Prijanka Chopra EN Nick Jonas kondigde in januari 2022 de geboorte aan van hun dochter Malti Marie Chopra Jonas, via draagmoederschap. Maar ze was een premature baby en bleef op de neonatale intensive care. In een recent interview sprak Priyanka over haar angst en wat ze destijds meemaakte, met de onzekerheid en de angst haar te verliezen. Ze herinnerde zich hoe moeilijk het voor haar was, maar uiteindelijk werd ze een tijger en wilde ze koste wat het kost haar dochter beschermen. Priyanka sprak erover op de podcast van Jay Shetty, On Purpose: “Het was allemaal zwaar omdat onze reis naar Malta op zichzelf zwaar was. Ik weet niet of ik er klaar voor ben om erover te praten, maar het was erg zwaar voor mij, en ze is een wonderbaby omdat ze op dat moment mijn enige hoop was om een baby te kunnen krijgen.”
De schok werd nog groter toen de artsen hen vertelden dat Malti na slechts 27 weken geboren zou worden. “Dus toen we te horen kregen dat ze 27 weken zwanger zou worden, ben ik ermee gestopt. Ik weet nog dat ik zeker 9 uur bij ons thuis voor de open haard zat. En om altijd zo oplossingsgericht te zijn, had ik geen gedachten in mijn hoofd. Nick was ergens en hij kwam terug, pakte me vast en we gingen naar het ziekenhuis.”Terugdenkend aan de dag van Malti’s geboorte zei Priyanka dat de omstandigheden overweldigend waren, verergerd door de pandemie. “Het waren Covid-tijden en juist de situatie waarin ze werd geboren was zo moeilijk voor alle betrokkenen. Het was echt intens. Ze was paars. De pinken van de NICU-verpleegkundigen waren te groot voor haar mond. De manier waarop ze haar intubeerden was… Ik zie dat beeld nog steeds. Gelukkig was alles in orde met onze draagmoeder, zodat we onze energie op Malti konden concentreren. Ik was gewoon verdoofd. Ik wist op dat moment niet wat ik moest doen en hoe ik mezelf nuttig kon maken.”De eerste dagen op de neonatale intensive care-afdeling lieten een diepe emotionele impact achter. “We gingen met haar naar de neonatale intensive care. Eén van ons kon tegelijk binnenkomen en de eerste keer huilde ze. Hij was als een kat. Dit is alles wat we hebben. Mijn moeder en schoonfamilie vlogen naar beneden, maar we lagen in het ziekenhuis. Vanuit persoonlijk oogpunt was het een heel traumatisch moment.Wat de stress nog groter maakte, was de druk om Malti’s geboorte openbaar te maken voordat ze emotioneel voorbereid waren. ‘Ik herinner me dat het uitlekte en dat we een bericht kregen waarin stond dat zijn geboorte in de kranten zou staan… en als we dat niet doen, zal dat binnen drie uur gebeuren. We waren dus genoodzaakt zijn geboorte aan te kondigen. We wilden ons verhaal erover behouden; we waren er niet klaar voor omdat we niet wisten wat er met haar zou gebeuren of hoe ze zou zijn.“Malti bracht bijna vier maanden door op de intensive care, een periode waarin Priyanka en Nick al het andere in de wacht zetten. “Drie maanden zijn verstreken, bijna 110 dagen. We hebben alles stopgezet. We lagen elke dag in het ziekenhuis. We hebben ploegendiensten gedraaid zodat ze op onze huid kon blijven.”Na medische begeleiding concentreerde het echtpaar zich op constant huid-op-huidcontact en geruststellende geluiden. “Nick zong ze op zijn gitaar. Ik had een kleine iPod waarop al mijn mantra’s speelden, mijn Mahamrityunjay-mantra, mijn Gayatri-mantra, mijn Om Namah Shiv-mantra. Het speelde de hele dag allemaal zachtjes in zijn wieg.”De medische uitdagingen waren meedogenloos. “Ze was zeer gewild, zeer begeerd en gewaardeerd. Het was zo moeilijk… hij had ongeveer zes bloedtransfusies.Terugkijkend op die tijd zei Priyanka Chopra dat moeder worden een dramatische verandering teweegbracht in de manier waarop ze met angst en kwetsbaarheid omging. “Toen ik eenmaal uit de shocktoestand kwam waarin ik verkeerde, besefte ik hoe bang ze moet zijn geweest. Ik had dus niet het voorrecht om van streek of bang te zijn. Ik moest mezelf voorstellen als haar moeder en hard tegen haar zijn.”Ze herinnerde zich ook de eerste keer dat ze haar dochter, Malti Marie Chopra Jonas, tegen haar borst hield, een moment dat een onuitwisbare indruk op haar achterliet. “Toen ze voor het eerst op mijn borst lag… was ze zo klein dat haar vingers op mij als vlinders leken. Ze woog 1 pond, 11 ons en op dat moment dacht ik: ik ga naar de uiteinden van de aarde om je te beschermen.”Dat instinct veranderde al snel in felle waakzaamheid. “Ik werd in alles een tijger: van haar dieet, tot haar medicijnen, tot haar transfusies. Nick en ik als team… elk klein dingetje aan haar dat ervoor zorgde dat ze dat gewicht bereikte en overleefde, was de enige orde van de dag. Al het andere kwam op de achtergrond.”Malti thuisbrengen was opnieuw een diep emotioneel keerpunt. “De dag dat we haar terugbrachten, was ze zo klein. We zaten als een gezin voor onze mandir. Dat was de eerste keer dat ik echt huilde, om de genade die overleefde.”
