Recensie ‘A Private Life’: Therapeut Jodie Foster houdt zich bezig met gemeen spel

Jodie Foster is zo’n betrouwbare actrice, zo slim als het gaat om haar geloofwaardigheid, dat ze een lappendeken van Frans misdaaddrama als ‘A Private Life’ (dat de openhartige vloeibaarheid van de Oscar-winnares heeft) kan regisseren, alsof het tegelijk een knipoog naar haar sterrendom is, een perfecte showcase voor haar talent en een behoorlijk gelukkige puinhoop om haar imprimatur te krijgen. Op een manier die haar tot een ideale Franse filmster maakt: een speciaal merk met een hoog wattage (Deneuve, Huppert, Binoche) dat precies de juiste hoeveelheid klasse aan een rauw stukje kiekeboe voor volwassenen geeft, terwijl de reputatie van de acteur nog steeds wordt opgepoetst.

Regisseur Rebecca Zlotowski, wiens laatste film oprecht en ingewikkeld was “Kinderen van anderen” heeft gelijk om Foster te casten in de rol van de in Amerika geboren, maar in Parijs wonende psychiater Lilian Steiner. Het is niet lang nadat we Lilian hebben ontmoet in haar goed ingerichte appartement/kantoor, alleen op een regenachtige avond, geïrriteerd door de luide muziek van haar bovenburen en een korte voicemail achterlatend voor een afwezige patiënt, dat we voelen dat deze beheerste professional een beetje destabiliseert. En de wetenschap dat dit in de handen van Foster ligt, komt dicht in de buurt van de kwaliteitsgarantie die een film kan bieden.

Het keerpunt komt wanneer Lilian ontdekt dat de afwezige cliënt – een mooie en gekwelde vrouw genaamd Paula (Virginie Efira, te zien in flashbacks) – plotseling is overleden. Nadat hij door weduwnaar Simon (Mathieu Amalric) uit de shiva van de familie is gezet, maar zich vastklampt aan cryptische berichten van zijn dochter (Luana Bajrami), vermoedt Lilian eerder vals spel dan de officiële uitspraak van zelfmoord. Ze maakt zelfs ruzie met haar minzame ex-man, Gaby (Daniel Auteuil), een oogarts met wie ze nog steeds op goede voet staat, over onderzoekssteun.

Het is echter de vraag of Lilian iets van plan is, of simpelweg probeert een tragedie te begrijpen om haar eigen schuldgevoel te verzachten, een vraag die in onze oren klinkt bij elke symfonische versiering of percussief ornament in de agressieve muziekpartituur. Zlotowski, die opnieuw samenwerkt met co-schrijfster Anne Berest en uiterst capabele cameraman George Lechaptois, kiest niet voor halve maatregelen, dus wanneer Lilian haar scepsis opzij zet om de zaken nog eens door te nemen met een wantrouwige hypnotiseur, wordt deze compleet geleverd met een roodgekleurde Freudiaanse droomreeks die deze zwaargewonde en koud beredeneerde arts ervan overtuigt om in de bloemrijke logica van vorige levens te geloven. Het is een verandering die haar inmiddels volwassen zoon (een ironische Vincent Lacoste) verrast, die altijd een zorgvuldig afstandelijke moeder heeft moeten huisvesten.

Naarmate ‘A Private Life’ vordert, waarbij Lilian onderhandelt over een inbraak, bedreigingen en beoordelingsfouten, komt het nooit helemaal overeen. Toch is het op de een of andere manier onderhoudend, wat een bewijs is van Zlotowski’s energie in het jongleren met zijn verschillende themaverhalen. Hoewel het mysterieuze plot interessant kan zijn als les voor de hoofdrolspeler in hoe je een ander mens nooit volledig kunt leren kennen, is de opnieuw aangewakkerde genegenheid van Lilian en Gaby een wonderbaarlijk volwassen onderdeel van middelbare leeftijdscomplexiteit, waarbij Auteuil en Foster al hun scènes het soort genuanceerde, doorleefde humor geven die doet denken aan een gevoelloos stel dat nooit helemaal geloofde dat ze klaar waren met elkaar.

Tot de sjofele cast behoren verder iconen Irène Jacob en Aurore Clément, “Terug naar Seoel” nieuwkomer Park Ji-Min en documentairelegende Frederick Wiseman (als Lilian’s mentor), maar allemaal in stukken die variëren van acrobatisch tot knipperen en je zult het missen. Het feest lijkt opnieuw leuk te zijn geweest en Foster trekt een verdienstelijke groep aan voor zijn eerste volledig Franstalige rol sinds 2004. “Een zeer lange verloving.” Maar het suggereert ook dat ‘A Private Life’, ondanks dat de imposante vrouwelijke hoofdrolspeler het middelpunt vormt, vanuit ontwerpoogpunt een beetje verwarrend is.