doen belanden.
Rose Byrne’s vertolking van Roberta Knickle is hier even lovenswaardig. In eerste instantie presenteert ze zichzelf als een excentrieke maar behulpzame medeplichtige aan het incident dat de gruwelijke reeks gebeurtenissen in gang zet. Gewoon begraven. Naarmate Oliver meer tijd met haar doorbrengt, wordt het duidelijk dat ze een rustige psychopaat is wiens bereik en invloed over… gemeenschap het is veel breder dan iemand ooit zou verwachten. Het resultaat is een morbide hilarische mysteriethriller die scherper en grappiger is dan waar hij recht op heeft.
Gewoon begraven wordt momenteel gestreamd op Netflix.
