Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Wanneer ik aan films denk die verband houden met Martin Scorsese, denk ik onmiddellijk aan gangsters en misdaadheren en aan niets anders, want daar staat hij het meest bekend om. De eerste films die in je opkomen zijn Die goede jongens, De overledeneEN Breng de doden naar buitenallemaal uitstekende films die de lovende kritieken waard zijn. Op mijn 37e ontdek ik nu pas een subgenre dat in de jaren tachtig populair werd en bekend staat als de Yuppie Nightmare Cycle, waarin film noir-motieven worden gemengd met elementen van een komische komedie, zoals te zien in films uit 1985. Buiten kantooruren.
Geschreven door Joseph Minion en geregisseerd door Scorsese, Buiten kantooruren is mijn officiële introductie tot het subgenre in mijn hoofdcanon, hoewel ik er zeker van ben dat ik films heb gezien die in deze stuurhut vallen voordat ik bekend raakte met de term. Wat kan ik zeggen? Ik ben ook maar een mens, ik doe te veel filmische zijmissies en daardoor heb ik blinde vlekken. Je weet niet wat je niet weet, maar nu ik het weet, heb ik meer nodig van wat films leuk vinden Buiten kantooruren Ik heb te bieden omdat het vrijwel alles heeft wat ik zoek in een film.
Een fuga-staat van vreselijke beslissingen
Buiten kantooruren het verdient de kost door zijn gebouwen voortdurend naar steeds absurdere uitersten te verheffen. We maken kennis met Paul Hackett (Griffin Dunne), een tekstverwerker die in New York City werkt. Hij is conventioneel knap, professioneel gerespecteerd, heeft een mooi appartement en kleedt zich goed. Ondanks dit alles leeft hij alleen en leidt hij een schijnbaar leeg leven.
Op een avond, terwijl hij een hapje eet in een bar, raakt Paul gehecht aan het boek dat hij aan het lezen is. Kreeftskeerkring door Henry Miller, met Marcy Franklin (Rosanna Arquette). Ze vertelt kort over zichzelf en haar kamergenoot, Kiki (Linda Fiorentino), een beeldhouwer wiens roem het maken van presse-papiers van papier-maché in de vorm van donuts is. Paul veinst interesse in deze sculpturen zodat hij naar zijn huis kan terugkeren, vermoedelijk om vrienden te maken, en krijgt Marcy’s telefoonnummer en het adres dat ze met Kiki deelt.
Vanaf dit punt naar voren Buiten kantoorurenPauls leven neemt een steeds belachelijkere wending. Hij verliest de enige $ 20 die hij bij zich heeft als zijn snelheidsduivel-taxichauffeur deze uit het raam blaast. Kiki benadert hem nadat ze om hulp heeft gevraagd bij een gigantisch beeldhouwwerk van een schreeuwende man. Marcy wordt onstabieler naarmate hij dichter bij haar is. Paul verlaat het appartement met de volledige bedoeling om naar huis terug te keren, maar zijn standaardleven van 9 tot 5 heeft hem niet voorbereid op het feit dat de metrotarieven om middernacht stijgen, en het wisselgeld in zijn zak is niet genoeg om dit te dekken.
Ver van huis, blut en vastzittend in de regen, vertrouwt Paul op de vriendelijkheid van vreemden om hem terug naar zijn appartement te brengen. Dit blijkt een misplaatste aanpak, omdat elke stap vooruit hem twee stappen achteruit duwt en de mensen die hij ontmoet de zaken alleen maar erger maken. Marcy pleegt zelfmoord tijdens zijn afwezigheid, en de eigenaar van de bar waar ze haar toevlucht zoekt, Tom (John Heard), haar vriend, krijgt het telefoontje waarin hij wordt geïnformeerd over haar overlijden.
Paul, die eerder de sleutels van zijn appartement met Tom had uitgewisseld als teken van goede trouw, zodat hij geld uit de kassa kon halen om zijn metrokaartje te betalen, wordt ten onrechte geïdentificeerd als de dief die de buurt terroriseert. Er vormt zich een menigte met de bedoeling hem aan de autoriteiten uit te leveren of hem te vermoorden. Zo gaat het 90 meedogenloze minuten door, dus ik zal je de gedetailleerde details besparen.
Ik kan niet met ze leven…
Gedurende de hele reis van Paul Buiten kantoorurenhij ontmoet vrouw na vrouw die agressieve avances tegen hem maakt, waarbij hij hem vaak ontkracht, om vervolgens in een spiraal terecht te komen als ze beseffen dat hij niet geïnteresseerd is en gewoon naar huis wil. Van volkomen vreemde Marcy tot beeldhouwer Kiki, tot barman Julie (Teri Garr), tot Mr. Softee’s chauffeur Gail (Catherine O’Hara), tot June (Verna Bloom), die ook beeldhouwer is, Paul blijft tegenslagen tegemoet rennen in de vorm van ongewenst vrouwelijk gezelschap alsof het zijn ware roeping is. De humor komt voort uit de ironie van dit alles, aangezien de enige reden waarom Paul zich naar het buitenland waagde, was om een vrouw te ontmoeten in de hoop haar mee uit te vragen.
Buiten kantooruren het is gelijke delen neo-noir en slapstick-komedie, en het is onmogelijk om ernaar te kijken zonder je namens Paul absoluut uitgeput te voelen. De gezichtsuitdrukkingen van Griffin Dunne, die doodsangst, verbazing en pure verbijstering omvatten, maken dit uitje van begin tot eind vermakelijk vanwege de mate waarin het zich volledig aan het uitgangspunt houdt. Als je zin hebt in het slechtst denkbare avondje uit en het wilt beleven terwijl je lacht ten koste van iemand anders, kun je streamen Buiten kantooruren op Netflix op het moment dat ik dit schrijf.
