Replicators zijn misschien wel de meest wonderbaarlijke technologie in ‘Star Trek’. Officieel gecodificeerd in “Star Trek: The Next Generation”, zijn replicators nissen in de muren van een ruimteschip die energie direct kunnen omzetten in eetbaar, voedzaam voedsel. De replicatoren zijn geprogrammeerd met een grote verscheidenheid aan recepten, zodat Starfleet-officieren op elk moment onmiddellijk toegang hebben tot hun favoriete eten en drinken. Replicators zijn een van de belangrijkste technologieën in “Star Trek” die de algemene utopische thema’s van de show dicteren. In een wereld waar voedsel zich letterlijk uit het niets kan manifesteren, zal niemand ooit verhongeren.
Replicatoren kunnen ook worden gebruikt voor andere kleine, draagbare voorwerpen, en soms worden officieren gezien die geschenken, boeken, handgereedschap of andere voorwerpen repliceren. Om er echter voor te zorgen dat “Star Trek” niet geheel dramavrij is, hebben zelfs replicators hun beperkingen. Ze kunnen alcohol niet nabootsenBijvoorbeeld. Ze kunnen ook geen wapens repliceren. Ze kunnen zeker niets levends nabootsen, wat dat wel zou zijn een hele ethische bloempot. En ze kunnen geen grootschalige objecten zoals meubels nabootsen. De ruimteschepen moeten nog steeds stuk voor stuk worden gebouwd en onafhankelijk van energie worden voorzien. Het idee om een heel ruimteschip te repliceren zou “Star Trek” van elke traditionele spanning beroven.
Veel van de “Star Trek”-schrijvers hadden echter een hekel aan replicators omdat ze zo handig waren. Ira Steven Behr, de showrunner van “Star Trek: Deep Space Nine”, hij noemde ze het teken van een “voltooide en gedoemde samenleving”. Zelfs Ronald D. Moore haatte ze; Volgens hem is er geen sprake van drama als een personage alle middelen kan manifesteren die hij nodig heeft.
Seth MacFarlane, de maker van de aan Star Trek grenzende serie The Orville, werd onlangs geïnterviewd door TrekMovieen hij was het openlijk oneens met Behr en Moore. Hij was van mening dat de replicatoren een noodzakelijk element waren voor Trek’s glorieuze en optimistische toekomst.
Seth MacFarlane gelooft dat replicators een sleutelelement zijn van de utopie van Star Trek
Opgemerkt moet worden dat ‘The Orville’ leent zwaar van ‘Star Trek: The Next Generation’. Niet alleen de uniformen, de technologie en de ruimteschipsetting, maar ook de algemene filosofie van hoop. ‘The Orville’ lijkt zich ook af te spelen in een toekomst waarin vooroordelen actief worden bestreden, aan behoeften wordt voldaan en vrede haalbaar is. MacFarlane leende zelfs het concept van replicators voor ‘The Orville’ en noemde ze ‘synthesizers’.
De interviewer bracht de problemen van Ron Moore ter sprake bij het schrijven van verhalen over replicators, en MacFarlane was het daar snel mee oneens. Hij houdt van replicators en reageerde op de bezwaren van Moore door te zeggen:
“Ik denk dat de replicator een van de grootste uitvindingen was, omdat de replicator, meer dan enig ander apparaat, de filosofie van die show liet bestaan. Hoe komt het dat er geen geld is? Je zou duidelijk geen geld nodig hebben omdat je verdomde replicators hebt. Meer dan enig ander apparaat in de show – meer dan de warpdrive – waren het de replicators die de sociale realiteit van die show bepaalden. Ik ben het respectvol oneens met Ron Moore, die toevallig een van mijn favoriete schrijvers is. ”
Dankzij replicatoren en reizen die sneller zijn dan het licht, en niet te vergeten de wonderbaarlijke medische vooruitgang, zou iedereen, waar dan ook, comfortabel moeten kunnen leven in het ‘Star Trek’-universum. Die hoopvolle troost is een van de meest innemende eigenschappen van de show. Moore zou als schrijver van de serie zeker gefrustreerd raken door het gebrek aan drama in een wereld van overvloed, maar MacFarlane had 100% gelijk dat dit een van de meest essentiële technologische elementen van de serie was. Replicators konden nooit worden uitgewist of geëlimineerd.
